interview

'We zijn de jaren 90 aan het herbeleven'

©Richard Koek

De geschiedenis rijmt en we zitten met dure aandelen en grenzeloos beleggersenthousiasme voor technologieaandelen weer in '98 of '99. 2019 of 2020 volgt de crash, zegt Wall Street- en City-veteraan Jan Loeys.

Na een op zijn zachtst gezegd bewogen beursweek - met de betere zaagtandimpressie van de Dow Jones - geen betere gesprekspartner dan Jan Loeys. De Belg werkt sinds 1986 voor JPMorgan afwisselend in de Londense City en Wall Street en is dus al 30 jaar lang specialist in het wegfilteren van de 99 procent ruis op de financiële markten, om de 1 procent essentie over te houden. 

Hoe omgaan met de onrust op de beurzen?

Is het feest van de beurzen voorbij? Hoe gaat u om met de volatiliteit op de markt? Dit weekend leest u er alles over in De Tijd en op tijd.be.

65 wordt Jan Loeys dit jaar. Maar hij denkt er niet aan om op pensioen te gaan, zegt hij in een gesprek tijdens een doortocht in België. 'Als je in de sofa blijft zitten, ga je dood. Ik ken in New York niemand die op pensioen gaat. Een uitzondering natuurlijk, maar toch: in de Verenigde Staten blijft nu al één op de vijf 65-plussers actief.'

Loeys erkent, vóór hij ons bij het ontbijt een uur lang gewapend met grafieken en data entertaint over de wondere wereld van de markten, dat hij makkelijk praten heeft. 'Ik doe mijn job zielsgraag. Vergelijk het met econoom Paul De Grauwe. Die voelde zich op 65 evenmin rijp om thuis te gaan zitten en trok naar Londen.'

BIO Jan Loeys
  • 65 jaar
  • Werkt sinds 1986 voor het beurshuis JPMorgan
  • Woont in New York, van 1992 tot 2010 in Londen
  • Werkte voordien als econoom voor de Federal Reserve Bank van Philadelphia
  • Gaf les aan New York University, Fordham, UCLA en Wharton
  • Doctoraat economie UCLA (VS) en licentiaat economie (KU Leuven)

Om het boeiend te houden, verandert Loeys wel grosso modo elke tien jaar van job binnen JPMorgan. De essentie blijft de grote trends ontwaren in alle hectiek van een gemiddelde beursdag, maar de horizon verandert.

Toen we hem tien jaar geleden in Londen spraken, gaf bij tactisch advies aan hefboomfondsen die de eerstvolgende één à drie maanden wilden navigeren. Sinds kort is hij bij de Amerikaanse zakenbank verantwoordelijk voor 'Long-Term Strategy.' Perfect om even uit te zoomen na een week vol kortetermijnfocus.

Wat houdt die nieuwe 'langetermijnjob' in? 

Jan Loeys: 'De focus ligt nu minder op trading. Wel adviseer ik CEO's, bestuurders en langetermijnbeleggers zoals pensioenfondsen en endowments (de spaarpot van grote Amerikaanse universiteiten, red.) over hoe ze best hun portefeuille wapenen voor de komende 10, 15 jaar.'

Mogen we het normaal vinden dat politieke leiders het beleid uitbesteed hebben aan centraal bankiers, die zonder democratische controle cheques van 1.000 miljard uitschrijven?
Jan Loeys
City-veteraan

'Want: we hebben er een fantastische rit op zitten. En iedereen vraagt natuurlijk 'wat nu?''. De meest langetermijnbeheerders gaan nog altijd op basis van historische data uit van een jaarlijks rendement voor een portefeuillemix van aandelen en obligaties van 7 à 8 procent.'

'Dat is onzin. Op basis van de cijfers die ik in mijn model stop, kom ik tussen nu en 2030 uit aan een jaarlijks rendement van 4 procent op Amerikaanse aandelen en zo'n 2 procent op obligaties. Omdat alle financiële activa op dit ogenblik duur zijn, te beginnen met Wall Street. Het grappige is: 100 procent van de mensen die ik spreek zijn het met mijn conclusie eens, 0 procent zet die in de praktijk om (lacht). '

Hoe komt u bij die 4 procent uit? 

Loeys: 'Via het basisscenario dat de wereldeconomie - los van de huidige cyclische heropleving -  structureel in chronische stagnatie ('secular stagnation') blijft, met lage inflatie, lage investeringen en spaaroverschotten.'

Mogen we het normaal vinden dat politieke leiders het beleid uitbesteed hebben aan centraal bankiers, die zonder democratische controle cheques van 1.000 miljard uitschrijven?
Jan Loeys
City-veteraan

'Daar voeg je twee alternatieve scenario's met lagere probabiliteit aan toe. Eén negatieve, waar we net als de jaren zeventig met stagflatie zitten. Aan het eind van de jaren zestig had je een centrale bank die de rente laag hield terwijl de overheid laat in een lange expansie nog met forse begrotingsstimulus - de Vietnamoorlog - kwam. Dat scenario komt nu niet helemaal onbekend voor, niet?'

'En één positieve waar de scherpe terugval van de productiviteit die we sinds 2011 kennen verdwijnt. Maar daarvoor moet de groei niet langer louter komen door méér werknemers in te zetten, maar moet de productiviteit zelf omhoog. Maar daarvoor is langetermijnbeleid rond bijvoorbeeld onderwijs nodig.'

Nu zijn het vooral centraal bankiers die de economie sturen ...

Loeys: 'Klopt. Als Yellen of Draghi een half woord verkeerd zeggen, crashen de markten. Politieke leiders mogen eender wat zeggen, er gebeurt niets. Dat is eigenlijk een verontrustende gedachte.' 

-45%
De crash van 2019?
Jan Loeys denkt dat Wall Street tegenover zijn piek tegen 2020 zo'n 45 procent kan zakken.

'Echt: alle respect voor het werk dat Janet Yellen en Mario Draghi geleverd hebben. Maar mogen we het normaal vinden dat politieke leiders het beleid uitbesteed hebben aan centraal bankiers, die zonder democratische controle cheques van 1.000 miljard uitschrijven?'

'Eigenlijk hebben we nog geluk gehad. De benoemingen bij de Federal Reserve mogen we gerust tot de meer geïnspireerde beslissingen van de Amerikaanse president rekenen'. 

Even de iets kortere termijn. Hoe lang duurt het huidige beursfeestje nog? 

Loeys (haalt grafiek tevoorschijn): 'Boom. Crash. Boom. Maar na tien jaar zijn aandelen in essentie op het peil van nu, dus op lange termijn vlak. Dat is mijn scenario tot 2030. Met in globo een rendement  dat grotendeels uit dividenden en in minder mate coupons komt, in plaats van kapitaalmeerwaarden.'

JPMorgan-strateeg Jan Loeys ©Richard Koek

'We zijn de jaren '90 aan het herbeleven en ik schat dat we nu rond '98 of '99 zitten. Dat zie je aan verschillende indicatoren: een Wall Street dat intussen tegenmeer dan 20 keer de winst noteert, technologiebedrijven die een steeds groter deel van de totale beurswaarde uitmaken, piekende vertrouwensindicatoren en gezinnen die sinds 1999 niet meer zo'n groot deel van hun vermogen in aandelen belegden.'

'Ik denk dus dat Wall Street in 2019 of 2020 rijp is voor een crash met 40 à 50 procent. Dit bij een nochtans milde economische recessie zoals na de dotcomcrash. Maar het zal een recessie zijn die voortvloeit uit een beurscrash, niet omgekeerd. En de tuimelperte van piek naar bodem is zo uitgesproken omdat je van zo'n hoog peil start, natuurlijk.'

Hoe wapen je als belegger zonder dat je het de piek van het feestje dit jaar mist? 

Loeys: 'Eén: stap uit activa die hoog risico met weinig opwaarts potentieel combineren. Bedrijfsobligaties zijn een voorbeeld. Twee: dek je in. Bijvoorbeeld met put-opties op twee jaar. Die zijn nog relatief goedkoop: je betaalt zo'n 2 procent van je portefeuille voor die verzekering tegen een daling van 15 procent, of ongeveer het dividendrendement. Let wel: dat zorgt toch bij veel beleggers voor sticker shock: je betaalt namelijk 40.000 dollar per jaar op een portefeuille van 1 miljoen en dat oogt in absolute cijfers best een stevig bedrag.'

Ik schat dat er via artificiële intelligentie zo'n 1.000 miljard aan 'algotrading' is gekoppeld. Wie denkt dat hij die machines kan kloppen in snelheid, ijlt.
Jan Loeys
City-veteraan

'En drie: beleg dynamisch, zorg je dat je snel kunt uitstappen en vooral in zeer vlot verhandelbare beleggingen zit. Al die pensioenfondsen in verzekeraars die nu in ondoorzichtige private kredietverlening zitten ... Dat wil ik nog wel eens zien bij de eerstvolgende crash.'

'Idealiter verminder je geleidelijk aan je risico. Zo zit David Swensen van het Yale-fonds nu al voor 32 procent in cash en uiterst defensieve beleggingen, tegenover 30 procent in 2008. Maar Swensen heeft die luxe omdat hij niet op de return van de concurrentie afgerekend wordt, maar op basis van de interne rendementsdoelstelling van 8,5 procent per jaar. Slechts weinigen kunnen zich dat permitteren. De meesten blijven zitten om niets van de rit te missen.'

Omdat iedereen denkt precies op het juiste moment uit te kunnen stappen ... 

Loeys: 'Inderdaad. Omdat iedereen aan de periode 2000-2002 denkt. Met een lang uitgesponnen crash in schijfjes, wat ruim voldoende tijd gaf om te verkopen. Maar het zou even goed een crash zoals in 1987 kunnen zijn. Eén dag niet opletten en daar gaat je langetermijnreturn.

'Ik schat dat er zo'n 1.000 miljard aan 'A.I.' (artificiële intelligentie, red.) is gekoppeld. Ik maak mij daar zorgen over. Die wiskundehandel is een strovuur dat snel tot een bosbrand kan uitgroeien. En wie denkt dat hij die machines kan kloppen in snelheid, ijlt.'

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content