De personen van 2019 | Greta Thunberg, Dominique Leroy, Boris Johnson

Het Amerikaanse magazine Time riep Greta Thunberg uit tot persoon van het jaar. ©AFP

Wie drukte dit jaar zijn stempel op België en de wereld? De redactie van De Tijd selecteerde de mensen die 2019 kleurden. Soms binnen de lijntjes, soms erbuiten.

Greta Thunberg | Het klimaaticoon dat te jong is om zelf te stemmen

Greta Thunberg sprak dit jaar op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op het Wereld Economisch Forum in Davos, in het House of Commons, in het Italiaanse en het Europese Parlement. Ze ontmoette Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker in Brussel en paus Franciscus in Rome. Het Amerikaanse magazine Time riep haar uit tot persoon van het jaar, ze werd in haar thuisland Zweden ‘vrouw van het jaar,’ werd genomineerd voor de Nobelprijs van de Vrede en Amnesty International gaf haar de ‘ambassadeur van het geweten’-prijs.

Je kan niet zeggen dat het haar naar het hoofd steeg. Waar een andere zestienjarige onder de indruk zou zijn van een zaal vol wereldleiders, stak Thunberg bij de VN in New York een donderpreek af omdat de planeet nog altijd opwarmt. ‘Hoe durven jullie?’, was de rode draad doorheen haar toespraak. Maar het markeerde ook het punt waarop Greta geen nieuwe vrienden meer maakte.

In België zagen we een miniatuurtje van datzelfde beeld: ook hier begonnen jongeren te spijbelen om meer aandacht voor het klimaat te vragen, met Anuna De Wever en Kyra Gantois als de Vlaamse Greta’s. Ook hier bleef de beweging uit het vaarwater van de partijpolitiek.

Maar ook hier kwam voor veel jongeren de ontgoocheling dat de politieke strijd niet zozeer wordt gewonnen op straat, maar in het stemhokje. En daarin lag misschien wel de grootste ironie van 2019: dat de meeste klimaatspijbelaars, het politieke fenomeen van dit jaar, niet oud genoeg waren om te mogen stemmen en echt politieke impact te hebben.

Dominique Leroy | De Bel20-CEO van wie het eresaluut de strop werd

Zo goed haar werk als CEO liep, zo stroef liep echter het afscheid van Leroy. ©Photo News

Toen begin september het nieuws kwam dat Dominique Leroy vertrok bij Proximus, verloor het aandeel een kwart miljard euro beurswaarde. Werknemers vormden aan de voet van de torens een hartje. Een mooier eresaluut krijg je doorgaans niet in de zakenwereld, zowel van investeerders als medewerkers.

Leroy was dan ook een verademing de voorbije zes jaar. Ze brak met de zonnekoning-tradities van haar voorganger, en verfriste het wat ontredderde, commercieel ingedommelde Belgacom tot Proximus, dat deals met Netflix en Studio 100 sloot.

Zo goed haar werk als CEO liep, zo stroef liep echter het afscheid. Meteen na de aankondiging begon het gemor over het feit Leroy nog twee maanden wilde aanblijven, ook al was haar gezag weg om langetermijnafspraken met vakbonden te maken over een herstructurering.

Bovendien bleek Leroy Proximus-aandelen te hebben verkocht toen ze al wist dat ze naar KPN kon vertrekken, wat neerkwam op handel met voorkennis. Het eresaluut van de beurs – de daling van de koers na de aankondiging van haar vertrek – werd daardoor haar strop, ook al ging het om een luttele 5.529 euro.

En zo verdween de enige vrouw die op 1 januari 2019 een Bel20-bedrijf leidde. Ze werd in die rol opgevolgd door de Frans-Marokkaanse Ilham Kadri, die dit jaar CEO van Solvay werd. Een van haar kopzorgen eind dit jaar? Dat Boeing gestopt is met de 737 Max, een vliegtuig waarvoor Solvay composietmaterialen levert.

Boris Johnson | De man die dit jaar de brexit aflevert

Het was de brexit die Boris Johnson premier maakte. ©EPA

Voor wie politieke carrière wil maken, zijn er een paar grondregels. Kleed je goed. Kam je haar. Wees geen ideologische draaikont. Maak geen uitschuivers. Wees eerlijk. En in de mate dat je dat laatste niet bent: laat je er niet op betrappen.

Boris Johnson volgt al jaren geen enkele van bovenstaande richtlijnen. Het was op zijn campagnebus dat de belofte stond dat het VK per week 350 miljoen pond in gezondheidszorg zou kunnen stoppen zodra het de EU verliet. De cijfers klopten niet. De belofte evenmin. En toch werd Johnson, de man die ooit tegen en daarna voor de brexit was, in juli premier van het Verenigd Koninkrijk.

De man die de indruk van een clownesk politiek lichtgewicht wekte, deed vervolgens wat zijn voorgangster Theresa May niet kon: verkiezingen winnen. De absolute meerderheid van de Tories herstellen. En het scheidingsverdrag door het House of Commons krijgen – wat May tot driemaal toe niet lukte. Er was brutaliteit voor nodig en het hielp dat de oppositie van Jeremy Corbyn zo zwak was, maar Johnson won.

Johnson won op die manier ook de veldslag met een andere vrouw, anti-brexit-activiste Gina Miller. Zij maakte Theresa May het leven zuur door via de rechtbank te verkrijgen dat niet Downing Street maar het parlement zich moet uitspreken over de brexit. Johnson is sinds de verkiezingen van 12 december heer en meester over dat parlement.

Het was de brexit die Johnson premier maakte. Het was de campagne ‘get brexit done’ die hem ook de verkiezingen deed winnen. En dus is het met Johnson dat de EU27 dit jaar een handelsakkoord moeten onderhandelen, of eind dit jaar volgt alsnog de harde brexit.

De Tijd blikt terug op 2019

Lees verder

Advertentie
Advertentie