Ecolo en PTB schieten gaten in PS-burcht

©Photo News

Wallonië stemt meer dan ooit links. Maar in het linkse kamp zijn er grote verschuivingen. Ecolo en de extreemlinkse PTB knagen fors aan de machtspositie van de PS. De Franstalige socialisten blijven als grootste partij in Wallonië én Brussel wel aan zet bij de regeringsvorming.

Voor de Franstalige politiek klasse was het gisteren urenlang nagelbijten. Door transmissieproblemen bij de federale overheidsdienst Binnenlandse Zaken duurde het tot laat in de avond voor de nieuwe krachtsverhoudingen in het zuiden van het land echt duidelijk werden.

Toen de electorale mist optrok, bleven er twee verliezers en twee winnaars over. De PS en de MR van premier Charles Michel zaten in het verliezende kamp. De winst was voor Ecolo en de PTB. De winst van de Franstalige groenen was iets kleiner dan de peilingen hadden voorspeld. De PTB overtrof die peilingen ruimschoots.

In Wallonië blijft de Parti Socialiste met ongeveer een kwart van de stemmen wel de grootste partij. Maar ze verliest op basis van nog niet volledige resultaten zowat 5 procentpunten tegenover 2014 (resultaten voor het Waals Parlement).

De MR wordt zeker niet beloond voor haar federale regeringsdeelname. Ze verliest zowat 4 procentpunten om rond 22 procent te eindigen.

Ecolo wordt de derde partij in het Waals Gewest met 15 procent (+6,4%). Maar de opmars van de PTB was nog spectaculairder. Die verdubbelde haar score tot meer dan 12 procent, wat de extreemlinkse partij op gelijke hoogte bracht met het cdH. Dat kon de schade min of meer beperken met een verlies van ongeveer 2,5 procentpunten.

De Waalse uitslag biedt één zekerheid. De huidige coalitie van de MR en het cdH wordt niet voortgezet, want die haalt nog amper een derde van de zetels. De nieuwe gewestregering zal onvermijdelijk een linkse stempel dragen, al ziet het er niet naar uit dat de PS en Ecolo samen aan een meerderheid geraken. Omdat een regeringsdeelname van de PTB onwaarschijnlijk is, komt het cdH als mogelijke derde partner in zicht. Tenzij de MR toch nog opgevist wordt door PS-voorzitter Elio Di Rupo. Di Rupo neemt woensdag het initiatief voor de vorming van de volgende regeringen in Wallonië en de Franse Gemeenschap.

Brussel

In het Brussels Gewest vochten de PS en Ecolo lange tijd een nek-aan-nekrace voor de eerste plaats uit. De eerste resultaten plaatsten Ecolo afgetekend aan de leiding. Maar naarmate ook de resultaten uit PS-bastions zoals Brussel-stad en Molenbeek binnenkwamen, begon de PS aan een inhaalbeweging. Uiteindelijk zag het ernaar uit dat de Parti Socialiste nipt de grootste zou blijven met iets meer dan 17 procent van alle Brusselse stemmen (de Vlaamse inbegrepen). Dat is wel wel 6 procentpunten minder dan in 2014. Ecolo volgde op een bandbreedte, wat neerkomt op een verdubbeling tegenover 2014.

De in Brussel door Didier Reynders geleide MR moet genoegen nemen met een derde plaats op zowat 15 procent, wat betekent dat ze bijna een kwart van haar stemmen is kwijtgespeeld. DéFi (het vroegere FDF) blijft met 13 procent ter plaatse trappelen, terwijl de PTB ook in Brussel een grote doorbraak realiseert (van 3,4 naar ruim 10 procent). Het cdH slaagt er in Brussel amper in boven de kiesdrempel te geraken.

Bij de Vlaamse Brusselaars profiteert Groen van zijn alliantie met Ecolo. Het wordt stevig leider met een vijfde van de Vlaamse stemmen, ruim 3 procentpunten meer dan de N-VA en 5 meer dan Open VLD, dat fors verloor. De Franstalige vreesden dat de N-VA en het Vlaams Belang samen aan een meerderheid zouden geraken bij de Vlaamse Brusselaars, zodat ze de Brusselse regering konden blokkeren. Maar daar is geen sprake van.

Afgrijzen

Door het lange wachten op eigen betrouwbare eigen uitslagen hadden de Franstalige politici ruim de tijd om de electorale evolutie in Vlaanderen te becommentariëren. Het afgrijzen over het succes van extreemrechts was algemeen. Heel vaak werd daarbij op het Vlaams Belang gemikt om de N-VA te raken. PS-kroonprins Paul Magnette vatte het zo samen: 'De N-VA heeft geprobeerd stemmen bij extreemrechts te halen door het Vlaams Belang te kopiëren. Dat is duidelijk niet gelukt.'

Tegelijk is men er zich in Franstalig België van bewust dat de federale formatie uiterst moeilijk wordt, met twee landsdelen waartussen de politieke kloof breder dan ooit is.

Lees verder

Advertentie
Advertentie