Untitled

Guido Belcanto: 'Ontwapenend hoe hij durft uit te komen voor zijn fouten'

Guido Belcanto vindt liveplaten meestal maar een flauw afkooksel van de real thing, maar niet ‘Career Moves’. 'Het is alsof je zelf in de zaal zit. Loudon Wainwright III  houdt de aandacht van zijn publiek van de eerste tot de laatste noot vast. Hij heeft mij geleerd dat ik in een en hetzelfde liedje grappig en droevig kon zijn. Hij combineert een lach en een traan, zoals ook Charlie Chaplin dat deed. Zijn show is kortom een perfecte dosering van hilariteit en ontroering, van opwinding en verstilling, van tragiek en humor.'

            Belcanto zag de zanger voor het eerst live in 1973, op het folkfestival van Cambridge. 'Iedereen zat te wachten op Alan Stivell toen er plots een rare kerel met een gitaar opkwam die in zijn eentje de hele tent stil kreeg, ook de zatlappen.' Tien jaar later won Belcanto de eerste Nacht van het Levenslied in Antwerpen met ‘De Man Die Niet Kon Wenen’, een vrije vertaling van ‘The Man Who Couldn’t Cry’. 'Ik beschouw het als het begin van mijn loopbaan als zanger.'

            Dat er later nog covers volgden toont hoe vertrouwd Belcanto was met de thema’s van Wainwright. 'Hij durft uit te komen voor zijn fouten en noemt zichzelf een ‘one man guy’ die er maar niet in slaagt een normaal sociaal leven te hebben. Dat is ontwapenend en bevrijdend tegelijk, want de meeste zangers doen zich beter voor dan ze zijn.'

            'Als een troubadour die vroeger van kasteel naar kasteel trok, vindt hij het zijn job om liedjes te schrijven en ze te zingen voor een publiek. Ook dat herken ik. Hij is wat miskend, maar klaagt niet. Hij beseft dat je alleen in de marge helemaal vrij bent. Iemand zei ooit dat hij wereldberoemd had kunnen worden mocht hij niet zo’n gevoel voor humor hebben. Kan je een groter compliment krijgen?'

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud