Eulder eulpe

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Hoe wordt iemand Siegfried Bracke? Geen overbodige vraag, want niemand wil dat toch, mogen we aannemen. Een huichelaar die zich voordoet als onafhankelijk journalist maar in het geheim achter een laf pseudoniem zijn diensten verkoopt aan een politieke partij en dan nadien in het parlement gaat zitten voor een andere partij met radicaal tegenovergestelde standpunten. Wie wil dat op zijn uitvaart horen voorlezen?

Hoe kan zoiets? Bracke zelf gaf in Humo de verklaring en die is zoals kon worden gevreesd freudiaans en tot op zekere hoogte oedipaal. Net als bij Bert Anciaux, die trouwens hetzelfde parcours liep maar dan in de andere richting. Het heeft niet veel gescheeld of beide kazakdraaiers botsten halfweg tegen elkaar.

Bracke: ‘Ik was als kleuter ongelooflijk verliefd op juffrouw Gaby. Jammer genoeg is ze met een concessiehouder van Citroën getrouwd.’

Dat voor wat betreft Freud. Veel later heeft hij in de traditie van Oedipus nog op zijn eigen vader geslagen. Toont zich verheugd dat die arme mens dood is, en over moeder komt er ook niet veel fraais over zijn lippen. Dat alleen al denken getuigt van veel fijnzinnigheid, het via Humo ook nog aan het hele land meedelen, over mensen die zich niet meer kunnen verweren, is helemaal stijlvol. Bracke neemt zijn ouders vooral kwalijk dat ze hem naast een wagneriaanse naam ook een keurige opvoeding hebben proberen te geven: ‘Ik werd opgevoed in het ABN. Op school zat ik één jaar te vroeg, wat absoluut af te raden is: je bent onrijp, niemand neemt je au sérieux, je begrijpt niets van de rituelen en geheimen van de grotere jongens. Ze lachten mij uit omdat ik proper gekleed liep en bekakt praatte.’ Dat werd er niet beter op toen bij de zwemles bleek dat Bracke elf tenen had.

Over de breuk met Gui Polspoel is hij zwijgzamer dan in het bekladden van zijn overleden ouders, want Polspoel kan nog wel terugslaan, dan let je beter wat op. Waar is de tijd dat ze als beste vrienden aantraden in dat verschrikkelijke gelijknamige programma van Bruno Wyndaele. Moesten aan het Comomeer als echte stalkers proberen een foto te maken in de tuin van het ommuurde buitenverblijf van George Clooney. Om ter eerst, tegen Ann Van Elsen en Tanja Dexters. Onvergetelijk is het beeld waarin Bracke samen met Polspoel in een roeibootje als een bezetene over het meer kliefde om achterom de tuin van de filmster binnen te dringen. Waarna hij beschoten werd door een bewaker die jammer genoeg niet te best kon mikken.

Sinds enkele jaren spreken de beste vrienden niet meer met elkaar. Dat had niets met zijn overstap naar de N-VA te maken, stelt Bracke ons gerust, maar over waarmee dan wel wil hij niet spreken. Die reden is dan ook nogal onnozel en tegelijk alzeggend. Marina Nuyts, Bracke’s tweede vrouw, en uit Mol (!), kon het niet hebben dat haar man op een feestje meer met Polspoel had zitten ginnegappen dan met haar. Toen even nadien een verjaardagsparty voor Bracke werd gehouden, schrapte Marina Polspoel van de gastenlijst. En die beunhaas liet dat gebeuren. Om maar te zeggen.

Op de affiches van Bracke staat de volgende tekst: ‘Mee eulder eulpe goak tuugen en beweizen da’k uuk de possibiliteit è om veur veranderinge te zeurgen!’ Waarmee wordt bevestigd wat hij zelf in Humo al bewees: zijn opvoeding is mislukt.

Lees verder