column

S.P.Q.R

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

In het onderhoudende boekje '147 ware verhalen van bekende landgenoten', waarmee de Belgische Multiple Sclerose Liga in de jaren 80 geld inzamelde, staat een bijzonder vermakelijke anekdote, opgedist door Leo Tindemans. Het gaat over Paul Struye, de roemrijke katholieke minister van Justitie en voorzitter van de Senaat, toen die instelling nog aanzien genoot en de voorzitter ervan zeker.

Struye was jurist en dus een ijdeltuit, en liet zich bij zijn intrede in het halfrond altijd voorafgaan door een bode die met luide stem moest roepen: 'Le président! De voorzitter!' Daarna schreed de rijzige Struye plechtstatig over het rode tapijt naar zijn verhoog en veerde iedereen eerbiedig recht, ook de socialisten van wie je toch niet meteen goede manieren verwacht. Op zekere dag werd Struye op de voet gevolgd door wat Tindemans met zijn bekende gevoel voor tact omschrijft als: 'Een eerbiedwaardige senator wiens gestalte, handel en wandel evenwel niet konden verhelen dat hij landbouwer van beroep was.' Toen de bode weer luidkeels had geroepen: 'Le président! De voorzitter!' stapte na Struye ook de Boerenbonder binnen en riep een socialistisch senator even luid: 'Le paysant! Den boer!'

Gelukkig heeft iemand ooit bedacht de leden van het Grondwettelijk Hof, de Raad van State en de Hoge Raad voor de Justitie deels door de Senaat te laten benoemen.

Volgens Tindemans lag de hele Senaat in een deuk, behalve voorzitter Struye die het voorval hoogst ongepast achtte. Struye was de man die het referendum over de koningskwestie doordrukte. Daarmee liep hij 45 jaar vooruit op de burgermanifesten van Guy Verhofstadt, die volksraadplegingen als het summum van democratie aanprezen. Met dat verschil dat Verhofstadt het propageerde maar nooit in de praktijk bracht, en Struye het niet propageerde maar wel in de praktijk bracht. Het verschil kortom tussen een katholiek staatsman en een liberaal tafelspringertje.

Vandaag de dag gaat geen enkel prestige meer uit van onze Senaat, waarvan alle politici zeggen dat hij beter wordt afgeschaft met als gevolg dat hij niet wordt afgeschaft. De Senaat is verworden tot het OCMW voor politici die op eigen kracht niet meer verkozen geraken en ook buiten het parlement op geen beroepsinkomen mogen hopen, ja voor wie zelfs in de talloze nationale en internationale organisaties en raden geen alibifunctie wordt gevonden. Met andere woorden: Bert Anciaux.

Gelukkig heeft iemand ooit bedacht de leden van het Grondwettelijk Hof, de Raad van State en de Hoge Raad voor de Justitie deels door de Senaat te laten benoemen, en zo waren vorige maand alle spots plots toch op de eerste kamer gericht met het afwijzen van gewezen Ecolo-voorzitster Zakia Khattabi als constitutioneel rechter. Sindsdien is het weer stil.

Eerlijk blijven: dan stelt de Senaat in de Verenigde Staten meer voor. Die kan zelfs de president afzetten.

 

Lees verder