column

Stemt PVDA

Koen Meulenaere fileert tot aan de verkiezingen van 9 juni elke dag de actualiteit.

Niets doen is minder gemakkelijk dan de meesten geloven, al kunnen kijkers van ‘Villa Politica’ een andere indruk krijgen. En na in goed drie jaar tijd driehonderd boeken te hebben doorploegd begrijpen wij beter dan ooit waarom het gemiddelde verkoopcijfer ervan in Vlaanderen de honderd stuks niet overstijgt. Alleen Bart De Wever vliegt vlot over de toonbank, maar dat is op de Waalse markt, waar hij populairder is dan Amélie Nothomb. Dertig van die druksels per dag komen er hier uit. Dertig. Per dag. Hoofdzakelijk rommel, waaraan ook de dichtste familieleden van de auteur proberen te ontsnappen. Vergeleken met de Vlaamse letterkunde is de Noord-Koreaanse van topkwaliteit. Over Noord-Korea de komende maanden meer.

Een en ander kwam, door een indiscretie van een bekend politiek analist, ter ore van mevrouw Albers, directrice van meerdere kranten waaronder deze, en uit hoofde van haar functie gewoon om in te grijpen tegen lethargie. Ze ontbood ons in haar knusse kantoor op de overweldigende site van Tour & Taxis, wees naar een ongemakkelijke stoel om plaats op te nemen, en schraapte haar keel.

Dat laatste is natuurlijk belachelijk. Ze schraapte haar keel... Hoe zou ze het doen? Maar het is een overblijfsel van de overvloed aan lectuur waarvan boven sprake. Geen inheemse of vertaalde uitheemse roman, niet eens een non-fictieturf, of er worden kelen in geschraapt dat horen en zien vergaat en trommelvliezen uiteenspatten. Als bij een  nieuwe demo van De Mens.

Als we onze abonnees niet kunnen aanraden op wie wel te stemmen, kunnen we hen met zekerheid inblazen op wie niet.

Mevrouw Albers tegen Kaaiman

Na grondig geschraap sprak mevrouw Albers alzo: ‘U is het waarschijnlijk ontgaan, maar over een halfjaar zijn er verkiezingen. En onze talrijke abonnees weten het niet meer, ze zijn kluts en weg kwijt. Op wie in ernst te stemmen, als je ziet wat de narrenkolonie waarop ze de vorige keer hebben gestemd ervan terechtgebracht heeft? Niets. Rampzalig was het. Je bent niet van de ene verbijstering bekomen of de volgende dient zich al aan. Je denkt: dieper dan dit kan niemand zakken, en een dag later kruipt er een uit de grond bij onze tegenvoeters. Het grote drama is dat er geen alternatief voorhanden is. We worden bedolven onder smeekbrieven om raad, helaas weten wij ook niet meer wie naar voren te schuiven. Maar als we hen niet kunnen aanraden wie wel, kunnen we hen met zekerheid inblazen wie niet. En hier komt de kaaiman op de koord. Ja, ik vind het zelf ook een geslaagde woordspeling. Luister, gij maakt de mensen duidelijk voor wie gij gaat kiezen, dan weten zij alvast voor wie ze niet gaan kiezen. Een procedé dat ze in De Standaard al lang toepassen, waardoor bij elke nieuwe volksstemming blijkt dat ze er nog verder naast zaten dan bij de vorige. Pak het een beetje subtiel aan, het mag niet te veel opvallen. En stap per stap, of we kunnen de rubriek na één aflevering al sluiten, breng me niet op ideeën. Teksten vroeg genoeg insturen, want ook voor onze eindredactie zijn er maar twaalf uren in een werkdag.’

En zo is het gekomen, waarde lezer, en zijn wij weer tot elkaar veroordeeld, u vooral tot ons. Verwacht dus geen expliciet advies voor 9 juni, hooguit een paar vage hints, tussen de regels door. U ziet er trouwens goed uit, hadden we dat al gezegd, geen spat verouderd.