column

Swisshansa

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

U leidt een bedrijf en wilt 300 werknemers afdanken. Hoe dat best aanpakken? Eenvoudig: u lekt naar de pers dat u 1.000 man zult ontslaan. Grote verontwaardiging alom, de vakbonden dreigen om weer eens met hun brandende palletten en warme soep de ingang te komen blokkeren. Dan kondigt u aan dat de geruchten, waarvan u zich afvraagt waar ze vandaan komen, meer dan voorbarig zijn en dat u met de sociale partners aan tafel zult gaan om eens van gedachten te wisselen over een mogelijke herstructurering.

Tijdens die onderhandeling komen de syndicaten met hun eis: 500 man, en niet één meer. U wringt wat tegen, stelt 750 voor, maar de syndicale leiders voelen zich sterk en onverzettelijk. U geeft zuchtend toe: 500 dan maar. De vakbonden mogen dan hoog van de toren blazen dat ze 500 jobs hebben gered, en u kunt er 200 meer schrappen dan u van plan was. Alleman content.

Zo gaat het ook weer bij Brussels Airlines, waarvan het faillissement in de sterren geschreven staat. Een gouden tip aan speculanten en beleggers: indien, rechtstreeks of zijdelings, Etienne Davignon in of rond het bestuur van een bedrijf opduikt, doe dan cito presto al uw aandelen ervan van de hand. Desnoods met verlies. En koop ze ook niet aan als hij weg is, voor je het weet is hij terug.

Het bezoek van Lufthansa-baas Carsten Spohr aan Sophie Wilmès en Little Croo wekte trouwens een déjà vu op. De vorige keer dat de bazen van een grote luchtvaartfirma over onze kleine luchtvaartfirma kwamen onderhandelen met Belgische regeringsleiders dateert van begin deze eeuw, toen de top van Swissair in het Brusselse Astoria-hotel een akkoord sloot met Guy Verhofstadt en Johan Vande Lanotte, twee elkaar versterkende mislukkingsvirussen. Het kostte de Belgische belastingbetaler uiteindelijk 1,5 miljard euro, omdat noch de twee zelfingenomen ministers, noch hun verwaande kabinetschefs Luc Coene en Jannie Haek bekwaam waren een eenvoudig contract van een A4 groot te lezen. Ze waren een bankwaarborg vergeten te eisen voor een engagement van 1,5 miljard euro, dat dan ook nooit werd nagekomen!

De bevoegde minister Rik Daems was, net als Sabena-voorzitter Fred Chaffart, door die vier politieke samenzweerders niet eens ingelicht over de gesprekken. Daems mocht nadien als ceremoniële nar het glas champagne heffen met de Zwitsers, die vreesden dat ze zelf al te veel op hadden. Want dat de Belgische zulthoofden hadden getekend wat de Zwitsers meenden dat ze hadden getekend, kon alleen aan een door alcohol vertroebeld zicht worden toegeschreven. De advocaten van Swissair hebben drie volledige dagen nodig gehad om hun directie ervan te overtuigen dat de Belgische handtekening wel degelijk stond onder wat er stond.

Geen van beide ministers heeft ontslag genomen, en u hebt als gewoonlijk de factuur betaald. Grote staatsmannen.

Lees verder