Solvay viert 50 jaar op de beurs

©Jean Michel Byl - Solvay

Het relaas van een halve eeuw beursparcours in twee snelheden.

Maandag noteert Solvay exact 50 jaar op de Brusselse beurs. Zeggen dat de nazaten van Ernest & Alfred Solvay niet over één nacht ijs gingen om de boeken te openen voor het publiek, is een understatement van jewelste.

©Mediafin

Het duurde ook tot 1967 - 104 jaar na de oprichting in 1863 - voor de chemiereus zijn eerste persbericht uitstuurde.

 

1967-1982 | De kwakkeljaren

Het Belgische parlement moest speciaal voor de juridische omvorming van Solvay een belastinghervorming stemmen, maar op 27 november 1967 was het zo ver. Na decennia discussie in de schoot van het ruim honderd jaar oude familiebedrijf debuteerde Solvay op het Brusselse koersenbord.

BRONNEN

De beurskoers werd berekend via data van het Studiecentrum voor Onderneming en Beurs (SCOB) van de Universiteit Antwerpen, de informatie komt uit 'Solvay: history of a multinational family firm' door Kenneth Bertrams, Nicolas Coupain en Ernst Homburg, het in 2013 verschenen naslagwerk over anderhalve eeuw Solvay.

Het was Deutsche Bank-topman Hermann Abs, toen de invloedrijkste bankier van Europa en voorzitter van Deutsche Solvay Werke (DSW), die de familie kon overtuigen. De stap naar de beurs was nodig om de noodzakelijke investeringen in een snel veranderende Europese chemiesector te kunnen blijven opbrengen.

De eerste beursdag was een voltreffer, maar daarna volgde een jarenlang kwakkelende koers. De boomende fifties en sixties liepen op hun einde en in hun plaats kwamen twee oliecrisissen die de resultaten zwaar onder druk zetten. De regelmatige verkoop van aandelen IG Farben en ICI, in de Londense City ‘the Solvay tap’ genoemd, moest de schatkist gevuld houden.

Daar kwam bij dat de familie via een lettersoep het gros - 80 procent - van de aandelen stevig bleef controleren, wat de vlotte verhandelbaarheid van het beursgenoteerde schijfje aandelen niet ten goede kwam.

1983-1998 | De boomjaren

De contradictie tussen een publieke beursnotering en een familie die strak de regie wou houden werd pas opgelost in 1983, via de afschaffing van de C-aandelen en de creatie van het familiaal controlevehikel Solvac boven de chemiereus. Zo konden alle aandelen Solvay op de beurs verhandeld worden, zonder dat de familie de controle verloor.

Het borstbeeld van oprichter Ernest Solvay in Elsene, 125 jaar het hoofdkantoor van de chemiegroep ©BLOOMBERG NEWS

Ook in de resultaten zat een duidelijke kentering. Met dank aan één bijzonder slimme zet: de overname van Philips’ farmacietak Duphar (Dutch Pharmaceuticals) in 1981 voor de spotprijs van 225 miljoen gulden, nauwelijks de helft van de jaaromzet.

Samen met de bestaande dochters - Kali-Chemie in Duitsland en Salsbury in de Verenigde Staten - had Solvay nu een waardige farmatak met stabiele inkomsten. Een uiterst welkom tegengif voor de volatiele chemie- en plastictak. Want terwijl de handtekening onder de Duphar-deal gezet werd, sloeg de tweede oliecrisis keihard toe en dook de groep over 1981 voor het eerst in haar bestaan in het rood, tot ontzetting van de familie.

Na het dieptepunt van 1981 zaten de resultaten door een betere conjunctuur in de lift en presteerde het aandeel vergeleken met de rest van de Brusselse beurs boven- in plaats van ondermaats.

1999-2006 | De cruciale brief aan Gianni

Het rampjaar 1993 met een recordverlies leidde tot een ingrijpende herstructurering, waarbij zelfs de 130 jaar oude sodafabriek in bakermat in Couillet dicht moest, én het besef dat Solvay weg moest uit de sterk conjunctuurgevoelige bulkchemie richting de veel stabielere speciale polymeren.

Alois Michielsen, de eerste niet-familiale CEO van Solvay ©BELGA

Die job was voor de allereerste CEO die geen deel uitmaakte van de familie: Aloïs Michielsen. Michielsen slaagt erin - met een leger van 60 advocaten tegenover zich - met BP in 2000 een voor Solvay zeer voordelige portefeuilleswap te onderhandelen. De kroon op het werk volgde in 2001 en de 1,3 miljard euro zware overname van het Italiaanse Ausimont, complexe fluorchemie die je onder meer in computers en vliegtuigen aantreft.

Een deal waarbij de familie de doorslag gaf. Toen grootaandeelhouder Mediobanca moeilijk deed, stuurde Jacques Solvay een persoonlijke brief naar zijn oude Zwitserse klasmakker Gianni Agnelli. Met succes: na interventie van de Fiat-patriarch plooide Mediobanca en had Solvay de buit binnen.

Mede door die geslaagde transformatie zakte het aandeel Solvay tijdens vier jaar Brusselse beursmalaise van 1999 tot begin 2003 minder diep weg en volgde er nadien een vlotte remonte.

2007-2017 | De definitieve transformatie

Uitgerekend CEO Christian Jourquin, die in de jaren 80 binnen de groep zijn strepen verdiende bij Duphar, nam in 2009 de beslissing de farmatak te verkopen. Het was na verschillende onderzoeksflops duidelijk geworden dat Solvay te klein was om met Big Pharma te concurreren.

Solvay-CEO Christian Jourquin (l.) met zijn opvolger Jean-Pierre Clamadieu ©BELGA

Solvay vangt bij Abbott meer dan 5 miljard voor de farmatak en beslist vervolgens in de stijl van het huis om - ondanks een ongeduldig beurswereldje - pas na rijp beraad dat geld te laten rollen. Ruim een jaar later trekt Solvay 6,6 miljard uit voor de Franse chemiegroep Rhodia. Ondanks initiële scepsis bij analisten werd het een voltreffer. Niet het minst omdat er in dat prijskaartje nog iets begrepen zat: huidig CEO Jean-Pierre Clamadieu.

Het is Clamadieu die de transformatie de jongste jaren afgerond heeft. Met de verkoop van de laatste bulkchemie. En vooral: de miljardenovername van Cytec, een Amerikaanse producent van lichtgewicht composieten voor de luchtvaartsector.

Een deal die de Fransman eind 2015 mee financierde met de allereerste publieke kapitaalronde 48 jaar na de beursintroductie en 152 jaar na het eurekamoment van Ernest. Zoals gezegd: bij Solvay gaan ze niet over een nacht ijs.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud