Eet meer bananen en wat minder boter

©Mediafin

Greenyard heeft last van teveel bananen. En Floridienne van te weinig boter.

Het weekboek van Serge Mampaey

Hebt u het ook gemerkt deze zomer toen u de rekken van uw supermarkt afspeurde naar wat gezonds en lekkers? Bananen, na de appel de meest gegeten vrucht in België, waren merkelijk goedkoper dan anders. Een kilo kopen, een kilo gratis! Of een zak van de gele vruchten voor niets mee naar huis bij elke andere aankoop. De spotgoedkope bananen zijn het gevolg van wat Del Monte ‘de hevigste overproductie in vele jaren’ noemt. De fruitreus zag zijn kwartaalwinst met twee derde kelderen.

Dat de wereld bedolven is onder de bananen, is ook een belangrijke oorzaak waarom Greenyard (-4%, 19,85 euro) niet aan de verwachtingen voldeed. Het concern van Hein Deprez is na Chiquita de grootste bananenverdeler in Europa, en zit in landen als Suriname ook in de productie van deze vierde grootste teelt ter wereld. Volgens de bananenbonzen, die onlangs voor hun vierdaagse congres in Miami vertoefden, ligt de oorzaak deels bij het uitstekende weer voor bananenteelt. Maar ook bij de Europeanen die er minder van eten. Een Belg eet elk jaar 55 bananen. In Noorwegen is dat het dubbele en in veel Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen zelfs het drievoudige. Bovendien ligt onze appetijt voor de kromme vrucht tijdens de zomer de helft lager. ‘Eet meer bananen’, gaf de topman van Chiquita nog mee. ‘Ze zitten boordevol vitamines en vezels, en ze doen je beter nadenken.’ Dat laatste hebben we zelf nog niet ondervonden.

Bij Greenyard waren het niet alleen de bananen die op de cijfers wogen. De magere oogsten van erwtjes en spinazie leidden tot een onderbreking van de toevoer naar de diepvries- en blikfabrieken. Die konden niet op hun normale capaciteit draaien, waardoor de marges onder druk stonden. De omzet bij Greenyard daalde 2 procent. De bedrijfswinstmarge schilferde 0,12 procentpunt af tot 3,5 procent. Het cijfer bewijst dat groente- en fruitverdelers niet zoveel verdienen op hun gigantische omzet, en dat enkele mee- of tegenvallers zwaar op het eindresultaat kunnen wegen.

Wie in voeding belegt, moet beseffen dat een deel van de winst altijd beïnvloed zal worden door de grillen van de natuur en de smaak van de consument. Ook de agrochemieholding Floridienne (+4,7%, 187 euro) maakte gewag van de hogere boter- en eierenprijzen die wegen op de marges in haar grootste afdeling, de feestvoeding. De oorzaak van de dure eieren kennen we: de fipronilcrisis, waardoor veel kippen vroegtijdig de geest moesten geven.

Boter, die Floridienne overvloedig gebruikt voor zijn bereidingen met onder meer wijngaardslakken, is nog duurder geworden. De prijs ligt met 6.000 euro per ton dubbel zo hoog als vorig jaar. Een gevolg van vraag en aanbod. Dierlijke vetten zijn opnieuw meer in trek, nu suiker de rol van grote boeman voor de gezondheid heeft overgenomen en boter door heel wat experts wordt gerehabiliteerd. Bovendien zijn de Chinezen gek op taarten in westerse stijl, waardoor het land meer boter importeert. Tegelijk is het aanbod verminderd. De boeren hebben wegens de lage melkprijs van de vorige jaren minder melkkoeien in hun stallen.

Floridienne wist de duurdere grondstoffen gelukkig te pareren. Dankzij de forse groei in de andere afdelingen spurtte de brutobedrijfswinst 27 procent hoger. Ook Greenyard deed het meer naar onderen in de resultatenrekening uitstekend, en zag de nettowinst 72 procent klimmen. Dat is voor een groot deel te danken aan de herfinanciering van een obligatie, waardoor Greenyard jaarlijks 7,5 miljoen euro uitspaart.

Winkeltje spelen

Het genot van de lage rente is een vaak terugkerende factor in de stroom kwartaalcijfers. Retail Estates (+2,3%, 70,35 euro) wist de gemiddelde kostprijs van zijn schulden te verlagen van 3,48 naar 2,86 procent. Uit de resultaten van de verhuurder van winkelvastgoed blijkt trouwens nergens dat de sector last heeft van de opmars van e-commerce, terwijl de koersen van winkeleigenaars net om die reden dit jaar klappen hebben gekregen. Meer dan 98 procent van de baanwinkels is verhuurd. Alleen in Kuurne en Oudenaarde heeft de groep nog wat vrij voor wie winkeltje wil spelen. Retail Estates belooft zijn brutodividend alweer met 3 procent te verhogen tot minstens 3,40 euro per aandeel. Dat is driekwart meer dan het allereerste dividend dat de vastgoedgroep als genoteerd bedrijf in 1999 uitkeerde.

Voor wie schulden heeft, is de lage rente een zegen. Voor wie veel cash heeft, een nachtmerrie. Deze week verzekerde D’Ieteren (+1,5%, 39,23 euro) zich van een plaatsje bij de cashkoningen van de beurs. De holding gaat 40 procent in de autoruitenhersteller Belron, bij ons bekend van Carglass, verkopen aan de Amerikaanse specialist in niet-genoteerde bedrijven CB&R. De transactie plakt een ondernemingswaarde van 3 miljard euro op Belron. Omdat Belron eerst nog een dividend van 453 miljoen euro uitkeert, krijgt D’Ieteren 1,07 miljard euro cash op zijn rekening gestort.

De aanvankelijke beursreactie was euforisch, maar snel overheersten de twijfels. D’Ieteren zit nu met een miljard opgezadeld dat niets opbrengt. En zal een nieuwe investering wel evenveel opleveren als het rendabele Belron? Met de instap in de Italiaanse notaboekjesmaker Moleskine moet D’Ieteren het nut van zijn diversificatiestrategie alvast nog bewijzen. Misschien kan de groep het voorbeeld volgen van Colruyt (+0,5%, 44,93 euro) en een deel van het geld uitgeven om eigen aandelen in te kopen? De korting op de intrinsieke waarde is opgelopen tot ruim 20 procent, zodat D’Ieteren meteen waarde zou creëren. Maar wegens de wil om vooral elders te investeren, lijkt die kans zeer klein.

Het ultieme bewijs dat te veel cash op de balans niet optimaal is, leverde de Waalse bouwgroep Moury Construct (-1,4%, 138,05 euro) onlangs. Het bedrijf, dat voor 76 procent uit cash bestaat, roept bijzondere herinneringen op, want het is het eerste waarvan ik als beginnend journalist de algemene vergadering moest verslaan. In een wat sjofele Brusselse bedrijfsflat - het toenmalige hoofdkantoor van Moury - was ik de enige aanwezige behalve de erg vriendelijke familie Moury. Ik kreeg meteen het bedrijfsfilmpje te zien. Moury, opgericht in 1920, legde nog de funderingen voor de kanonnen van de Luikse forten en kenmerkt zich door een grote voorzichtigheid. Ik werd ook meteen tot ‘scrutateur’ gebombardeerd. Toen de hoofdredacteur me vroeg hoe het was geweest en ik - fier als een gieter - zei dat ik stemopnemer mocht zijn, volgde geen lof maar een stevige uitbrander. Journalisten mogen vanzelfsprekend geen actieve rol op een algemene vergadering spelen. Een lesje om nooit te vergeten.

Maar terwijl Moury toen nog stevig verdiende aan zijn riante cashpositie, boekte het nu voor het eerst een negatief financieel resultaat. Als kleine spaarder krijg je nog 0,11 procent intrest op een spaarboekje, maar bedrijven met grote spaartegoeden moeten nu vaak betalen om hun cash te mogen parkeren bij een bank. En met de rente die de jongste weken weer een forse duik nam, opteren we toch liever voor hoger renderende activiteiten dan voor beursgenoteerde spaarrekeningen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud