De jacht op rendement is open

Na de strijd tegen de eurocrisis ontbindt ECB-voorzitter Mario Draghi zijn duivels tegen de lage inflatie. Met de rente op nul wacht de belegger een moeilijke zoektocht naar rendement.

Mario Draghi trok donderdag nog maar eens zijn Super Mario-pakje aan. Met zijn typerende flegma kondigde de voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB) een pakket maatregelen aan waarmee hij vriend en vijand verraste.

De ECB verlaagde haar historisch lage beleidsrente van 0,25 procent naar het nog lagere peil van 0,15 procent. Om helemaal geschiedenis te schrijven, maakte de centrale bank de depositorente voor het eerst negatief. Dat betekent dat banken geld moeten betalen om op het einde van de dag geld bij de ECB te ‘mogen’ parkeren.

Tot slot trok Draghi ook nog een vers blik lettersoep open. De precieze betekenis van letterwoorden als TLTRO vereist hogere studies in het Bargoens dat alleen centraal bankiers begrijpen, maar de bedoeling is de banken aan te zetten meer kredieten te verlenen.

De ingrepen moeten de economie een nieuw duwtje in de rug geven en vooral de chronisch lage inflatie in de eurozone opkrikken naar een niveau dat dichter komt bij de officiële doelstelling van ‘dicht bij, maar onder 2 procent’. En passant wil Draghi ook de euro nog een voetje lichten om via een duurdere invoer de inflatie op te drijven. Het minste wat je kan zeggen is dat Super Mario zijn bijnaam weer alle eer probeert aan te doen.

Die aura van superheld heeft de Italiaan te danken aan zijn ondertussen befaamde hommeltoespraak in de zomer van 2012. ‘Ik zal alles doen om de euro te redden. En geloof me, dat zal genoeg zijn’, stelde Mario Draghi als loodgieter van dienst.

Euro lager? Dollarspelers boven

Mario Draghi wil de euro naar omlaag duwen. Het is nog niet zeker of de markt zal gehoorzamen, getuige het stabiele slot van de euro-dollarkoers donderdag. Als de euro finaal toch in een glijbaan terechtkomt, profiteren de dollarbeleggingen.

Een mogelijkheid is een termijnrekening in Amerikaanse dollar te openen, om een eventuele wisselkoerswinst te incasseren. Maar wie liever in euro belegt, kan ook genieten van een dollarhausse. De tabel bevat negen Belgische bedrijven die een aanzienlijk deel van hun omzet in de VS realiseren. Hoe duurder de dollar, hoe groter de dollarinkomsten.

Delhaize haalt als enige het gros van zijn omzet ginds. Barco is zo mogelijk nog dollargevoeliger, omdat het relatief weinig kosten maakt in verhouding tot de dollaromzet. Ook de beeldvormingsgroep EVS is dollargevoeliger dan op het eerste gezicht lijkt. Dat komt omdat de concurrenten Amerikaanse groepen zijn. Hoe duurder de dollar, hoe lastiger rivalen als Grass Valley het hebben.

Tot slot zijn ook grondstoffenspelers dollargevoelig. Nyrstar int inkomsten in dollar, en slikt vooral kosten in euro en Australische dollar.

 

Sindsdien daalden de rentes van de probleemlanden van ongekende hoogten naar een dieptepunt. Draghi bezweerde zowat in zijn eentje het spook van de eurocrisis. Een prestatie die hem in 2012 in deze krant de titel ‘man van het jaar’ opleverde. De grote vraag is wat de nieuwe krachttoer van Super Mario betekent voor de belegger?

Een ding staat als een paal boven water. De veelbesproken ‘hunt for yield’, de stilaan wanhopige zoektocht van beleggers naar een beetje rendement, zal onverminderd aanhouden. ‘Die zoektocht gaat zelfs nog intenser worden’, denkt Koen Van De Maele, obligatiespecialist van Candriam.

Uiteraard zijn beleggers op zoek naar rendement. Het tegendeel zou verbazen. Maar vooral op de obligatiemarkten zitten investeerders stilaan met de handen in het haar. ‘Obligaties zijn extreem duur’, merkte KBC-hoofdstrateeg Dirk Thiels deze week op bij zijn vooruitzichten voor de tweede helft van het jaar. ‘Een jaar geleden waren de renteverschillen te hoog. Maar nu krijgt de belegger geen juiste vergoeding voor zijn risico.’

Door het lagerentebeleid en de massale vraag van risicoschuwe beleggers naar papier uit veilige havens is de Belgische lange rente gedaald naar 1,80 procent. Dat volstaat nauwelijks om de inflatie te compenseren. Zeker nu Draghi de oorlog heeft verklaard aan de lage inflatie en het economisch herstel de rente hoger kan stuwen, lijkt Belgisch staatspapier een weinig aantrekkelijke belegging.

Goklust

Het lage rendement op de staatsobligaties van de sterke landen en het toenemende vertrouwen verleiden veel beleggers om op zoek te gaan naar investeringen met een hogere return. Draghi beseft donders goed dat de ‘hunt for yield’ de keerzijde is van zijn beleid. Vorige week waarschuwde Frankfurt nog dat de goklust bij de beleggers een gevaar kan zijn voor de financiële stabiliteit.

Het is veelzeggend dat een vastgoedbevak als WDP met de vingers in de neus 125 miljoen euro ophaalt en daar maar 2,24 procent nettorente op betaalt. Maar het meest sprekende voorbeeld van de jacht op rendement is Griekenland. De Grieken staken in 2009 de lont aan het eurokruitvat door jarenlang geknoei met de begroting op te biechten. Vandaag is de markt opnieuw bereid Athene geld te lenen tegen 5,8 procent. Minder dan een jaar geleden was dat nog het dubbele.

Het grote dilemma voor de obligatiebelegger is hoe ver de renteverschillen, de zogenaamde spreads, nog kunnen zakken. De obligatiekoersen en de rente evolueren tegenovergesteld aan elkaar. Als de rente stijgt, daalt uw obligatie in waarde.

Zoals wel vaker met prangende economische kwesties zijn de meningen van de experts verdeeld. Frank Vranken, de hoofdstrateeg van Puilaetco Dewaay, meent dat de renteverschillen nog zullen dalen. ‘De banken gaan het geld van de ECB niet alleen gebruiken om kredieten te verstrekken. Veel financiële instellingen zijn nog bezig hun balans op te kuisen. Ze zullen waar mogelijk geneigd zijn obligaties te kopen in plaats van leningen uit te schrijven.’

Van De Maele gelooft niet dat er nog veel rek zit op de spreads. Hij adviseert daarom obligaties te kopen en bij te houden tot de vervaldag. ‘Koop hoogrentend papier zoals bedrijfsobligaties voor zijn hoger rendement, niet voor een mogelijke koersstijging.’

Over enkele punten lijken de strategen het eens. Door het soepele beleid van de ECB zal de euro verzwakken. En het meeste rendement valt te rapen in de groeilanden. Thiels tipt daarom op beleggingen in groeimunten. Van De Maele verkiest de stabiliteit van de dollar.

De niet-aflatende stroom goedkope euro’s, dollars, ponden en yens van de ECB en de andere centrale banken overspoelt niet alleen de obligatiemarkten. Ook op de beurzen is een feestje aan de gang waar de dj maar één plaat lijkt te kennen: ‘The only way is up’, de foute jaren 80-hit van Yazz & the Plastic Population.

Sinds Draghi’s aankondiging dat de euro koste wat het kost gered zou worden, steeg de Eurostoxx600, een brede graadmeter voor de Europese aandelenbeurzen, al 35 procent. De Brusselse sterindex Bel20 deed er in dezelfde periode zelfs 40 procent bij.

Optimistisch

De meeste strategen zijn het dan ook roerend eens: wie rendement zoekt, moet op de aandelenmarkten zijn. Al is het niet bij iedereen van harte. ‘We zijn optimistisch over aandelen, maar eigenlijk om de verkeerde redenen’, stelt Vranken. ‘Het heeft niets te maken met de sterkte van de economie.’

Van de Maele werpt nog een bemerking op: ‘Ook de alternatieven voor obligaties worden steeds duurder. De zoektocht naar rendement kan niet tot in het oneindige doorgaan.’ Aandelenstrateeg Philippe Gijsels (BNP Paribas Fortis) verwoordt het zo: ‘Het wordt steeds moeilijker om nog opportuniteiten te vinden’

Deze week viel duidelijk te merken hoe verslaafd de markten zijn aan het goedkope geld van de centrale banken. Super Mario kondigde vorige maand al aan dat hij maatregelen zou treffen. Tevreden met dat vooruitzicht trokken de beurzen een tussensprintje. ‘Als Draghi nu niets doet, verwacht ik een correctie’, zei Thiels in aanloop naar de ECB-vergadering. De Italiaan loste donderdag alle verwachtingen in, maar op het einde van de handelsdag sloten de beurzen nauwelijks hoger. ‘De aankondiging zat al in de koers’, was de conclusie.

De meeste strategen tippen op dividendaandelen als de logische keuze voor beleggers die op zoek zijn naar rendement. ‘Voor mensen met een laag risicoprofiel bieden dividendaandelen een aantrekkelijk alternatief voor de lage return op obligaties’, stelt Gijsels. Hij tipt op farmabedrijven als het Zwitserse Novartis en banken als het Nederlandse ING.

De banksector wordt wel vaker genoemd als de grootste begunstigde van de opengedraaide geldkraan in de eurozone. ‘Vooral de banken in de periferie varen er wel bij dat ze nog minstens twee jaar bijna gratis ongebreideld geld kunnen tanken bij de ECB’, meent Vranken. ‘De sector staat wel nog voor een stresstest van dezelfde Europese Centrale Bank, waardoor kapitaalverhogingen niet uitgesloten zijn. Bovendien toont de mogelijke Amerikaanse monsterboete voor BNP Paribas dat voorzichtigheid met banken geboden blijft.’

De Belgische bevaks genieten daarom de voorkeur van de strateeg van Puilaetco Dewaay. ‘Ze bieden een gemiddeld brutorendement van 4 à 4,5 procent. Het is niet evident om dat te vinden bij obligaties. Bovendien zijn bevaks verplicht 80 procent van hun winst uit te keren en mag de schuldgraad maximaal 65 procent bedragen. Dat draagt bij tot hun defensief karakter.’ Retail Estates en Wereldhave Belgium krijgen de voorkeur. ‘Die twee lieten hun dividend nog nooit zakken.’

Gijsels merkt wel op dat in periodes van economisch herstel dividendaandelen vaak slechter presteren dan de markt. De strateeg meent daarom dat voor minder risicoschuwe beleggers kansen liggen in meer cyclische aandelen, zoals de mijngroep Rio Tinto, de staalreus ArcelorMittal of het technologiebedrijf Atos. Op voorwaarde dat het paardenmiddel van de ECB aanslaat en dat het herstel zich doorzet natuurlijk.

Volgens Vranken is het nog te vroeg om al in te spelen op de heropleving van de Europese economie. ‘De ECB heeft net haar groeivooruitzichten voor dit jaar nog verlaagd van 1,2 naar 1 procent. Bovendien blijft het nog altijd wachten op een verbetering van de bedrijfsresultaten.’

Wie naar de beurzen kijkt, moet inderdaad vaststellen dat de koersen al stevig vooruitgelopen zijn op een verbetering van de economie en van de resultatenrekening van de bedrijven. Als de aandelen in de tweede helft van het jaar toch blijven stijgen, mag de belegger een kaartje sturen naar Frankfurt om Super Mario te bedanken voor zijn dadenkracht.

Hoe lager de spaarrente, hoe verleidelijker de dividendkoning

Hoe lager de spaarrente, hoe meer beleggers geneigd zijn om aandelen met een hoog dividend te beschouwen als een alternatief voor een spaarboekje of voor obligaties. Het voordeel van Belgische aandelen is dat op de dividenden enkel de Belgische voorheffing van 25 procent is verschuldigd. De meeste buitenlandse coupons worden dubbel belast. Bij residentiële vastgoedbevaks zoals Home Invest Belgium bedraagt het belastingtarief 15 procent.

Bijgaande tabel bevat tien genoteerde bedrijven waarvan het nettodividendrendement minstens 3 procent bedraagt. Bovendien is het risico op een dividendschrapping klein, wegens de sterke balans (Gimv en Ageas) of wegens de aard van de activiteiten (NBB, Fluxys en Elia).

Dividendkoning Belgacom heeft bij monde van de nieuwe CEO Dominique Leroy al laten weten dat het nog maar één jaar Sinterklaas zal spelen. Vanaf volgend jaar wordt het dividend met een derde verlaagd. Maar dan nog noteert Belgacom tegen een nettodividendrendement van 4,5 procent.

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud