‘ECB moet diep in het rood gaan'

©rv

De Europese Centrale Bank moet banken dwingen meer geld uit te lenen door hen geld af te nemen. Daardoor daalt ook de waarde van de euro. Dat zegt Luca Pesarini van het fondsenhuis Ethenea.

Hoe kan achter zo’n goedlachse man zoveel somberheid schuilgaan? Als de vraag opduikt aan het einde van het interview, grabbelt Luca Pesarini razendsnel naar de nuance. ‘Ik ben geen pessimist, wel een realist.’

De stichter en portefeuillebeheerder van het Luxemburgse Ethenea bruist van energie terwijl buiten in hartje Brussel de zon de kasseien bijna doet verdampen. Zijn fondsenhuis wordt wel eens omschreven als ‘het nieuwe Carmignac’, al bevindt het zich daar qua omvang nog wel een eindje van. Ethenea heeft 7,7 miljard euro onder beheer, gespreid over drie Ethna Funds, waarvan de hoofdmoot in de conservatieve tak zit.

Gezien dat profiel ligt de eerste vraag voor de hand. Vreest Pesarini niet dat de focus op veilige obligaties en dus lage rentes hem zuur zal opbreken als de inflatie stijgt? ‘Iedereen probeert inflatie te creëren, maar dat lukt niet. Voor mij is het duidelijk dat de markten ook niet verwachten dat dit snel gaat gebeuren. Ook op de arbeidsmarkt is er geen echte verbetering. We kijken aan tegen een Japans decennium.’

Dat wil niet zeggen dat de Japanners van Pesarini schouderklopjes krijgen voor hun pogingen om via het massaal drukken van geld inflatie te creëren. Dat brengt immers een zwakkere munt mee, wat dan weer nadelig is voor de concurrentiepositie van andere landen. ‘Als de Japanners out of the woods zijn, dan hebben ze er een ander voor in de plaats ingetrokken. Vergelijk het met een bak water waarin drie ballonnen zitten. Je kan er een onderduwen, maar dan gaan die twee andere omhoog. Als je je twee handen voor twee ballonnen gebruikt, dan schiet de derde omhoog en uit het water.’

Dat wil niet zeggen dat het land van de rijzende zon geen opties meer heeft. ‘Alleen zijn die voor iedereen onaangenaam en dus politiek moeilijk te verkopen. Denk bijvoorbeeld aan het opschonen van de financiële sector.’

Structurele oplossingen

Natuurlijk was Japan de voorbije jaren niet de enige met zijn vinger op de printknop. Zo zette de Amerikaanse centrale bank verschillende inkoopprogramma’s op het

getouw, ook al schroeft ze de recentste editie nu wel geleidelijk terug. ‘Die zogenaamde tapering is een goede zaak’, oordeelt Pesarini. ‘De Fed realiseert zich dat het genoeg is geweest. Op een bepaald moment moet je de krukken wegnemen, zodat de patiënt weer op eigen benen leert lopen. Er klotst nu al veel geld rond dat zijn weg niet vindt naar de reële economie. Dat inkoopprogramma creëert dus ook geen nieuwe jobs. Nu zijn de politici aan zet voor sociaal-economische hervormingen, maar zij geven voorlopig niet thuis.’

Het is een algemener probleem, betoogt Pesarini somber. ‘Niemand heeft een oplossing, iedereen gaat maar zijn eigen weg.’ Opmerkelijk genoeg heeft hij nog het meeste lof voor de Europese politici en de centraal bankiers. ‘Er is heel veel bereikt met heel weinig. Denk maar aan de belofte van Mario Draghi in juli 2012 om ‘alles te doen wat nodig was om de euro te redden’. Gewoon de perfecte bluf! De ECB is niet tussenbeide gekomen op de wisselmarkt en heeft geen grootschalig inkoopprogramma opgezet, en toch is haar rendement enorm. De euro is er nog altijd en de rente op Zuid-Europees schuldpapier is enorm gedaald. Toch zullen er ook hier structurele oplossingen moeten komen.’

Om het deflatiegevaar in de eurozone te bestrijden heeft Pesarini een gewaagd voorstel. ‘Ik sta er nagenoeg alleen mee, maar ik zeg het toch: de globalisering moet een halt toegeroepen worden. Niet alleen is ze deflatoir, ze gaat ook ten koste van de middenklasse. Waarom zouden we niet in navolging van de Chinezen eisen dat producten die in Europa op de markt komen ook hier moeten gemaakt of samengesteld worden?’

De politieke beslissingen worden op dit ogenblik vooral in Frankfurt genomen, geeft Pesarini toe. De markten zijn bijzonder benieuwd naar wat de ECB-bestuurders binnen twee weken zullen beslissen. ‘Mocht ik Draghi zijn, dan bracht ik de beleidsrente van 0,25 procent naar het nulpunt. Belangrijker nog, ik zou de depositorente (het bedrag dat banken krijgen om hun overschotten voor de duur van een nacht bij de ECB te stallen, red.) fors in het rood jagen, door die te verlagen van 0 tot -1 procent bijvoorbeeld. Het is het enige wat de ECB echt kan doen om de waarde van de euro omlaag te halen.’

Hoe kijkt een obligatiekenner naar de koersen van Europees staatspapier? In de aanloop naar de financiële crisis was de risicopremie voor staatspapier van Italië of Griekenland heel erg gedaald, waardoor die landen amper meer moesten betalen om hun schuldpapier te slijten dan het budgettair veel solidere Duitsland. Nadien schoten de perifere rentetarieven de hoogte in. Nu zijn ze opnieuw fors gedaald. Italië zit zelfs weer onder 3 procent. Is dat het bewijs dat de markten niets geleerd hebben van de crisis? ‘Ik weet niet wie die staatsobligaties koopt’, zegt Pesarini terwijl hij zijn armen in de lucht gooit. ‘De rente op Spaans vijfjaars- papier dook tijdelijk onder die van de VS. De verhouding risico versus verloning klopt daar toch niet?’

Het zal hem eigenlijk koud laten, zo blijkt. ‘We hebben het moeilijk om waarde te vinden in Europees schuldpapier. In de VS beleggen we steeds meer in non-investment-grade-bedrijven, obligaties met een rating van BB+ of lager dus. Noem dat geen junk bonds, want daar zitten serieuze bedrijven tussen met een grote marktkapitalisatie. Denk dan aan het modebedrijf L Brands of de onlinevideodienst Netflix. Zij hebben allebei een rating van BB.’

Liever aandeel dan coco

Van nieuwigheden als coco’s moet hij overigens niets weten. Dergelijke ‘contingent convertible bonds’ zijn effecten die functioneren als rentedragende schuld zolang het

Parcours luca pesarini

Richtte in 2002 zijn eigen fonds Ethna AktivE op, met behulp van zijn persoonlijk vermogen en dat van familie en vrienden.

Van bij het begin plaatste hij kapitaalbehoud centraal. Daardoor kon hij in de slechte jaren 2002, 2008 en 2011 het fonds behoeden voor grote correcties.

Vandaag beheert het fondsenhuis 7,7 miljard euro.

 

eigen vermogen boven een bepaalde drempel blijft. Zakt het onder die drempel, dan worden die coco’s automatisch omgezet in niet-rentedragende aandelen. ‘Ik heb nog nooit coco’s gekocht. Highly poisoning financial shit. Er is geen enkele relatie tussen het risico dat je ermee neemt en de verloning die ertegenover staat. Je kan in één klap alles kwijt zijn. Als ik kan kiezen tussen een dividend van 5 procent van Santander of een coupon van een coco van die Spaanse bank, dan twijfel ik niet. Met een aandeel heb je als mede-eigenaar nog een beetje inspraak.’

Pesarini’s beleggingsspectrum ligt dus verder dan schuldpapier alleen. 'Er is geen alternatief voor aandelen’, verkondigde hij vorig jaar. ‘Neem risico, koop aandelen!’ Dat is nog steeds zijn motto. ‘Ondertussen bestaat ongeveer 30 procent van onze portefeuille uit aandelen, en dat zal nog toenemen. De grote opportuniteiten zitten in de keuze van de juiste sectoren. We zijn vooral geïnteresseerd in de saaiste bedrijven, dat zijn de beste. Denk aan telecom, nutsbedrijven en farmaceutica. Maar we hebben ook veel technologieaandelen zoals eBay en Google. Alleen geen cyclische aandelen zoals staal-, automobiel- of cementbedrijven.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud