weekboek

Een aandeel is geen flappentapper

Hoed u voor bedrijven die u als aandeelhouder rot verwennen, ten koste van de toekomst.

Op de webstek van de bank- en verzekeringsgroep KBC  (74,52 euro, +2,5%) kunt u de telefonische conferentie over de jaarresultaten herbeluisteren. Wees gerust: u hoeft de integrale versie - 1 uur en 19 minuten - niet te ‘bingen’, tenzij u nerd tot in uw laatste vezel bent.

Maar spoel als u wil eens door naar 1 uur en 14 minuten. Die laatste vijf minuten hoort u een zeer verhelderende pingpong tussen de analist van Bank of America Merrill Lynch en CEO Johan Thijs. De analist vraagt - als zoveelste - uitleg bij de kapitaalbuffer en dividendpolitiek en Thijs legt alles - nog eens - geduldig uit.

©Mediafin

Waarna de analist oppert dat 240 basispunten surpluskapitaal toch wel royaal is, of zelfs 440 basispunten als er geen belangrijke overnamedossiers op tafel liggen. En ook al snapt hij dat KBC bij de beste wil horen in kapitaalbuffers, er is ook zoiets als een efficiënte balans. Om dan vervolgens met enige zelfkennis af te ronden: ‘Maar bon, ik besef dat dit hier eigenlijk meer een opinie dan een vraag is.’

Waarom is die ene quote zo illustratief? Omdat die perfect aantoont hoe groot de druk van analisten en de beurswereld kan zijn. Als die analist over 440 basispunten ‘surplus’-kapitaal spreekt, suggereert hij eigenlijk dat KBC zonder in de problemen te raken een slordige 4 miljard naar de aandeelhouders kan laten vloeien.

Nu heeft de groep een kapitaalbuffer van 15,1 miljard op 92,4 miljard euro risicogewogen activa. Ofte een kernkapitaalratio van 16,34 procent, iets meer dan de eigen doelstelling van 16 procent.

Die doelstelling is inclusief een marge van 2 procentpunten om potentiële fusies te kunnen doen en wordt afgezet tegenover de buffer van een eigen selectie sectorgenoten, in plaats van het regelgevende minimum van 11,6 procent.

De passage is typerend voor het beursklimaat, waar beleggers ‘hun’ aandeel als een soort beursgenoteerde geldautomaat zien waar je zo snel mogelijk zo veel mogelijk flappen geld uit moet halen. En niet als een onderneming voor de lange termijn. Waar je alle belang hebt dat je in het heden niet rotverwend wordt, zodat er wat overblijft voor investeringen in de toekomst.

In digitalisering bijvoorbeeld, een trend die in een rotvaart de hele sector op zijn kop aan het zetten is. ‘We zijn niet geplooid voor sommige analisten die willen dat we tot 70 procent van onze winst uitkeren’, liet Thijs weten.

©Mediafin

Let wel: de CEO gooide de beleggers als wachtbordje wel wat stukken rood vlees toe. Naast het brutodividend van 3 euro - 50 procent van de winst - koopt de groep voor 200 miljoen euro 2,7 miljoen eigen aandelen in, wat de verwatering van de voorbije tien jaar aandelenopties tenietdoet.

En KBC hanteert niet langer een extra 1 procentpunt buffer tegenover de sectorgenoten. Daarin zit een knipoog dat er in de nabije toekomst ruimte is voor een speciaal (interim-)dividend, als zich geen grote overnamedossiers aandienen. Zeker omdat KBC, zoals JPMorgan opmerkt, jaarlijks zo’n 2 à 2,5 miljard euro ‘vers’ kapitaal genereert.

De bank is met haar ultrarendabele Belgische en Tsjechische kernmarkten dé winstmachine van de Europese banksector (zie grafiek), met een rendement op eigen vermogen van 15 procent. Alleen de Scandinaven komen in de buurt. Terzijde: KBC spreekt zelf van 17 procent, omdat de bank papieren meerwaarden op de portefeuille niet meetelt in het eigen vermogen.

Slide 7

Hoe dan ook, KBC heeft marge. En daar wringt mogelijk het schoentje bij Ageas  (41,82 euro, +1,5%). Slide 7 van de beleggerspresentatie was de boosdoener.

511 miljoen + 77 miljoen = 588 miljoen operationele kapitaalgeneratie bij Ageas ©Ageas

Die gaf aan dat de verzekeraar vorig jaar operationeel 588 miljoen kapitaal genereerde. Minder dan de 620 miljoen die Ageas naar de aandeelhouders laat vloeien via regulier dividend, dat in één trek een kwart steeg, en aandeleninkopen. ‘Te mooi om te blijven duren’, luidde de conclusie.

Opvallend: Ageas keerde sinds de doorstart na de Fortis-implosie 4,6 miljard euro uit, leerde slide 5. Dat is an sich al een ‘minnelijke schikking’ van formaat voor de gedupeerde belegger die als versteend is blijven zitten.

Jim Ratcliffe, de zweetdief van Francis Van Eeckhout

Deceuninck (2,80 euro, -4,4%) kon niet overtuigen met de jaarcijfers. En CEO en grootaandeelhouder Francis Van Eeckhout is er de man niet naar om rond de pot te draaien.

'Ons zweet zie je niet in de cijfers', erkende hij. De winstmarge bleef net onder 10 procent bevroren. En dit jaar rekenen beleggers best niet op een spectaculair herstel.

De dure grondstoffen baren de CEO het meest zorgen. En dan vooral de prijs van pvc-harsen, de belangrijkste grondstof voor de pvc-bouwprofielen. 'Er is een consolidatie geweest bij onze Europese leveranciers, die moeilijke jaren hebben gekend, maar nu is het de andere kant aan het uitgaan. We kopen 200.000 ton pvc per jaar en toch voelen we dat ze met onze voeten rammelen.'

We vermoeden dat de belangrijkste voetenrammelaar en zweetdief van Deceuninck Jim Ratcliffe heet. Hij is de CEO van Ineos, het pvc-imperium dat de Brit sinds 1998 uitbouwde.

Ingrediënten: goedkope schulden en een aversie tegen een beursnotering, dus geen watjes van aandeelhouders die niet tegen wat volatiliteit in de resultaten kunnen. Zo kon Ratcliffe van chemiereuzen als BASF en Solvay voor een prikje de volatiele bulkchemie opkopen en zo een dominante Europese marktpositie uitbouwen.

Ratcliffe verdient intussen zo goed zijn geld dat er al eens een folietje af kan. Hij is zo ontgoocheld dat Land Rover de iconische Defender niet meer maakt, dat hij die zelf wil gaan produceren.

En in de Zwitserse thuisbasis nam hij voetbalclub Lausanne Sport over. De meest middelmatige ploeg in een zeer middelmatige competitie. De schaarse lokale voetbalsupporters vierden voor het laatst een landstitel in 1965. Deceuninck-aandeelhouders weten waar hun zweet heen stroomt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud