Hollywood ontdekt waanzin flitshandelaars

Een scène uit The Hummingbird Project ©rv

Met ‘The Hummingbird Project’ komt een film naar de bioscoop over flitshandelaars en hun maniakale strijd om de snelste dataverbinding met de beurs. De realiteit is al even absurd, leert een nieuwe rel over een antenne van de New York Stock Exchange.

Ook Hollywood heeft de high-frequency traders of flitshandelaars ontdekt. Het spel waarbij de belegger die het snelst kan inspelen op marktinformatie miljoenen wint, is gesneden koek voor een film. Tenminste als de focus niet op de complexe achterliggende algoritmes ligt, maar op de uitdaging om de snelste verbinding te bedenken en uit te bouwen.

In dit geval is dat een glasvezelkabel in rechte lijn van de fictieve beurs van Kansas naar die van New York. De neven Vincent (Jesse Eisenberg) en Anton (Alexander Skarsgård) laten daarvoor een 1.600 kilometer lange tunnel graven. Om de druk nog wat op te voeren, moet de geniale zonderling Anton nog 1 milliseconde tijdwinst zien te vinden om op 16 milliseconden af te klokken. Anders blijft de concurrentie sneller en is de investering verloren. Die 16 milliseconden komen overeen met één vleugelbeweging van een kolibrie of ‘hummingbird’. Vandaar de titel.

Slakkengang

Klinkt vergezocht? Dat is het niet, en al zeker die snelheid niet. 16 milliseconden was misschien snel in 2011-2012, de periode waarin de film speelt, vandaag is dat een slakkengang. Dankzij nieuwe technologieën als microgolven en lasers deden data in 2017 nog maar 8 milliseconden over voor een retourtje Chicago-New York. In Chicago zitten de belangrijkste opties- en futuresbeurzen, in het 1.200 kilometer verder gelegen New York de aandelenbeurzen. De link tussen beide financiële instrumenten creëert mogelijkheden om geld te verdienen door razendsnel in te spelen op minieme prijsverschillen.

De film is gebaseerd op de glasvezelverbinding tussen New York en Chicago, die Spread Networks in 2010 vervolledigde tegen een prijskaartje van een geschatte 300 miljoen dollar. Tijdwinst: 3 milliseconden, maar intussen al lang voorbijgesneld door microgolfsignalen die geen vervelende omwegen moeten maken en directer kunnen reizen.

0,000002

De schijnbare zinloosheid van een snelheidsrace die niets meer met fundamenteel beleggen te maken heeft, inspireerde de Canadese regisseur en scenarist Kim Nguyen tot het maken van zijn film. ‘Zoveel slimme breinen houden zich bezig met het vinden van een nanoseconde tijdwinst in plaats van antwoorden te zoeken op uitdagingen als de klimaatverandering. Het is triestig’, reageerde Nguyen in de zakenkrant The Wall Street Journal. Hij schonk een bijrol aan de Belgische acteur Johan Heldenbergh.

Intussen geven enkele grote flitshandelaars toe dat ze in een verspillende race verwikkeld zijn waar de gewone belegger niets aan heeft, ook al beweert de sector regelmatig dat hij met zijn frenetieke handel de liquiditeit verhoogt. Om kosten te besparen werken ze nu soms samen voor nieuwe infrastructuur, zoals voor de Go West-verbinding van Chicago naar Tokio. Het idee is elkaar voortaan te bekampen met slimme algoritmes en strategieën in plaats van met een peperdure technologiewedloop.

En toch is er in het flitswereldje onlangs weer een rel losgebarsten met technologie en microseconden als inzet. De New York Stock Exchange (NYSE) heeft zich de woede van grote flitshandelaars als Virtu Financial op de hals gehaald door twee antennes te installeren op het dak van zijn datacentrum in het nabijgelegen New Jersey. De antennes leveren een tijdwinst van 2 miljoensten van een seconde op in de verbinding met het datacentrum van de New Yorkse beurs.

Die 0,000002 seconden zijn blijkbaar een fortuin waard, want Virtu heeft bij de Amerikaanse beurswaakhond SEC geklaagd over oneerlijke concurrentie. De NYSE zou zijn eigen netwerkprovider, SFTI, exclusief toegang verlenen tot de nieuwe antennes. Rivaliserende netwerken lopen zo 2 microseconden vertraging op. Voor flitshandelaars zit er dan niets anders op dan de NYSE te betalen voor toegang tot het snellere SFTI-netwerk. De beurs gedraagt zich dan ook als een ordinaire monopolist die maximaal probeert te cashen, fulmineert Virtu.

Winnend lottoticket

Dat mag gerust waar zijn, maar de realiteit is dat flitshandelaars al jarenlang onder een hoedje spelen met beurzen als de NYSE. Zo kunnen ze dankzij ‘colocatie’ de eigen server naast die van de beurs plaatsen om wat tijd te winnen. Aan zo’n service hangt een stevig prijskaartje, maar dat verdienen ze makkelijk terug.

Onder meer door de ‘front running’ die critici hen verwijten. Daarbij spelen flitshandelaars in op grote beursorders van beleggers zoals pensioenfondsen door snel eerst zelf het aandeel te kopen en het vervolgens met een kleine winst door te verkopen aan het pensioenfonds, dat nu meer moet betalen. ‘Het is alsof je het winnende lottoticket op de beurs krijgt nog voordat de trekking is gebeurd’, verwoordt Vincent het in de film. Met de kleine belegger, onder wiens grond Vincent en Anton hun tunnel graven in ruil voor wat kruimels, als dupe.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud