weekboek

Jef heeft het, Hein en Hilmar niet

Serge Mampaey

Het moet gepiekt hebben deze week op het hoofdkwartier van Greenyard (-4,1%, 7,89 euro) in Sint-Katelijne-Waver. Topman Hein Deprez nam er met veel spijt in het hart afscheid van de afdeling horticultuur, de potgrond en de grondverbeteraars van de groep. Greenyard verpatst die voor 120 miljoen euro aan Straco, het investeringsfonds van het echtpaar Gino De Raedt en Frederica Verheyden, die fortuin maakten met medische labo’s en plastic bierkratten. Het is ‘van moetens’. Greenyard moest van zijn bankiers iets doen om de schulden te verlagen.

Dat het Deprez pijn doet, weten we omdat we niet zo lang geleden - net voor de perfecte storm voor Greenyard losbarstte - een toespraak van de gedreven groente- en fruitbaron mochten bijwonen. Met passie en vuur hield hij een betoog over het verschil dat potgrond maakt. ‘De substraten, de bodem waarin je kweekt, maken het verschil tussen een gewone en een superieure teelt. Door een uitmuntende grond te creëren helpen we onszelf en onze telers de beste kwaliteit en de hoogste opbrengst te genereren. Daarom hoort die tak onlosmakelijk bij de Greenyard-groep’, orakelde hij toen.

Het doet extra pijn dat het vorig jaar overgenomen Poolse bedrijf Mykogen mee wordt verkocht. Dat specialiseert zich in bodemverrijkers voor de champignonkweek. De paddenstoelen liggen Deprez na aan het hart. Hij begon zijn carrière als kleine champignonkweker in Belsele. Al toen was het zijn droom de hele keten van grond tot eindproduct te beheersen.

Meer marge dan op een banaan

Niet alleen emotioneel, ook operationeel is de verkoop een harde dobber. De knowhow om stro, kippenmest, bacteriën en een rist andere ingrediënten te mixen levert veel hogere marges op dan het doorverkopen van een banaan of een wortel. Terwijl Mykogen een marge van 36 procent haalt, is dat voor de hele groep - in normale tijden - nog geen 4 procent. De afdeling horticultuur was met voorsprong de sterkst groeiende tak.

Bovendien lijdt Greenyard aanzienlijk verlies op de deal. Deprez legde vorig jaar 93 miljoen euro op tafel voor Mykogen. Nu krijgt hij 120 miljoen voor de hele tak, waaronder de potgrond en de bodemverbeteraars van Peatinvest. In de overname van Mykogen zat voor 41,9 miljoen euro goodwill, een boekhoudterm voor wat je meer betaalt dan het eigen vermogen. De nieuwe eigenaars vonden dat blijkbaar wat te veel van het goede. Bovendien zijn overnemers niet geneigd een gulle prijs te geven als ze weten dat je geld nodig hebt. Grosso modo verkoopt Greenyard de divisie voor 30 à 40 miljoen euro minder dan de waarde die analisten erop plakten. Een deel van de goodwill wordt afgeboekt.

Met de verkoop vermindert Greenyard zijn schuldgraad wel met 0,5 tot - naar onze schatting - 2,8 keer de brutobedrijfswinst. Die winst valt dit jaar een kwart lager uit door de combinatie van de listeriabesmetting met een kostenplaatje van 30 miljoen euro, de hete zomer die tot tekorten leidt en de bikkelharde concurrentie. Vorige week sloot Deprez al een akkoord met de banken omdat het bedrijf de kredietafspraken schond. De ‘geste’ van de bankiers is niet gratis. Greenyard moet in ruil hogere rentevoeten betalen.

Nu de kerncentrales uitvallen en elektriciteit peperduur is, wordt duidelijk dat Luc Tack met de aankoop van een gascentrale een gouden zet heeft gedaan.

De schrijver Mark Twain zei al dat een bankier iemand is die je graag zijn paraplu leent als de zon schijnt en hem wil terughebben zodra het begint te regenen. Deprez beseft dat als geen ander. In de nasleep van de bankencrisis moest hij ook al delen van zijn Univeg-groep verkopen om de schulden te delgen. Na de storm ging de expansie verder. Het siert Deprez dat hij net als toen snel reageert en niet te beroerd is ook kroonjuwelen van de hand te doen. Wellicht is de uitverkoop nog niet ten einde. Volgens geruchten staat zelfs de conserventak Scana Noliko in de etalage. Als het binnen enkele jaren beter gaat, zou het trouwens niet verbazen als hij zijn potgrond terugkoopt. Het koppel De Raedt-Verheyden hoort tot de vriendenkring van Deprez.

Door de verkoop vermijdt Greenyard alvast dat het tegen de huidige lage koersen kapitaal moet ophalen bij zijn aandeelhouders. Het stelt ook de obligatiehouders gerust, want in juli 2019 vervalt een retailobligatie van 150 miljoen euro. Trouwens: iedereen kan een graantje meepikken van Deprez’ fortuin en zijn liefde voor bomen en de natuur. Begin vorig jaar stelde hij het Park Hein Deprez naast zijn kasteeltje in Belsele deels open voor het publiek. Ga er gerust even kuieren.

Dat te veel schulden een molensteen om de nek kunnen zijn, bewijst ook Nyrstar (-29,3%, 2,05 euro). In zes handelsdagen crashte het aandeel 55 procent. Het tweede grootste zinkbedrijf ter wereld torst een schuld van 1,2 miljard euro, of liefst 7 à 8 keer de geraamde brutobedrijfswinst. Als je andere elementen zoals factoring, de voorafbetalingen voor nog te leveren zink en de ‘eeuwigdurende effecten’ die Nyrstar uitgaf erbij rekent, kom je zelfs aan 2 miljard. Dat is trouwens niet de schuld van de huidige CEO Hilmar Rode, maar van zijn voorgangers. Vooral dan die van Roland Junck, die overal ter wereld krakkemikkige mijnen bij elkaar kocht.

Nyrstar moet elk jaar minstens 120 miljoen euro rentelasten ophoesten. Zelfs in goede tijden ging meer dan een derde van de bedrijfswinst naar het betalen van intresten. Nu Nyrstar waarschuwt dat de tweede jaarhelft veel slechter dan de eerste wordt, twijfelen steeds meer beleggers of het bedrijf zijn schulden kan terugbetalen. In september volgend jaar moet Nyrstar een obligatie van 350 miljoen euro herfinancieren. Om daarin te slagen zonder een woekerrente te moeten ophoesten moet Nyrstar operationeel beter presteren. Om een idee te geven: beleggers eisen momenteel 13 procent rendement om de obligaties van Nyrstar die in 2024 vervallen te kopen. De laatste twee optimistische beurshuizen over Nyrstar, ING en Goldman Sachs, gooiden deze week de handdoek in de ring. Velen vrezen dat Nyr-star op lange termijn gewoon het eigendom van zijn schuldeisers wordt. Of klopt het bedrijf voor de zoveelste keer aan bij de aandeelhouders? De voorbije kapitaaloperaties bleken nadien geld gooien in een bodemloos vat.

Zowel Greenyard als Nyrstar, maar ook andere namen in hetzelfde schuitje als Exmar (-12,4%, 5,32 euro) of Balta (-7,2%, 21,42 euro), bewijzen dat bedrijven met te veel schulden nooit de hoofdmoot van een portefeuille mogen uitmaken. Zulke ondernemingen zijn amper of zelfs niet bestand tegen schokken.

De cash van Jef

Wat Hein en Hilmar missen, heeft Jef Colruyt wel: cash! Zij het in steeds mindere mate. Eind maart had Colruyt (-1,2%, 48,75 euro) netto nog 70 miljoen euro in zijn kassa. De warenhuisketen spendeerde de voorbije jaren een groot deel van haar cashvoorraad aan zichzelf. Het inkoopprogramma van 350 miljoen euro is intussen voor 97 procent afgerond. Topman Jef Colruyt heeft een grondige hekel aan schulden. Het familiebedrijf bengelde in een ver verleden op de rand van de afgrond door de afhankelijkheid van de banken en dat willen ze in Halle geen tweede keer meemaken. Daarom is de kans op nieuwe grote inkopen vrij klein. Al zal Colruyt op tijd en stond op ‘opportunistische’ aankopen mikken, viel op de algemene vergadering te horen. De inkoop van aandelen door het bedrijf en de familie was de voorbije jaren een van de redenen waarom het aandeel goed standhield ondanks de dure waardering (19 keer de winst) en het ontbreken van groei. Dit jaar steeg de koers 13 procent. Als de inkopen stoppen, neemt de kans op een correctie toe.

Ook Luc Tack is allergisch voor hoge schulden. Toen hij de macht greep bij de chemiegroep Tessenderlo (-2,3%, 32 euro), was de prioriteit de hoge schuldgraad te verlagen tot een aanvaardbaar niveau. Dat liet hem toe begin dit jaar een eigen elektriciteitscentrale op aardgas te kopen. Voor velen was dat een eigenaardige investering. Maar nu door het uitvallen van de kerncentrales een energietekort dreigt, lijkt Tack een gouden zet gedaan te hebben. Terwijl Nyrstar de hoge elektriciteitsprijzen moet ondergaan, verdient Tessenderlo er zelfs aan. De katholieke doctrine dat je de schuldenaren moet vergeven, is alvast een motto dat de markten niet delen. Zware schuldenaars krijgen in moeilijke tijden een extra kastijding.

©Mediafin

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content