Netto Het antwoord op al uw geldvragen

‘Er waren momenten dat ik geen financiële reserve had'

Vicepremier Alexander De Croo staat als minister van Pensioenen voor de lastige taak de hervorming van de pensioenen in goede banen te leiden. Maar De Croo is ook nog ondernemer, echtgenoot en vader die voor de aartsmoeilijke taak staat daarin een goed evenwicht te vinden.
©Wim Kempenaers

Al biedt dat ook voordelen: ‘Ik heb weinig tijd om geld uit te geven.’

Belegt u?

‘Totaal niet. Om te beginnen heb ik geen kapitaal om te beleggen. Net als veel leeftijdsgenoten zit ik in een fase waarin vooral schulden worden opgebouwd: mijn vrouw en ik hebben een huis verbouwd en we hebben ook twee kleine kinderen. Bovendien kan je alleen goed beleggen als je daar echt door gebeten bent. Dat is bij mij niet het geval. Ik heb ondernemersbloed, waardoor ik de volledige controle wil over mijn investering en zelf iets wil opbouwen. Voor een belegger is dat toch anders: die investeert en blijft aan de zijlijn staan.’

Hebt u een grote aversie tegen risico?

‘Als ondernemer kan je geen risico’s uit de weg gaan. Zo heb ik mijn groepsverzekering afgekocht toen ik als beginnend ondernemer op zoek was naar startkapitaal. Veel mensen vonden dat zeer risicovol. Voor mij leek het nochtans de juiste keuze: ik had besloten om mezelf in het begin geen loon uit te keren. Het was een investering in mijn eigen onderneming. Maar ik raad niemand aan om hetzelfde te doen, omdat je uiteindelijk je appeltje voor de dorst in de strijd gooit.’

Was het met uw achternaam lastig om een eigen carrière uit te bouwen?

‘Als kind kreeg ik al te horen dat ik in de voetsporen van mijn vader zou treden. Ik heb me daar altijd tegen verzet. Ik had graag rechten gestudeerd, maar heb bewust voor de richting handelsingenieur gekozen om uit het vaarwater van mijn ouders te blijven. Uiteindelijk ben ik toch in de politiek gerold omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik heb altijd willen bewijzen dat ik op eigen benen kon staan. Toen ik de stap naar de ondernemerswereld zette, kreeg ik van mijn baas de mogelijkheid om na zes maanden terug te keren. Net dat was mijn motivatie om van mijn onderneming een succes te maken. Ik zou de vernedering niet aangekund hebben om te moeten toegeven dat ik was mislukt. Soms moet je jezelf in zo’n situatie zetten zodat je er echt voor gaat.’

Hebt u van uw ouders een financieel duwtje in de rug gekregen?

‘Mijn ouders wilden me wel helpen bij de start van mijn onderneming, maar ik heb dat geweigerd. Ook daarna was ik te trots om op mijn stappen terug te keren. Dat was niet altijd gemakkelijk. Als beginnend ondernemer heb ik mezelf twee jaar geen loon uitgekeerd en het jaar nadien verdiende ik maar de helft van wat ik als consultant op mijn bankrekening kreeg. Ons gezinsinkomen is er in die periode serieus op achteruitgegaan. We waren toen volop bezig met onze verbouwing en er zijn momenten geweest dat we geen reserve meer hadden.’

Wat was uw slechtste aankoop?

‘Mijn eerste auto had ik tweedehands gekocht van een studiekameraad. Na een maand dook het ene defect na het andere op en liep het kostenplaatje hoog op. Uiteindelijk heb ik mijn eerste maandlonen gespendeerd aan de reparatie van mijn wagen.’

Maakt u bij grote aankopen uitgebreid uw huiswerk?

‘Ik ga daar zelfs een beetje te ver in. Smartphones en computers koop ik altijd online. Eerst ga ik op zoek naar de meningen van experts en pluis ik reviews uit om te zien wat het beste product is. Daarna zoek ik de website waar ik dat product het goedkoopst op de kop kan tikken. Maar zelfs na mijn aankoop blijf ik reviews lezen om mezelf gerust te stellen dat ik toch de beste keuze heb gemaakt.’

Doet u aan pensioensparen?

‘Ik ben daar op mijn 22ste mee begonnen omdat mijn bank me daartoe heeft aangezet. Ook op momenten dat ik geen inkomen had, ben ik blijven pensioensparen.’

Probeert u op fiscaal vlak het onderste uit de kan te halen?

‘Ik heb een zeer conservatieve boekhouder. Hij heeft me altijd voorgehouden om mijn privéfinanciën strikt te scheiden van mijn onderneming. Ik heb dus geen constructies opgezet die het gebruik van bedrijfspatrimonium voor privézaken mogelijk maken. In sommige situaties is het perfect verdedigbaar dat de privéwoning is ondergebracht in een vennootschap. Maar er zijn situaties waarin de woning in realiteit niets te maken heeft met de activiteiten als ondernemer. Daar wil ik mijn energie niet aan verspillen.’

Hebt u een goed evenwicht gevonden tussen uw werk en uw privéleven?

‘Zoiets is nooit goed genoeg. Ik probeer mijn kinderen twee keer per week naar school te brengen en op zondagnamiddag wil ik om 15 uur thuis zijn. Ik neem mijn kinderen ook zoveel mogelijk mee als ik in het weekend ergens word verwacht. Op die manier probeer ik ze zo vaak mogelijk te zien en ik denk dat ze er ook iets van opsteken. Zelf heb ik het nooit anders geweten. Ik heb mijn vader veel minder gezien dan de gemiddelde zoon of dochter, maar de tijd die ik met hem doorbracht, was wel intens. Dat wil ik ook met mijn gezin. En ik geef toe dat het een aartsmoeilijk evenwicht is. Tijdens de begrotingsonderhandelingen hebben mijn vrouw en kinderen me amper gezien, ook niet tijdens de weekends. Ik klaag daar niet over, want het is aan mij om daar een oplossing voor te vinden.’

Welk object zou u nooit verkopen?

‘Enkele lappen landbouwgrond die ik bezit. Veel zijn ze niet waard en mijn vrouw omschrijft ze als drassige weiden en akkers (lacht). Het enige voordeel is dat we jaarlijks een paar dode fazanten en konijnen krijgen van de jagers. Ik kom uit een landbouwersfamilie waar gronden nooit werden verkocht. Mijn grootmoeder redeneerde altijd dat wanneer iemand iets wou kopen, het toch meer waard moest zijn dan ze zelf dacht en het dom zou zijn om te verkopen. Bij mij heeft het ook te maken met de gebondenheid die ik voel met de streek. Die wil ik niet kwijt.’

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud