Netto Het antwoord op al uw geldvragen
Advertentie
Advertentie

Luc Timmermans: 'Whiskyflessen waarvoor ik 70 euro betaalde zijn nu tot 20.000 euro waard'

Luc Timmermans (47) trok zich in 2009 terug uit Protime, het bedrijf uit Aartselaar dat hij in 1995 mee oprichtte en dat diensten aanbiedt voor tijdsregistratie en personeelsplanning. Zijn collectie telt 3.000 flessen whisky.
©Emy Elleboog

Hoe bent u met uw verzameling begonnen?

  • Aantal flessen: 3.000
  • Start: 1998
  • Duurste fles: momenteel de Japanse Karuizawa van 1967: 13.000 euro per fles

 

 

‘In oktober 1998 zat ik in een Engels hotel met een mooie whiskybar en wist ik niet wat te kiezen: thuis dronk ik enkel Jack Daniel’s met cola. De barman schonk een Dalwhinnie 15 Years Old in. Bij mijn terugkeer kocht ik zo’n fles op London City Airport: mijn eerste single malt. Achteraf bleek het een gelimiteerde editie voor de 100ste verjaardag van de stokerij te zijn. De lege fles heb ik bewaard. Pas toen ik met kerst het boek ‘Malt Whisky Companion’ van Michael Jackson kreeg, ontdekte ik de diversiteit aan whisky’s. De officiële bottelingen van de distilleerderijen zijn eerder beperkt, maar er zijn ook onafhankelijke bottelaars die vaten proeven, kopen en in Schotland laten bottelen onder een eigen label. Daar is de variëteit veel groter. En dat is wat de verzamelaar wil.’

Hoe hebt u uw collectie opgebouwd?

‘Aanvankelijk verklaarden mijn whiskyvrienden me gek: ik kocht waanzinnig veel. Elke distilleerderij heeft ‘beauties’ en ‘dragons’. Ik wil van overal het beste. Ik koop wat ik lekker vind en meerdere flessen, zodat ik ook kan verzamelen. Op mijn hoogtepunt had ik haast 5.000 flessen. En alles wat ik kocht, heb ik ook geproefd. Met Glenfarclas ligt het anders: ik koop alles wat ik vind. Als er in Canada iets op de markt komt, wil ik dat hebben. Volgens het boek dat ze voor hun 175ste verjaardag publiceerden, ben ik ’s werelds grootste Glenfarclas-verzamelaar. Ik heb zo’n 400 expressies, ook unieke flessen. Uit vat 5.239 van 1968 is slechts één fles gebotteld: die heb ik. Na een burn-out was ik de software beu en ben ik in 2009 professionele whiskyhandelaar en onafhankelijke bottelaar geworden. Het werd een bezetenheid, nog altijd lees ik elke ochtend whiskyblogs in plaats van een krant. Ik had ook zelf een blog en proefde soms 800 whisky’s per jaar. Vorig jaar ben ik gestopt - ik selecteer wel vaten voor mijn echtgenote, die ook bottelt. De whiskywereld is enorm veranderd. Er is wat arrogantie ingeslopen. De wereldwijde vraag boomt en de stocks zijn geslonken. De prijzen rijzen de pan uit. De whisky is zijn onschuld kwijt. Maar het blijft de beste drank ooit. Zowel aromatisch als in zijn verscheidenheid. Er liggen 60 miljoen vaten in Schotland: allemaal verschillende whisky’s.’

Wat is uw collectie waard?

Ik geef het nog hooguit drie jaar, maar het zou me niet verwonderen als de prijzen binnen het jaar instorten.

‘Achteraf bleek het een goede belegging. De prijsexplosie is enorm. Een Dalmore 50 Years Old kostte in 2009 1.500 euro, nu 15.000 tot 25.000 euro. Flessen waarvoor ik 70 euro betaalde, zijn tot 20.000 euro waard. In april verkocht ik voor een exuberant bedrag 1.000 flessen aan een investeringsfonds. Zij stockeren ze en verkopen ze opnieuw, als flessen of deelbewijzen. Ik heb de flessen verkocht die ik overgewaardeerd vond, of die zo duur geworden waren dat ik het niet meer over mijn hart kreeg ze op te drinken. Niets blijft duren. Als de investeerders zich terugtrekken, komt er een forse prijscorrectie. Ik geef het nog hooguit drie jaar, maar het zou me niet verwonderen als de prijzen binnen het jaar instorten. Op onlineveilingen zie je de eerste tekens. Liefhebbers zitten daar op te wachten. Ik raad vrienden aan te verkopen.’

Wat zijn uw favoriete flessen?

©Emy Elleboog

‘Onze club The Lindores Whisky Society kreeg van de excentrieke master-blender Richard Patterson fles 01 van The Dalmore 1926 cadeau. Een Londense investeerder bood er ons 150.000 euro voor, maar daar zijn we niet op ingegaan. Vorig jaar hebben we ze op de distilleerderij leeggedronken. Dat is de onschuld. Hoewel, als we ze hadden verkocht, mochten we wellicht nergens in Schotland nog binnen. Nu is de duurste wellicht een Japanse Karuizawa van 1967, een van de meest gezochte ter wereld: de distilleer-derij bestaat niet meer. In 2009 betaalde ik er 295 euro voor, ik kocht meteen 13 flessen. Nu is zo’n fles 13.000 euro waard. Van de 6.000 flessen die ik proefde, is de Bowmore Bouquet van 1966, die Silvano Samaroli in 1984 bottelde, de beste. En de enige whisky waarvan ik spontaan kippenvel krijg - écht kippenvel. Haast niet te vatten hoe complex die is. Laag na laag geeft hij zich vrij: exotische vruchten, scheepstouw, oesterschelp,... Toen mijn beste whiskyvriend en ik hem op een nacht voor het eerst proefden, viel er een totale stilte. ‘Na dit komt er niks meer’, zei hij. Dat is tot dusver ook gebleken. Ik heb er vier flessen van leeggesloeberd.’

Volgende week: Eddy Van Belle, bestuursvoorzitter Puratos

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud