De verwachtingskloof

Zijn er ooit hogere verwachtingen gesteld in de accountant, bedrijfsrevisor en advocaat? Zodra in het bedrijfsleven of de economie iets misloopt, worden zij verguisd omdat zij geen alarm sloegen of te laat reageerden. Het ongenoegen vloeit in hoge mate voort uit te hooggespannen verwachtingen. De zogenoemde 'verwachtingskloof' tussen wat men van de bedrijfsrevisor verwacht en wat hij effectief presteert, was wellicht nooit zo diep als nu.

Aandeelhouders van beursgenoteerde bedrijven schreeuwen het telkens uit van frustratie als de commissaris niet merkt dat er geknoeid werd met de rekeningen. De discussie mondt dan vaak uit in een welles-nietesspel over zijn onafhankelijkheid en over de vraag of hij niet te veel consultancywerk levert om onafhankelijk te zijn. Die discussie is, zeker in ons land, naast de kwestie.

Waar draait het wel om? In weinig landen is de financiële controle van een onderneming zo streng geregeld als in België. Ruim 16.000 Belgische bedrijven hebben de wettelijke verplichting hun jaarrekening te laten attesteren door een commissaris, al slagen een paar duizend bedrijven er toch in aan die verplichting te ontsnappen. Voor een heleboel transacties moet een bedrijfsrevisor of accountant een geattesteerd advies afleveren. De wet legt gelijkaardige verplichtingen op aan onder meer ziekenhuizen, onderwijsinstellingen en politieke partijen. Zelfs de federale en regionale regeringen vragen om de haverklap aan bedrijfsrevisoren en advocaten een advies of een doorlichting waarop zij hun beslissingen kunnen steunen.

De controle van de accountants en bedrijfsrevisoren en het werk dat zij leveren door hun eigen beroepsinstituten staat ter discussie. De Hoge Raad voor de Economische Beroepen adviseerde de regering deze week de commissaris te verbieden bepaalde diensten te leveren aan het bedrijf dat hij controleert. De Hoge Raad wil ook de onafhankelijkheid van de commissaris extern laten controleren.

De samenleving verwacht terecht dat de bedrijfsrevisor in zijn hoedanigheid van commissaris niet enkel zegt maar ook laat zien dat hij onafhankelijk is. Daarom doet hij er goed aan in te stemmen met een externe, doorzichtige controle zodat de samenleving precies weet wat zij van hem wel en niet kan verwachten.

Bedrijven mogen deze openheid echter niet misbruiken om het eigen falen te verdoezelen. Waarom stoppen bedrijven de accountantsverklaring van hun commissaris weg op het einde van het jaarverslag in plaats van ze vooraan te publiceren, als een kwaliteitsmerk voor wat volgt? Waarom dingen bedrijven af op de prijs voor externe controle en 'shoppen' zij om de goedkoopste commissaris te vinden? Waarom luisteren zij niet naar de commissaris wanneer die twijfelt aan de continuïteit van de onderneming of waarschuwt voor fraude? Zolang de aandeelhouders voorbijgaan aan deze vragen, hebben zij boter op het hoofd.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud