De balans: Safai Darya

bert voet ©Dieter Telemans

Bij protesten in 1999 belandde ze als Iraanse studente tandheelkunde in de gevangenis. Ze kwam vrij op borgtocht en vluchtte met haar man via Turkije naar ons land. Vandaag is Darya Safai (42) tandarts, ondernemer en mensenrechtenactiviste. Hier maakt ze haar persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

'Mijn gezin. Ooit was het anders, maar materieel hebben we het goed. Met studeren en hard werken bouwden mijn man en ik een mooi bedrijf met drie tandartspraktijken uit. En ik hoor dat mijn vurig enthousiasme, mijn overtuiging en doorzettingsvermogen aanstekelijk werken. Als ik me ergens in vastbijt, laat ik niet meer los.'

Wie heeft in u geïnvesteerd?

'Na de Islamitische Revolutie van 1979 werden we ertoe aangezet de godsdienst blind te volgen. Zodra je het bestaan van God in twijfel trok, was je een ketter. Vrouwen werden bij wet tweederangsburgers. Maar mijn vader toonde me de evolutietheorie, vertelde over de big bang en zei dat ik altijd mocht zeggen wat ik dacht. Mijn moeder benadrukte dat we gelijkwaardig zijn aan mannen en leerde me onafhankelijk te zijn: 'Studeer, verdien zelf je geld en volg je dromen.''

'België heeft in me geïnvesteerd. En mijn gezin. Mijn man steunt me enorm, ook als ik er niet ben voor de kinderen. Mijn actiegroep Let Iranian Women Enter Their Stadiums, waarmee ik bij uitwedstrijden van het Iraanse voetbalteam demonstreer tegen het stadionverbod voor Iraanse vrouwen, kan ik maar levendig houden dankzij hem.'

In wie investeert u?

'Voor mijn twee kinderen probeer ik te zijn wie mijn ouders voor mij waren. En ik vind het een plicht om te investeren in de samenleving, via lezingen over gelijkwaardigheid en vrijheid, opiniestukken en mijn actiegroep. Ik denk wel dat dat opbrengt. De respons in scholen is groot. Soms komen meisjes achteraf bij me of sturen ze een bericht op Facebook: 'In de klas durfden we niets te zeggen, maar je hebt ons geïnspireerd.' We moeten de waarden van de verlichting fel verdedigen: vrijheid, gelijkheid, democratie, een seculiere samenleving. En elke nieuwkomer moet weten dat dát de redenen zijn waarom hij of zij hier is.'

Gaat u soms in het rood?

'Soms vrees dat ik het fysiek niet volhoud, maar doorgaans is dat met wat slaap inhalen voorbij. Het voorbije jaar was mentaal zwaar. Ik verloor mijn tien jaar jongere zus, een jonge neef, mijn vader en mijn schoonvader. Soms vat ik niet wat er gebeurt. Ik kon er ook niet zijn voor hen, of afscheid nemen: naar Iran reizen is onmogelijk. Het valt erg zwaar. Maar elke ochtend kijk ik naar mijn kinderen en weet: volhouden is de enige optie. Het herinnert me aan het afscheid van mijn ouders in 1999. Ik wist dat ik hen nog zelden zou zien.'

'Bedreigingen in stadions, op sociale media, tot in mijn praktijk, ze horen erbij. Maar ik heb geen angst. De kracht zit in je droom. En hoe kan je tot een Europese of verlichte islam komen als je de huidige niet bekritiseert? De strijd tegen het islamisme belangrijk, voor een beter toekomst voor vrouwen en voor een vreedzame samenleving.'

Staat er winst op uw balans?

'Ik ben tevreden maar lang niet voldaan. Het evenwicht tussen mijn privéleven, de tandartspraktijk en het activisme is soms zoek. Als zich plots iets voordoet en ik mijn stem wil laten horen, moet de rest zich aanpassen. Soms gaat dat ten koste van mijn familie. Gelukkig kan ik rekenen op mijn echtgenoot. En zijn de kinderen erg trots.'

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content