De firma dankt u

Gisteren vond ik in mijn brievenbus een mysterieuze witte envelop, verschanst tussen reclamefolders vol kerstaanbiedingen die er met schreeuwerige letters aan herinneren dat het 'that time of the year' is. Tijd om mijn hoofd te breken over het ideale cadeau.

Belgen zullen dit jaar gemiddeld 488 euro aan kerstinkopen spenderen, berekende Deloitte. Dat is ruim 3 procent minder dan vorig jaar. De lage groeiverwachting in de eurozone, de besparingen en de stijgende werkloosheid laten zich voor het eerst zien onder de kerstboom. Jawel, uw pakjes zullen dit jaar 3 procent kleiner zijn, het papier iets minder glanzend, de strik wat strakker.

Wie een tante in Amerika heeft, mag op beide oren slapen. Amerikanen geven gemiddeld 628 euro uit aan kerst. Zij laten zoiets banaals als een wereldwijde economische crisis de pret niet bederven. Wel zullen meer cadeaus met schulden betaald worden, but who cares? Geen beter licht op een donkere decemberdag dan de flikkering van een American Express-kaart.

En toch is het weggegooid geld. Als ik eerlijk ben, ben ik zelden of nooit echt blij met een kerstcadeau. Al tijdens het openscheuren van de verpakking leg ik mijn gezicht in een plooi van blije verwondering. Dankbaarheid is een masker waar ik jaren op heb geoefend. Ligt het aan mij? Ik denk het niet. Ik heb de glimp van teleurstelling gezien op vele gezichten rond de kerstdis. Ik ben vast niet de enige die al eens het nieuwe jaar is ingegaan met een eerste leugen.

Wie kerst zegt, zegt gezelligheid. Daar horen cadeautjes bij. Maar het probleem is dat je op voorhand weet dat je ze gaat krijgen. Dat schept verwachtingen. En die hebben de vervelende neiging niet ingelost te worden. Filosofen, de stoïcijnen eerst, hebben bibliotheken volgeschreven over hoe je verwachtingen kan temperen. Maar dat blijkt een verrekt moeilijke discipline. Eer ik die onder de knie hebt, heb ik wellicht mijn laatste cadeau uitgepakt.

Terug naar de witte envelop in mijn brievenbus. Op de achterkant staat enkel: 'defirmadanktu'. In de envelop vind ik een versierd luciferdoosje met een stickertje 'voor Gwen'. Als ik het doosje openschuif, tref ik een minuscuul porseleinen kopje aan. En een boodschap 'Een kopje warmte voor jou.' Er zit ook een piepklein envelopje in, met wat lieve woorden van een vriendin.

Het ontroert dat iemand er zomaar aan gedacht heeft, twee weken voor kerst, een firma te contacteren die me een prul opstuurt. Ik dank de firma en haar opdrachtgever. En weet nu al dat dit doosje mijn waardevolste kerstcadeau zal zijn.

Mijn kerstwens voor mezelf en voor u: weinig verwachtingen, minder nog dan in een luciferdoosje passen. En een container van het onverwachte.

* Gwen Declerck is redactrice Weekend.

Gesponsorde inhoud

Partner content