De koffer: Bent Van Looy

©Siska Vandecasteele

Bent Van Looy (40) is zanger en muzikant. Vanaf 16 september presenteert hij met Sofie Lemaire 'Culture Club' op Canvas. Dit is wat hij in zijn koffer stopt als hij voorgoed zou vertrekken.

Schoenen. Wandelen is een van de belangrijkste dingen in mijn leven. Omdat ik ermee van punt A naar punt B kom. Maar ook omdat ik al wandelend schrijf en op de beste ideeën kom. Ik heb heel slechte voeten, dus ik heb goede schoenen nodig die me zo lang mogelijk recht houden. Dit is een paar dat ik heel goed ken, stevige wandelschoenen waar- mee je zowel in de bergen als in de grootstad op weg kan.

Mijn zonnebril. Ik kan niet zon-der zonnebril naar buiten, omdat het licht me pijn doet. Maar ik hou ook gewoon van mooie zonnebrillen. Dat is altijd zo geweest. Het zijn mooie objecten. Mijn oma had ook altijd een zonnebril bij zich, omdat ze het licht niet kon verdragen.

Mijn telefoon. Hij is van levensbelang, omdat ik zo vaak onderweg ben. Het is mijn bureau. Ik noteer er mijn afspraken in, schrijf er mijn nummers op en als ik een idee heb voor een melodie fluit ik het in op de voicerecorder.

Het is niet romantisch maar wel praktisch. Ik luister ook veel naar podcasts op mijn telefoon.

'De walgvogel.' Jan Wolkers is een van mijn allergrootste helden. Hij is een soort oermens die heel veel kracht uitstraalt en tegelijk oog heeft voor alle kleine dingen. Hij is een gids voor me geweest. Ik begon zijn boeken iets te vroeg te lezen, omdat mijn vader ze in zijn bibliotheek had staan. Hij heeft me laten dromen om naar de academie te gaan, te schilderen en te tekenen. Hij is ook niet bang om over rauwe, heel vieze dingen te schrijven. Maar altijd op een onderzoekende, nieuwsgierige manier. Ik heb hem een paar keer ontmoet. Een keer mocht ik twee uur met hem doorbrengen, toen hij op een of ander literair event moest wachten. Ik was toen 19 of zo. We hebben over schilderen gepraat en over muziek. Een heel dierbaar moment. Hij heeft toen ook dit boek gesigneerd. Het is een eerste druk uit de jaren zeventig. Ik heb het lang geleden gepikt van mijn vader. En nu staat mijn naam erin.

Mijn tas. Ik kocht ze een jaar of vijf, zes geleden in Tokio, toen ik met Soulwax op tournee was. Een heel klein tasje, verschrikkelijk duur. Het voelde als een extravagante aankoop. Maar Stephen Dewaele zei: 'Doe het. Je gaat er geen spijt van hebben.' En het is waar, ik heb ze sindsdien elke dag bij. Ze is intussen overal op de wereld geweest.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content