Drie Westmalle Tripels

©Jacques Moeraert

Wat brengen 2018 en de nabije toekomst ons? We vroegen tien opiniemakers om in hun glazen bol te kijken, telkens voor één aspect dat 2017 mee heeft bepaald. Vandaag buigt Ignace Van Doorselaere zich over de wereld en België, wat fout gaat en wat eraan te doen.

Vindt dat

het behoorlijk fout ging in de wereld en in België in 2017

Verwacht dat

een aantal positieve tendenzen doorzetten.

Denkt dat

ondernemingszin de wereld kan veranderen.

Ik heb drie Westmalle Tripels op mijn schrijftafel gezet voor ik aan deze bijdrage begon. De eerste drink ik om een beetje te vergeten dat de wereld in 2017 achteruit is gegaan. Het stemt mij ongerust dat enkele blokken elkaar gevonden hebben rond de gevaarlijkste cocktail ter wereld: die van nationalisme, religie en ego. De as Rusland - Turkije - Iran doet vragen rijzen over de loyauteit van Turkije, een grootmacht in de NAVO met een cruciale ligging én militaire kracht.

Ook zien we de onstuitbare opgang van het monoculturele China. De Chinezen ontwikkelen zich zowel economisch, technologisch, politiek én militair in een sneltempo en werpen zich al jaren slim op almaar meer grondstoffen en merken. Tegelijk plooit Amerikaans president Donald Trump terug op de historische allianties met Saoedi-Arabië, Israël en het Verenigd Koninkrijk. Hoe hij die allemaal in één potje krijgt, is me een raadsel. Over het geval-Noord-Korea moeten we geen open deur intrappen. De wereld splitst zich verder op in de verkeerde richting.

Ook Europa splitst, en de manier waarop roept vragen op. De brexitonderhandelingen lijken meer op een principekwestie van de as Verhofstadt-Juncker dan op een zoektocht naar een pragmatische uitwerking van de scheiding, 'in het belang van de kinderen', zijnde de burgers en de bedrijven. Zijn de onderhandelaars bezig met economische groei of met hun grote gelijk?

In de Catalaanse kwestie staan de burgers en de ondernemingen opnieuw in de kou. De roep naar de onafhankelijkheid van Catalonië is niet meer dan een gecamoufleerde vraag naar meer autonomie. Doordat een gesloten Spanje - gesteund door een dogmatisch Europa - niet bereid is tot dialoog, ontaardde die roep in een gevaarlijke slapstick. Systeem dekt systeem.

En dan is er nog een grote onrechtvaardigheid die bijna alle burgers in de wereld treft: de fiscale onrechtvaardigheid. Er heerst een terechte perceptie dat te veel belastingen niet worden betaald. Het egoïsme van weinigen bedreigt het belang van een sociaal gecorrigeerd kapitalisme - nog altijd het beste systeem voor allen.

Maar toch draaien de beurzen dol. Records worden gebroken, gedopeerd door kunstmatig lage intresten en een overaanbod aan geld. De ebitda-multiples (waarderingsratio's waarmee een overnameprijs wordt bepaald, red.) zijn absurd. In het licht van al het bovenstaande is dat onhoudbaar. De wereld danst op een vulkaan.

Slecht Brussels bestuur

Ik schenk een tweede Westmalle in om bij na te denken over de stand van ons eigen land. Al bij al ben ik een voorstander van de federale regering-Michel. Ze werkt naarstig in de juiste richting, maar soms toont ze een gebrek aan politieke moed. Zo is er nog altijd geen begrotingsevenwicht ondanks de historisch absurd lage rente. Mikken op 'jobs, jobs, jobs' is goed, maar waarom moeten onze kinderen die betalen?

Ook is de eerste onteigening een feit: een centrumrechtse regering heeft een effectentaks ingevoerd. Die is geen belasting op toegevoegde waarde, wel op eigendom. Een jaloersheidstaks. Als centrumrechts niet van onze verworven eigendom kan blijven, wat gaat centrumlinks dan doen? De peilingen kondigen een ruk naar extreemlinks aan in Wallonië, zelfs voor een stuk in Vlaanderen. Hoe moeten we daar een hoopgevende regering mee vormen in 2019?

Niet alleen op federaal vlak hebben enkele dossiers me onaangenaam verrast in 2017. Het shoppingproject Uplace en het Eurostadion krijgen veel aandacht, maar zijn die in het belang van de maatschappij of in dat van bonzen en lobby's? Toch laten sommige politieke partijen zich voor hun kar spannen. Het Eurostadion, dat Brussel deels op Vlaams grondgebied wil bouwen, brengt me bij onze hoofdstad. Dat arme Brussel blijft een slecht bestuurde stad. Hoe kunnen we ooit met overtuiging belastingen betalen als geen korte metten wordt gemaakt met het slechte bestuur? Hoe kunnen we ooit aan een hardwerkende Belg uitleggen dat Franstalige partijen het gezond verstand mogen blijven beledigen?

Mijn laatste glas staat klaar: tijd voor optimisme in 2018! Ik drink op het gezond verstand van de EU bij de brexit. Kies voor handel, voor het belang van de bedrijven en burgers. Teken vrijhandelsakkoorden. Straf de Britten niet in een treinwagon in Compiègne - 100 jaar later - maar respecteer hun keuze en ga voluit voor jobs, links en rechts van het kanaal. Cheers!

Ik drink op Frans president Emmanuel Macron. Hij is een lichtpunt. Het getuigt van veel politiek ondernemerschap om vanuit het niets de verkiezingen te winnen en nadien Frankrijk van wanhoop naar hoop te bewegen, van vastgeroeste structuur naar initiatief! Ik had het land opgegeven, maar opnieuw toont ondernemerschap de weg. Santé op visie en lef!

Ik drink op de aanzet tot een rechtvaardig belastingsysteem in België. Voor elke euro toegevoegde waarde dezelfde vlaktaks, of hij nu komt uit huur, een inkomen, een dividend, intrest of de meerwaarde op aandelen. Belast toegevoegde waarde, maar blijf met uw poten van correct verworven bezit af. Rechtszekerheid heet dat.Proost!

Ik drink op de heropleving van de steden in een hersteld evenwicht tussen handel en levenskwaliteit. Ik steun het gezond verstand van de Raad van State tegen de supercomplexen die onze verkeersassen rond Brussel verder volproppen. Tegelijk hoop ik op een Gents stadsbestuur dat het circulatieplan pragmatisch aanpast, zodat de binnenstad weer economische zuurstof krijgt. Het circulatieplan is iets te veel in het voordeel van de wandelaar. 'Oup eu gezoendheit.'

Op Trump kan ik niet drinken. Ik ben tegen hem, maar hij toont de politieke klasse wel dat 'ja' en 'nee' sterke woorden zijn in management. Ik hoop dat een deel van de wereld leert uit zijn volharding en uit zijn aanvoelen van gewone mensen, die daden willen zien.

Ik drink op élke ondernemende ziel die ergens iets in gang zet, sociaal of economisch. Een vierde glas gaat er niet meer in. Ik zou dronken worden.

Ignace Van Doorselaere

CEO van Neuhaus

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect