Eerste indruk

De column die alle hoeken van de wetenschap verkent.

Yuri Milner heeft een plan. De Russische internetmiljardair wil een andere ster bezoeken. Dat is niet niks. De ruimtevaart heeft zich in de 61 jaar sinds Spoetnik altijd beperkt tot ons eigen zonnestelsel: onze zon en al wat er omheen wentelt. De dichtstbijzijnde ster na de zon, Proxima Centauri, staat op ruim 40.000 miljard kilometer. Dat is zowat 10.000 keer verder dan Pluto, het verste hemellichaam dat ooit bezocht is door een door mensenhanden gebouwde sonde.

Het lijkt compleet onhaalbaar, maar Milner wil toch doorzetten, tenslotte is ruimtevaart naar andere sterren het échte werk, ruimtevaart in sciencefictionstijl. Daarom financiert hij het project Breakthrough Starshot, dat de droom moet realiseren.

Om de afstand te overbruggen ziet Breakthrough Starshot zich genoodzaakt enkele compromissen te aanvaarden. Het zal geen ruimteschip à la 'Star Trek' zijn dat de reis maakt.

Het eerste dat wordt geschrapt, is de bemanning, wegens veel te zwaar. In de plaats vertrekt een ruimtetuigje van enkele centimeters groot en niet meer dan een gram zwaar. Een soort computerchip met ingebouwde camera en radiozender, de Starchip.

Het tweede dat moet sneuvelen, is het plan om bij aankomst af te remmen en te landen. Dat vergt veel te veel brandstof, die ook nog eens bij het vertrek mee moet worden versneld. In de plaats zal de Starchip gewoon met hoge snelheid langs zijn bestemming scheren.

Het derde dat eraan moet geloven, zijn de motor en de brandstof. Ook die zijn veel te zwaar. Het ruimtetuig zal van bij ons moeten worden afgeschoten. Niet met een reuzenkanon in Jules Verne-stijl, maar met een moderner equivalent: een batterij reuzenlasers. De Starchip krijgt een flinterdun 'zeil', dat wordt voortgeduwd door de druk van de gefocusseerde laserbundels. Genoeg om een snelheid van 200 miljoen kilometer per uur te halen - een vijfde van de lichtsnelheid - en Proxima Centauri in ruim twintig jaar te bereiken.

Omdat het ruimtetuigje klein en relatief goedkoop is, wil Breakthrough Starshot er ineens een duizendtal lanceren. Het vergroot de kans dat tenminste één ervan zijn doel bereikt.

Dat is geen luxe. Met 200 miljoen kilometer per uur is een botsing met een stofdeeltje van een honderdste millimeter al fataal. Nog kleinere stofjes en atomen gas veroorzaken een voortdurende erosie.

Het 'zeil' is nog kwetsbaarder. Dat moet niet alleen bij het vertrek de stuwkracht van de lasers opvangen, het moet bij aankomst ook dienen als schotelantenne voor de communicatie met de aarde, en het moet dus nog min of meer intact zijn. Vooral bij het vertrek, in ons zonnestelsel, en bij aankomst, in het zonnestelsel van Proxima, is de kans op een botsing met een stofdeeltje groot.

Bij aankomst moet een Starchip zijn camera op een interessante planeet kunnen richten, terwijl hij er met 200 miljoen kilometer per uur voorbijflitst. En daarna moet hij zijn gegevens naar de verre aarde weten te seinen.

Zo bekeken lijkt de kans klein dat zelfs maar een van de Starchips het haalt. Laten we dan maar hopen dat de planeten van Proxima Centauri niet bewoond zijn. Anders maken we er geen al te beste beurt, met onze zwerm kapotte prulruimtetuigjes. Je krijgt maar één kans om een eerste indruk te maken.

Steven Stroeykens Schrijver, wetenschapsjournalist, fysicus en blogger op zandrekenaar.be

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content