Gasleidingen en gele hesjes

De column die alle hoeken van de wetenschap verkent.

Ja, hoor. De nog maar net heraangelegde straten en stoepen vlak bij de kantoren van de Zandrekenaar zijn alweer opgebroken. Dit keer voor vernieuwingswerken aan de gasleidingen.

De buizen liggen klaar. Een splinternieuwe groen geschilderde gascabine staat al te blinken in de berm. Het is duidelijk: de intercommunale investeert hier in de infrastructuur. We zullen weer voor meerdere decennia verzekerd zijn van een betrouwbare aanvoer van aardgas.

Daar is het tenslotte een intercommunale voor, nietwaar? Al die door de overheid afgevaardigde bestuurders waar intercommunales om bekend staan, moeten er toch over waken dat de organisatie verder kijkt dan ordinair winstbejag, en dat ze het publieke belang dient, met het oog op de lange termijn?

Alleen doet die 'lange termijn' eerder aan de vorige eeuw denken dan aan de 21ste.

Naar verluidt zijn er landen, niet zo ver ten noorden van ons, die al plannen maken om het aardgasnetwerk af te bouwen en op te doeken. U weet wel: de opwarming van de aarde, de CO2-uitstoot, het akkoord van Parijs... Aardgas is iets waar we dringend van af moeten. Maar bij ons gaan de intercommunales stug voort met hun opdracht uit de 20ste eeuw: ervoor zorgen dat fossiele brandstoffen efficiƫnt tot bij de consument worden gepompt.

Het klimaat, dat is iets voor lippendienst, aanbevelingen, werkgroepen, glossy brochures, ronkende verklaringen, creatief boekhouden met emissierechten, en vooral gewoon voortdoen zoals altijd. Bussen op diesel kopen. Aardgasleidingen leggen. Het vliegtuig op, naar de klimaatconferentie van deze week in Katowice, in het hart van steenkoolland.

De burger doet het overigens niet beter dan de overheid. Nog een hip retrofornuis op aardgas, iemand? Een firmawagen op benzine in plaats van diesel vinden we al heel gedurfd.

We beelden ons nog altijd in, politici voorop, dat de aanpassing pijnloos zal verlopen. Subsidietje hier, ledlampje daar, zonnepaneeltje ginder. En heel veel nieuwe jobs natuurlijk, in de duurzame sector.

Helaas, om de omschakeling pijnloos te laten verlopen hadden we er twintig of dertig jaar geleden aan moeten beginnen. Dan zou nu de straat worden opgebroken om gasleidingen definitief weg te halen in plaats van nieuwe te leggen, of om de buizen een andere bestemming te geven.

Wie zich nog inbeeldde dat de energietransitie rimpelloos zou verlopen, is de voorbije weken uit de droom ontwaakt door de gele hesjes en hun protest tegen de aantasting van het onvervreemdbare recht op goedkope diesel.

We gaan nog wat meemaken, als binnenkort echte maatregelen worden genomen en niet alleen het recht op goedkope diesel wordt aangetast, maar het recht op diesel tout court. En het recht op benzine, en op stookolie, en op aardgas.

Hoe gaan we over 15 jaar onze huizen verwarmen, en hoe zorgen we ervoor dat ook mensen die het niet breed hebben, zich de omschakeling kunnen veroorloven? Dat is een vraag waarover wel eens een regeringscrisis zou mogen uitbreken.

* Steven Stroeykens Schrijver, wetenschapsjournalist, fysicus en blogger op zandrekenaar.be

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content