Twintiger lanceert nieuwe 3D-printtechnologie

Pieter-Jan Vandendriessche: 'De ambitie is volgend jaar 50 à 100 printers te assembleren. Per maand. Ik ga de productie zo lang mogelijk in België houden, maar ik besef dat de loonkosten in Oost-Europa pakken lager liggen en dat de assemblage van dit toestel geen rocketscience is.' ©Wim Kempenaers (WKB)

Na twee jaar van trial-and-error lanceert de twintiger Pieter-Jan Vandendriessche zijn 3D-printer TripodMaker, de eerste 'made in Belgium'. De orders stromen binnen.

'Zal ik je snel iets printen?', vraagt Pieter-Jan Vandendriessche (27). Terwijl zijn 3D-printer - 'de geekiness druipt eraf' - zijn werk doet, legt hij uit dat de kunststofdraden worden opgewarmd tot 200 graden en door de spuitkop laag per laag op een grondplaat worden gelegd. 'De eerste laag is altijd tricky', dekt hij zich in. Maar het lukt. Het resultaat is een wit figuurtje dat lijkt op een ruimtewezen. Een sleutelhanger, zo blijkt, een van de vele goodies die hij bezoekers laat zien.

Maar het kan ook serieuzer. 'Architectenbureaus maken er maquettes mee. Ook designbureaus tonen interesse. Die willen geen twee weken wachten op een print van hun nieuwste vaas en daar toch een paar honderd euro's voor betalen. Ook technische scholen in België en Nederland gebruiken ons toestel al. Dat zijn onze potentiële klanten. En natuurlijk zijn er de hobbyisten die zelfontworpen juwelen of duploblokken willen printen', zegt Vandendriessche.

De TripodMaker is duidelijk niet bedoeld om wereldschokkende zaken te printen zoals kaakbeenderen, schedels of onderdelen van vliegtuigmotoren. Dat laat Vandendriessche aan Belgische bedrijven als Materialise, Layerwise en Melotte, die evenwel zelf geen printers maken en verkopen, maar complexe printopdrachten uitvoeren in opdracht van derden.

'Wij zijn eerder low end', zegt Vandendriessche. Maar hij wil in dat segment als eerste Belgische producent het verschil maken met een nieuwe technologische benadering. Met een deltaprinter waarbij de printkop wordt aangedreven door drie armen. 'Het voordeel is dat de printer stabieler is en het eindproduct nauwkeuriger. 'De TripodMaker kan momenteel enkel printen met het plastic waaruit festivalbekers en Lego-blokjes zijn ver- vaardigd.

Anderhalf jaar deed Vandendriessche erover om zijn toestel op punt te stellen. 's Avonds, 's nachts en in het weekend, in zijn atelier in een herenhuis in Wilrijk. 'Na mijn uren als ingenieur bij Atlas Copco', zegt hij. Zo'n 50.000 euro stopte hij al in het project. Al zijn spaargeld. 'Ik herinner me nog mijn eerste bestelling van 5.000 euro voor op maat gemaakte onderdelen. Ik kan je verzekeren dat je nerveus bent op zo'n moment, want je weet dat de kans groot is dat het toestel toch niet meteen werkt. Ik denk dat ik toch vier toestellen heb weggegooid voor ik juist zat.'

Pas enkele weken geleden heeft Vandendriessche zich fulltime op zijn zaak gestort. Dankzij de 25.000 euro die hij kreeg als winnaar van de ondernemerswedstrijd Bizidee. Dat bedrag was voor de twintiger een wereld van verschil. 'Ik ben niet risicoavers, maar wel berekend. Met die centen had ik plots een buffer en kon ik mijn ontslag indien bij Atlas Copco.'

Dat betekent niet dat de tijden van nachtwerk voorbij zijn. 'We gooien ons volledig', zegt hij. Dat moet ook. Er is geen tijd te verliezen. De TripodMaker is immers een open-sourcetoestel. Het maakt gebruik van technologie waarvan de patenten dateren uit de jaren 80 en die onlangs verlopen zijn. In principe kan je alles op het internet vinden. 'Wat ik doe, is het in een hapklare brok serveren. Het klopt dat wie wil het ding uit elkaar kan halen, kan namaken en zelf verkopen. Maar zo eenvoudig is het niet. De moeilijkheid zit in de details.' Vandendriessche gaat de technische toer op en spreekt over de rooting van kabels en interferentieproblemen. 'Ja, je kan alles oplossen, maar het kost tijd, geld en moeite. Het is een deel trial-and-error.'

Al 25 toestellen zijn verkocht. Verkoopprijs: 1.850 euro, exclusief btw. En de orders stromen binnen. 'Ik wil het grootschaliger aanpakken. Vijftig tot honderd toestellen assembleren is de ambitie. Per maand.' Om zijn ambities te realiseren is Vandendriessche op zoek naar extra centen. Om een resellernetwerk uit te bouwen in België en in andere Europese landen. En om productie op een grotere schaal mogelijk te maken.

'Productie opstarten kost gewoon veel geld. Alleen al de kosten voor matrijzen al schat ik op 100.000 euro. Maar die investeringen zijn nodig. Kijk, hier bijvoorbeeld heb je vijf onderdelen die met dertig schroeven worden vastgezet', wijst hij naar de bovenkant van het toestel. 'Als je dat in één stuk kan laten gieten, ben je al een heel eind verder. Vijf schroeven erin en het is klaar. Zo kan je belachelijk veel op assemblagetijd en kosten besparen.'

Nu werkt Vandendriessche nog met jobstudenten. 'Dat kost mij 12,50 euro per uur. Een interim-werknemer zou me zeker 30 euro per uur kosten. Ooit zullen we de vraag moeten stellen of we de productie niet beter verhuizen naar een land als Slovakije. Wat wij hier doen, is namelijk geen rocketscience. Het is repetitief werk voor laaggeschoolde werknemers. Het is als een IKEA-pakket in elkaar steken. Rode stekker op rode plug. Die schroef hier en die daar. Meer is het niet. Maar voor alle duidelijkheid, zolang het kan, wil ik hier in België produceren, al was het maar om de kwaliteit te bewaken.'

Vandendriessche beseft dat hij niet de enige is die geld wil verdienen in de 3D-printingmarkt. Op dit moment zijn er wereldwijd 250 start-ups . Het is maar de vraag of hij investeerders kan vinden voor een technologie zonder patenten. 'Ik denk dat de marktvooruitzichten investeerders zullen aantrekken. De verkoop van low-endprinters zal vermoedelijk met 10 tot 20 procent per jaar groeien. Maar we moeten erop toezien dat we blijven overleven als de concurrentiestrijd harder wordt. Hoe? Door kwaliteit te leveren. Een goed product kan je altijd verkopen. De meeste spelers hebben net als wij slechts één product. Wie één keer een misstap maakt, ligt eruit. Maar voor hetzelfde geld trek ik de aandacht van grote spelers en word ik overgenomen. Dat zou mooi zijn.'

Bio

Studeerde af als burgerlijk ingenieur aan de KU Leuven.

Begon als ingenieur op een scheepswerf in Nederland.

Werkte nadien vier jaar als projectleider op de engineeringafdeling bij Atlas Copco.

Begon in 2012 met TripodMaker en de ontwikkeling van een 3D-printmachine, na een mislukte poging om als zelfstandig meubelontwerper aan de slag te gaan.

Verkocht sinds de lancering al 25 toestellen en wil er volgend jaar 50 à 100 per maand assembleren.

Gesponsorde inhoud

Partner content