De schorpioen in Karel De Gucht

Karel De Gucht heeft nooit zijn mond gehouden als hij vond dat hij gelijk had. Dat toonde hij nog eens aan toen hij Bart De Wever tackelde over diens vluchtelingenuitspraken. ©BELGA

Het is sterker dan hemzelf, de schorpioen in Karel De Gucht, die op de rug van de kikker de rivier oversteekt. De liberaal was nog geen 48 uur benoemd als bestuurder bij Proximus - formerly known as Belgacom - of hij deed Bart De Wever en zijn eigen voorzitster Gwendolyn Rutten al pijn. Ondertussen vreest Proximus-CEO Dominique Leroy dat De Gucht achter haar rug gaat handelen.

Karel De Gucht is geboren op 27 januari 1954, wat van hem een Waterman maakt. Dat mag verwonderen, want in zijn politieke leven lijkt de man van Berlare - kwatongen hebben het zelfs over het orakel van Berlare - meer op een schorpioen, wiens giftige angel niet te onderschatten is.

De Gucht heeft zich nooit veel aangetrokken van tactische of strategische overwegingen. Als hij vond dat hij gelijk had, dan hield hij zijn mond niet. Zo haalde hij als minister van Buitenlandse Zaken uit naar de corruptie van de Congolese president Joseph Kabila, waardoor het tot een diplomatieke breuk kwam tussen België en Congo, ook al had niemand die gewild.

En De Gucht zal niet meer veranderen, zo bleek de voorbije dagen. Amper 48 uur nadat N-VA-voorman Bart De Wever en zijn Open VLD-collega Gwendolyn Rutten hadden geregeld dat De Gucht als bestuurder bij de Belgische telecomoperator Proximus - waar de Belgische staat nog altijd meerderheidsaandeelhouder is - aan de slag kon, haalde hij al uit naar de N-VA-voorzitter. Volgens hem had die over de vluchtelingencrisis 'totaal onaanvaardbare uitspraken' gedaan. 'De N-VA wil de foertstemmers waarmee ze de verkiezingen won niet kwijtspelen.'

Het is een praktijkvoorbeeld van de parabel van de schorpioen, die de kikker overtuigt hem op zijn rug naar de overkant van de rivier te brengen. Maar het is sterker dan hemzelf, en de schorpioen steekt de kikker, waardoor ze allebei verdrinken.

Stank voor dank

De Gucht mag dan wel gelijk hebben als hij De Wevers discours over aparte statuten en gesloten grenzen voor de vluchtelingen beschouwt als aangebrande praat, met de platte bedoeling om aan klantenbinding te doen naar het binnengehaalde Vlaams Belang-electoraat toe. Maar bij De Wever kwam de uithaal over als stank voor dank. De post bij Proximus was een cadeautje van de N-VA. Hij kwam de Vlaams-nationalisten toe, maar die stonden de lucratieve stoel - goed voor 70.000 euro per jaar - af aan de liberalen.

De Wever paste daarop het Bijbelse gezegde van een oog om een oog toe, en liet niet na er ook nog een paar tanden uit te slaan. 'Als je een landgoed in Toscane hebt, kun je daar wellicht veel vluchtelingen opvangen', zo diende De Wever de gewezen Europese commissaris met een buitenverblijf in Toscane van antwoord. Voor Berlare is het nog bang afwachten hoeveel vluchtelingen het zal toegewezen krijgen.

Ook voor Rutten was het genant. Het Proximus-zitje was een godsgeschenk om de familie-De Gucht toch nog iets toe te schuiven, nadat er een abrupt einde was gekomen aan Karel De Guchts politieke carrière en ook zoon Jean-Jacques buiten de prijzen was gevallen. De uitval van De Gucht naar De Wever klonk evenzeer als kritiek aan het adres van Rutten. Zij lag zelf onder vuur, omdat ze te veel De Wever zou achterna hollen in haar gespierd discours over de vluchtelingen. Sowieso wil Rutten niet meer dat de liberalen zich afzetten tegen de N-VA. Maar wie gaat het karakter van de 'caractériel' De Gucht nog veranderen? Toch moet het ook voor Rutten bitter smaken. Die Proximus-post heeft ze niet voor niets gekregen van De Wever. Gratis bestaat niet meer sinds het aantreden van centrumrechts.

Johnny

In regeringskringen wordt druk gespeculeerd over de 'deal' tussen De Wever en Rutten die achter de benoeming van De Gucht schuilgaat. Er wordt verondersteld dat er afspraken zijn gemaakt over de spoorwegen, zodat de N-VA eindelijk Johnny Thijs in de raad van bestuur van de NMBS zou kunnen loodsen. Nadat Elio Di Rupo hem bij Bpost naar de uitgang heeft geduwd, is Thijs een soort martelaar geworden voor ondernemend Vlaanderen. Het zou dan ook smaken als zoete wraak, mocht de N-VA Thijs kunnen binnenloodsen bij de NMBS. Naar verluidt is Open VLD wel bereid de N-VA daarin te steunen, zonder evenwel aan het mandaat van Dirk Sterckx - ooit nog interim-voorzitter en buddy van De Gucht - als bestuurder bij de NMBS te willen raken.

Als er al een deal is gemaakt over de NMBS, dan lijkt die weinig zoden aan de dijk te zetten, want Thijs is nog altijd niet benoemd. Dus wordt in de Wetstraat nog gewezen op een andere deal tussen de N-VA en Open VLD in Antwerpen. Daar zal N-VA-schepen Rob Van de Velde op post kunnen blijven, ook al was afgesproken dat halverwege de legislatuur een liberaal zijn plaats zou innemen. Het was de bedoeling dat het nieuwe Antwerpse liberale boegbeeld, Annemie Turtelboom, schepen zou worden. Maar Turtelboom werd minister in de Vlaamse regering. En om de weg vrij te maken voor een andere liberale kandidaat-schepen zou ze eerst moeten opstappen uit de Antwerpse gemeenteraad. Vandaar dat overeen werd gekomen dat de N-VA de schepen niet moest inwisselen. Of dat heeft meegespeeld bij de ruil over Proximus, is nog maar de vraag. Blijkbaar werd de deal al bedisseld bij de Vlaamse regeringsvorming en is toen ook afgesproken dat Open VLD het voorzitterschap krijgt van de BAM, die de Oosterweelverbinding moet realiseren.

De mol

Wat ook de politieke deal is over Karel De Gucht, binnen Proximus vraagt men zich ook af wat de bedoeling is van deze zet. De liberalen hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ze een verdere privatisering van het telecombedrijf nastreven. In elk geval heeft Proximus volgens hen alleen een toekomst als het uit zijn Belgische cocoon kruipt en Europese allianties aangaat. Als gewezen Europees commissaris heeft De Gucht een indrukwekkend Europees adressenboekje. Naar verluidt zou de Proximus-CEO Leroy, die tegen een verdere privatisering is, zich al eens hebben laten ontvallen dat ze vreest dat De Gucht achter de rug van iedereen gaat dealen. 'Dat hebben we al eens meegemaakt', zei ze, waarmee ze alludeerde op de affaire met gewezen Belgacom-voorzitter Michel Moll, die aan de deur werd gezet toen bleek dat hij op de loonlijst stond van het Chinese Huawei. De Gucht in de rol van de mol, als daar maar geen miserie van komt.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content