De week van Wim Van de Velden

Parking C op de Heizel, waar het Eurostadion gepland was, is nu nog meer het toneel van surrealistische taferelen. ©© ID/photo agency

Het EK voetbal zal in 2020 in alle Europese hoofdsteden worden gespeeld, alleen niet in Brussel. Dat is de prijs die ons land betaalt voor het gepruts rond het Eurostadion. Dat in dit land geen grote projecten meer mogelijk zijn, is nog maar eens pijnlijk duidelijk geworden - deze keer voor het oog van heel Europa. Premier Charles Michel (MR) is woest dat hij die schande moet dragen.

België met de billen bloot

Nog voor het verdict donderdag officieel viel, was al duidelijk dat bij de jubileumviering van het Europees Kampioenschap Voetbal in 2020 niet wordt gespeeld in Brussel. De Belgische perikelen rond het Eurostadion zijn ons heel duur komen te staan.

In 2014 was er grote politieke eensgezindheid dat Brussel kandidaat was voor het EK 2020 en dat daarvoor een nieuw nationaal voetbalstadion met 60.000 zitjes moest worden gebouwd. Dat werd het Eurostadion op parking C van de Heizel, waar de openingsmatch van het EK 2020 zou worden gespeeld. Maar al gauw raakte het prestigieuze project verstrikt in politiek en zakelijk duw- en trekwerk à la Belge.

De Brusselse minister Guy Vanhengel (Open VLD) en Brussels schepen Alain Courtois (MR) wierpen zich op als de trekkers van het dossier. Al snel reden ze zich vast. Zo bleek de belofte dat geen belastinggeld zou worden gepompt in het Eurostadion vals.

Dat nationaal stadion, dat bouwpromotor Ghelamco zou bouwen, moest niet alleen de thuisbasis van de Rode Duivels worden, maar ook die van RSC Anderlecht. Ook daar liep het fout. Bij Anderlecht ging minderheidsaandeelhouder Alexandre Van Damme, die fortuin maakte bij Ab InBev, op de rem staan. Uit de voetbalbond kwam dan weer tegenwind van vicevoorzitter Bart Verhaeghe, die als voorzitter van Club Brugge en topman van het nog te bouwen belevingscentrum Uplace in Vilvoorde andere belangen heeft.

De strijd om het Eurostadion speelt zelfs mee in de verkoop van Sporting Club Anderlecht. Ghelamco is in de running om de eersteklasseclub te kopen, zodat het meteen ook het verzet tegen het Eurostadion in de kiem kan smoren.

Ghelamco voert ook al jaren strijd met de Vlaamse regering, die moet instaan voor de bouwvergunningen voor het Eurostadion. Parking C op de Heizel is voor een deel Vlaams grondgebied. Dat leidde al tot surrealistische taferelen, zoals toen de hele pers werd opgetrommeld om te komen kijken naar een buurtweg - die sinds de Wereldtentoonstelling in 1958 onder de grond zit - die de bouwplannen voor het Eurostadion onmogelijk maakte.

Dat een Brussels voetbalstadion op Vlaams grondgebied wordt neergezet, is voor de Vlaams-nationalist Ben Weyts (N-VA) niet meteen een droomscenario. Er wordt gefluisterd dat hij vanuit de Vlaamse regering een spaak in het wielen steekt.

Verprutst

Wat er ook van aan is, zelfs premier Charles Michel verwijt zijn partijgenoot Alain Courtois nu dat hij beter twee keer had nagedacht. 'Dit is slecht uitgevoerd werk, verprutst door amateurs die zich ernstig vragen hadden moeten stellen over de opportuniteit om een Brussels stadion te bouwen op Vlaamse grond', brieste Michel tegen Courtois op het partijbestuur van de Franstalige liberalen.

De premier was er allerminst mee opgezet dat Courtois in een kranteninterview had gezegd dat de premier het dossier naar zich moest trekken, dat hij zijn verantwoordelijkheid moest nemen. 'Omdat het dossier op een proces begint te lijken, keert het zich nu tegen mij. Alsof ik dit probleem van de ene dag op de andere ga oplossen', sneerde Michel naar Courtois.

Michel beseft dat België - en dus ook hij als premier - met de billen bloot gaat voor de ogen van heel Europa. Van het Belgische compromismodel, het zogenaamde samenwerkingsfederalisme, blijft geen spaander heel. België is zo'n kluwen geworden dat geen grote projecten meer kunnen worden gerealiseerd. Dat is niet alleen slecht voor ons imago, het weegt ook op onze economie en welvaart, zoals duidelijk is geworden met de files rond Antwerpen, die jaar na jaar records breken.

Saeftinghedok

Bart De Wever en co. lijken na heel wat masseerwerk en dure beloftes wel alle neuzen in dezelfde richting te hebben gekregen voor de Oosterweelverbinding. Nog dit jaar zou de eerste spade in de grond worden gestoken. Maar de files, die miljarden kosten, zijn de schandelijke getuigen van het politieke onvermogen om de zaken in beweging te krijgen, ook in Vlaanderen.

Zo is het ook nog maar de vraag of het Saeftinghedok er komt, zelfs al is het cruciaal voor de toekomst van de Antwerpse haven. Het blijft zelfs nog altijd de vraag of het spookdorp Doel wel of niet verdwijnt, terwijl de Vlaamse regering het doodsvonnis al meer dan vijftien jaar geleden tekende, toen het Deurganckdok groen licht kreeg.

Dat Deurganckdok werd overigens maar mogelijk gemaakt, door het uitvaardigen van een Nooddecreet, waarbij het Vlaams Parlement zijn eigen spelregels even uitschakelde. Dat is blijkbaar de enige mogelijkheid om grote projecten alsnog te realiseren.

Voor het Saeftinghedok is nu het zogenaamde decreet Complexe Projecten geactiveerd. Dat beperkt de inspraakprocedure tot een minimum, in navolging van het Nooddecreet. Maar dat biedt nog geen zekerheid voor het Saeftinghedok. Een achttal scenario's ligt op tafel, de knoop moet nog altijd worden doorgehakt. Eigenlijk is er maar één optie, zeggen de internationale containerrederijen, de grootste klanten van de haven van Antwerpen, in een opiniebijdrage in De Tijd. En dat is dat het Saeftinghedok er komt. 'Zonder Saeftinghedok geen Champions League voor de Antwerpse haven', waarschuwen ze.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect