Biografie

Jacques René Chirac was sinds 1995 president van Frankrijk. Voorheen was hij al twee keer eerste minister geweest, van 1974 tot 1976 onder president Valery Giscard d'Estaing, en van 1986 tot 1988 onder de socialist François Mitterrand tijdens een "cohabitation".

(belga) Chirac, die op 29 november 1932 in Parijs is geboren, werd in 1962 kabinetsmedewerker bij de toenmalige premier Georges Pompidou. In maart 1967 werd hij gekozen tot afgevaardigde van de gaullisten voor het rurale district Corrèze (in het centrum van Frankrijk). Hij zou daarna altijd herkozen worden, tot hij in 1995 president werd.

In april 1967 kwam Chirac als staatssecretaris van Sociale Zaken in de regering terecht, om een jaar later al de portefeuille van Economische Zaken en Financiën te krijgen. In 1971 werd hij benoemd tot minister voor de relaties met het parlement. Een jaar later stapte hij over naar het ministerie van Landbouw. In 1974 was hij van maart tot mei kort minister van Binnenlandse Zaken, om daarna eerste minister te worden.

Aan het premierschap onder president Giscard d'Estaing kwam op 25 augustus 1976 een einde, toen Chirac onder groot tumult opstapte. Hij had naar zijn gevoel te weinig ruimte om zijn functie naar behoren te kunnen uitoefenen.

In december 1976 richtte hij zelf de neogaullistische partij Rassemblement pour la Republique (RPR) op, waarvan hij meteen voorzitter werd. In maart 1977 begon zijn loopbaan als burgemeester van Parijs, die hij na herverkiezing in 1983 en 1989 kon voortzetten. Van 1979 tot 1980 was hij ook korte tijd afgevaardigde in het Europees Parlement, en later werd hij voor een tweede keer premier, van 1986 tot 1988.

Bij zijn eerste gooi naar het presidentschap, in 1981, vergaarde hij slechts van 17,99% procent van de stemmen. Zeven jaar later probeerde hij het opnieuw, maar moest hij alweer een nederlaag incasseren. Hij behaalde in de tweede ronde 45,98 procent. Beide keren was het de socialist François Mitterand die zijn intrek mocht nemen in het Elysée.

In 1995 werd Chirac bij een derde poging uiteindelijk toch president. Amper zes weken later kreeg hij al de kritiek van de rest van de wereld over zich heen, omdat hij beslist had nucleaire tests uit te voeren in de Stille Oceaan.

In 1997 ontbond hij de Assemblée Nationale en schreef hij vervroegde verkiezingen uit. Tot zijn eigen verbazing verloor rechts zijn meerderheid in de daaropvolgende verkiezingen, en was Chirac gedwongen om de volgende vijf jaar van zijn ambtstermijn in een "cohabitation" samen te werken met de nieuwe socialistische premier Lionel Jospin.

In die periode werd Chirac ook achtervolgd door verscheidene corruptieschandalen. Maar mede dankzij zijn presidentiële immuniteit ontsnapte Chirac aan een gerechtelijke vervolging.

Toch stonden de presidentsverkiezingen van 2002 in de schaduw van die schandalen. In de eerste ronde haalde Chirac amper 19,88 procent van de stemmen. Maar hij kwam in de tweede ronde uit tegen de extreemrechtse Jean-Marie Le Pen. Daardoor was hij verzekerd van de stemmen van links, dat onder de slogan "Votez Escroc, pas Facho" ("Stem op de oplichter, niet op de fascist") opriep om Chirac te steunen. Hij haalde in de tweede ronde dan ook 82,21 procent van de stemmen.

Daarop benoemde Chirac Jean-Pierre Raffarin van de Démocratie Libérale (DL) tot premier. De RPR van Chirac en de DL van Raffarin gingen kort daarna een fusie aan, waaruit de UMP (Unión pour un Mouvement Populaire) ontstond.

Nadat het Franse volk zich in een referendum uitsprak tegen de Europese Grondwet, diende Raffarin op 31 mei 2005 zijn ontslag in en werd Dominique de Villepin (UMP) de nieuwe premier van de Franse Republiek.

Jacques Chirac is getrouwd met Bernadette Chodron de Courcel en is vader van twee kinderen, Laurence en Claude.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud