Advertentie

LETTERLIJK: De volledige speech van Obama

Lees hieronder de volledige tekst van Obama's inaugurele toespraak.

Mijn medeburgers,
Ik ben vandaag nederig door de taak die voor mij ligt, dankbaar voor het vertrouwen dat u in mij stelt, bewust van de offers die onze voorvaders hebben gebracht. Ik bedank president Bush voor wat hij voor ons land gedaan heeft, maar ook voor de generositeit die hij getoond heeft tijdens deze overgangsperiode.

44 Amerikanen hebben nu de presidentiële eed afgelegd. De woorden zijn uitgesproken in voorspoedige en vredige tijden, maar af en toe ook in stormachtigere omstandigheden. Die momenten heeft Amerika niet enkel doorworsteld door de visie van de hoge politici, maar vooral omdat het volk trouw gebleven is aan de idealen van onze voorvaderen.

Zo was het, en zo moet het ook met deze generatie Amerikanen zijn.

We weten dat we ons in het midden van een crisis bevinden. Ons land is in oorlog tegen een wijdverspreid netwerk van geweld en haat. Onze economie is sterk verzwakt, een gevolg van de onverantwoordelijkheid van sommigen, maar ook omdat we er collectief niet in slaagden harde keuzes te maken en de natie voor te bereiden op een nieuw tijdperk. Huizen zijn verloren gegaan, werk is verdwenen, ondernemingen gesloten. Onze sociale zekerheid is te duur, onze scholen laten te velen vallen en elke dag brengt meer bewijs dat de manier waarop we energie gebruiken onze tegenstanders versterkt en onze planeet bedreigt.

Dit zijn de indicatoren van de crisis, die het onderwerp zijn van data en statistieken. Minder meetbaar maar niet minder belangrijk is de ondermijning van het vertrouwen in ons land - een knagende angst dat de ondergang van Amerika onvermijdelijk is en dat de volgende generatie zijn verzuchtingen moet temperen.

Vandaag zeg ik u dat de uitdagingen waar we voor staan reëel zijn. Ze zijn ernstig en er zijn er vele. Ze zullen niet gemakkelijk of op korte tijd aangegaan kunnen worden. Maar weet dit, Amerika, ze zullen aangegaan worden.

Vandaag komen we samen omdat we hoop verkozen hebben boven angst, eenheid boven conflict.

Vandaag zijn we gekomen om een eind te stellen aan valse beloften en discriminatie, aan de verwijten en verouderde dogma's die veel te lang onze politiek in een wurggreep gehouden hebben.

We blijven een jonge natie, maar met de woorden van de Bijbel, de tijd is gekomen om kinderlijke zaken opzij te zetten. De tijd is gekomen om onze geest te bevestigen, om dat kostbare geschenk, dat nobele idee, doorgegeven van generatie op generatie, voort te dragen: Gods belofte dat iedereen gelijk en vrij is, en dat iedereen een kans verdient om zijn geluk na te streven.
Door de grootsheid van onze natie opnieuw te bevestigen, begrijpen we dat grootsheid nooit een cadeau is. Ze moet verdiend worden. Onze tocht is er nooit een geweest van tevreden zijn met minder. Het is niet het pad geweest voor de lafhartigen - voor zij die vrije tijd verkiezen boven werk of die enkel uitzijn op de pleziertjes van rijkdom en roem. Het waren net zij die risico's durfden nemen, die iets deden of iets maakten - sommigen beroemd, maar veel vaker mannen en vrouwen die in stilte werkten - die ons tot rijkdom gebracht hebben.

Voor ons pakten zij hun weinige wereldse bezittingen in en reisden over oceanen op zoek naar een nieuw leven.

Voor ons hebben ze zich afgebeuld in werkplaatsen, de gesel van de zweep verdragen en de harde aarde omgeploegd.

Voor ons hebben ze gevochten en zijn ze gestorven, in plaatsen als Concord en Gettysburg, Normandië en Ke Sahn.

Keer op keer hebben deze mannen en vrouwen geworsteld en offers gebracht en gewerkt tot hun handen ruw waren zodat wij een beter leven zouden kunnen leiden. Ze zagen Amerika als iets dat groter was dat de som van onze individuele ambities, groter dan alle verschillen in geboorte of rijkdom of partij.

Dit is de reis die we vandaag verder zetten. We blijven het meest welvarende, machtigste land ter wereld. Onze arbeiders zijn niet minder productief als toen de crisis begon. Onze geesten zijn niet minder inventief, onze goederen en diensten niet minder nodig dat vorige week of vorige maand of vorig jaar. Onze capaciteit blijft onverminderd. Maar de tijd van eigen belangen te beschermen en onplezierige beslissingen voor ons uit te schuiven, die tijd is voorbij. Vanaf nu moeten we onszelf samenrapen en afstoffen en Amerika opnieuw opbouwen.

Want overal waar we kijken is er werk aan de winkel. De staat van onze economie roept om actie, snel en fors, en we zullen ageren - niet alleen om nieuwe jobs te creëren, maar om een nieuw fundament voor groei te leggen. We zullen nieuwe wegen en bruggen bouwen, een electriciteitsnet en digitale lijnen. We zullen wetenschap zijn rechtmatige plaats teruggeven en de wonderen van de technologie gebruiken om de kwaliteit van de gezondheidszorg te verhogen en de kost ervan te verlagen. We zullen de zon en wind en de aarde aanwenden om onze auto's en fabrieken aan te drijven. En we zullen onze scholen en colleges en universiteiten omvormen om te voldoen aan de noden van een nieuw tijdperk. Dit alles kunnen we doen en dit alles zullen we doen.

Nu zijn er sommigen die de schaal van onze ambities in twijfel trekken - die suggereren dat ons systeem niet te veel grote plannen aankan. Zij zijn kort van herinnering. Want ze zijn vergeten wat dit land al gedaan heeft, wat mannen en vrouwen kunnen bereiken als verbeelding gekoppeld wordt aan een gemeenschappelijk doel en noodzaak aan moed.

Wat de cynici niet begrijpen is dat de grond onder hen veranderd is - dat de oudbakken politieke argumenten die ons zo lang hebben verteerd niet meer opgaan. De vraag die we vandaag stellen is niet of onze overheid te klein of te groot, is, maar of ze werkt - of ze families helpt om jobs te vinden die behoorlijk betaald worden, zorg die ze kunnen betalen, een waardig pensioen. Waar het antwoord ja is, gaan we voort. Waar het antwoord nee is, zullen programma's eindigen. En zij die publiek geld beheren zullen verantwoordelijk gesteld worden - om het op een verstandige manier uit te geven en slechte gewoonten te hervormen - want enkel zo kunnen we het vitale vertrouwen herstellen tussen een volk en zijn overheid.

De vraag is ook niet of de markt goed of slecht is. De macht van de markt om rijkdom te genereren en vrijheid te vergroten, is ongeëvenaard, maar deze crisis heeft ons eraan herinnerd dat zonder een oplettend oog de markt uit de bocht kan gaan - en dat een land niet lang welvarend kan zijn als het alleen de welvarenden bevoordeelt.

Het succes van onze economie was altijd afhankelijk niet alleen van de grootte van ons bruto nationaal product, maar ook van de reikwijdte van onze rijkdom. We willen iedereen de kans geven op rijkdom - niet uit liefdadigheid, maar omdat het de zekerste weg is naar ons gemeenschappelijk goed.

Wat onze verdediging betreft, verwerpen we de keuze tussen onze veiligheid en onze idealen. Onze Founding Fathers, die stonden voor gevaren die we ons amper kunnen voorstellen, hebben een charter opgesteld om de regels van de wet en de rechten van de mens vast te leggen, een charter dat door het bloed van generaties is uitgebreid. Deze idealen verlichten nog de wereld, en we zullen ze niet opgeven.

Dus, voor alle andere mensen en regeringen die vandaag kijken, van de grootste hoofdsteden tot het kleine dorp waar mijn vader geboren werd: weet dat Amerika een vriend is van elk land en elke man, vrouw en kind die een toekomst zoekt van vrede en waardigheid, en dat we klaar zijn om nog maar eens de leiding te nemen.

Herinner u dat vroegere generaties tegen communisme en fascisme vochten, niet enkel met tanks en projectielen, maar met stevige allianties en voordurende overtuiging. Ze begrepen dat onze macht alleen ons niet kan beschermen. Die macht groeit net door zijn voorzichtig gebruik, onze veiligheid komt voort uit de rechtvaardigheid van onze zaak, onze kracht uit ons voorbeeld.

Wij zijn de bewaarders van deze erfenis. Steeds opnieuw geleid door deze principes kunnen we nieuwe bedreigingen aangaan en zelfs grotere inspanning vragen - meer samenwerking en begrip tussen landen. We zullen beginnen met op een verantwoordelijke manier Irak aan zijn eigen mensen terug te geven en te zorgen voor vrede in Afghanistan. We zullen blijven werken om de nucleaire dreiging en de opwarming van de aarde tegen te gaan. We zullen ons niet verontschuldigen voor manier waarop we leven. En aan hen die hun doelen proberen te bereiken door terreur en het doden van onschuldigen, zeggen we dat onze geest sterker is en niet gebroken kan worden, en dat we hen zullen verslaan.

Want we weten dat onze veelkleurige erfenis een kracht is, geen zwakte. We zijn een natie van christenen en moslims, joden en Hindoes - en niet-gelovigen. We zijn ontstaan uit verschillende talen en culturen van de hele wereld, en omdat we de bittere pil van burgeroorlog en segregatie hebben geslikt en sterker en meer verenigd uit dat donkere hoofdstuk gekomen zijn, kunnen we niet anders dan geloven dat de oude haat op een dag zal voorbij gaan, dat terwijl de wereld kleiner wordt onze menselijkheid zich zal tonen, en dat Amerika zijn rol moet spelen om een nieuw tijdperk van vrede te bewerkstelligen.

Aan de moslim-wereld: we zoeken een nieuwe weg vooruit, gebaseerd op gemeenschappelijke belangen en wederzijds respect. Aan de wereldleiders die uit zijn op conflict of de problemen van hun society afwenden op het Westen: weet dat de mensen u zullen beoordelen op wat u kunt bouwen, niet op wat u kunt vernietigen. Aan hen die vasthangen aan de macht door corruptie, weet dat u aan de verkeerde zijde van de geschiedenis staat. Maar wij willen u een hand toesteken als u uw vuist wilt openen.

Mensen uit arme landen, wij verbinden ons ertoe uw boerderijen tot bloei te brengen en proper water te laten vloeien, om van honger stervende lichamen te eten te geven en hongerige geesten te voeden. En aan de landen die zoals wij relatief rijk zijn, zeggen we dat we niet langer onverschillig kunnen staan tegenover het lijden buiten onze grenzen. Evenmin kunnen we de hulpbronnen van de wereld blijven opgebruiken zonder meer. Want de wereld is veranderd, en wij moeten mee veranderen.

Als we de weg zien die zich voor ons uitstrekt, herinneren we ons nederig en dankbaar de moedige Amerikanen die op dit moment in verre woestijnen en bergen patrouilleren. Zij hebben ons iets te vertellen, net als de gevallen helden die in Arlington liggen. We vereren ze niet alleen omdat ze de bewakers zijn van onze vrijheid, maar om hun dienstbaarheid. Ze doen of deden iets dat hoger is dan henzelf. En op dit moment - een moment dat een generatie zal definiëren - is het net die bereidheid die we allemaal nodig hebben.

Want hoeveel de overheid ook kan en moet doen, uiteindelijk is het het geloof en de vastberadenheid van het Amerikaanse volk waarop deze natie steunt. Het is de onbaatzuchtigheid van arbeiders die liever minder uren werken dan een vriend zijn job te zien verliezen. Het is de moed van een brandweerman om een ladder vol rook te beklimmen, maar ook de wil van een ouder om een kind te voeden, dat uiteindelijk ons lot bepaalt.

Onze uitdagingen zijn misschien nieuw. De instrumenten om ze te bestrijden zijn misschien nieuw. Maar de waarden waarvan ons succes afhangt - eerlijkheid en hard werk, moed en fair-play, verdraagzaamheid en nieuwsgierigheid, loyauteit en pattriotisme - zijn oud en waar. Ze waren de stille kracht door onze geschiedenis. We moeten naar deze waarden teruggaan. Wat nu van ons verwacht wordt, is een nieuw tijdperk van verantwoordelijkheid - elke Amerikaan moet erkennen dat we plichten hebben tegenover onszelf, onze natie, en de wereld, en dat we die graag voldoen.

Dit is de prijs en de belofte van burgerschap.

Dit is de bron van ons vertrouwen - de wetenschap dat God ons roept om onze onzekere bestemming vorm te geven.

Dit is de betekenis van onze vrijheid en ons geloof - waardoor mensen van elk ras en geloof hier samenzijn, en waardoor een man wiens vader zestig jaar geleden niet eens bediend zou worden in een lokaal restaurant nu voor u kan staan en deze heilige eed afleggen. Laat ons dan ook herinneren wie we zijn en van waar we komen. In het jaar van Amerika's geboorte kwam een kleine groep patriotten samen bij uitdovende kampvuurtjes op de oevers van een ijzige rivier. De hoofdstad was verlaten, de vijand kwam dichter, bloedvlekken kleurden de sneeuw. Op het moment dat de uitkomst van onze revolutie twijfelachtig was, liet de vader van onze natie deze woorden voorlezen aan de mensen:

'Laat vertellen aan de toekomstige wereld… dat in deze koude winter, toen enkel hoop en deugd kon overleven… dat de stad en het land, gealarmeerd door een gemeenschappelijk gevaar, samenkwam om het in de ogen te kijken'
Amerika. In het oog van onze gemeenschappelijke gevaren, in deze winter van onze tegenspoed, laat ons deze tijdloze woorden herinneren. Laten we met hoop en deugd ons eens te meer door ijzige stromen slaan, en de storm doorstaan, welke stormen er ook mogen komen.

Laat gezegd worden door onze kleinkinderen dat we niet terugkeerden of opgaven, maar met onze ogen op de horizon gericht en Gods genade op ons, dat grote geschenk van vrijheid met ons meedroegen en het veilig overleverden aan toekomstige generaties.

Bedankt, God zegent u en god zegene de Verengde Staten van Amerika.

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud