Lessius kon verwachtingen van '88 nooit inlossen

(tijd) - De vereffening van Lessius is een logisch eindpunt voor een financier die sinds de oprichting in '88 nooit de verwachtingen heeft kunnen inlossen. De Vlaamse durfkapitalist verloor eerst kostbare tijd met de lange herstructurering van Lamitref. De voorbije jaren hadden spilfiguren van Lessius de handen meer dan vol met hun eigen bedrijven en beslommeringen.

'Nu kunnen we eindelijk ook miljardenoperaties aan', glunderden Lessius-voorzitter Wilfried Vandepoel en -voorzitter Jean van Marcke in november 1997. De Vlaamse zakenbank had net zijn kapitaal verdrievoudigd naar 1,43 miljard frank (35 miljoen euro).

Van die beloofde miljardenoperaties is weinig in huis gekomen. Kort na de kapitaalverhoging boekte Lessius wel een zeldzaam succes. De zakenbank verzamelde in juli 1998 via haar netwerk 1 miljard frank (25 miljoen euro) en leverde zo een belangrijke bijdrage voor de management buy-out bij Recticel.

Rec-Hold, het controlevehikel boven de schuimrubberfabrikant, is nog steeds de belangrijkste participatie van Lessius, goed voor ruim 14 procent van de portefeuille.

Maar veel plezier heeft Lessius er niet aan beleefd. Rec-Hold betaalde de Generale Maatschappij in juli 1998 omgerekend 8,80 euro per aandeel. Meer dan acht jaar later noteert Recticel 15 procent lager.

Dat Lessius precies de Generale Maatschappij uitkocht, is niet gespeend van enige ironie. De zakenbank werd twee dagen na haar oprichting, op 22 januari 1988, ingeschakeld om de Generale Maatschappij uit de greep van de Italiaanse raider Carlo De Benedetti te houden. De 'Oude Dame' moest en zou Belgisch blijven, maar uiteindelijk moest Lessius diep in de buidel tasten om een klein deel van de Generale-erfenis Belgisch te houden.

De ambitie van '88, Lessius doen uitgroeien tot een toonaangevende Vlaamse zakenbank, is nooit gerealiseerd. De Lessius-top erkende in 1997 jaren verloren te hebben met Lamitref. De herstructurering van de non-ferrogroep kostte handenvol managementtijd en geld. Lamitref was lange tijd de hoofdbrok van de portefeuille van zowel Lessius als het gelieerde investeringsfonds BIF. De uitbouw van een gediversifieerde portefeuille, de gulden regel van elke langetermijnbelegger, was er niet bij. De rest van de Les-sius-portefeuille had veel weg van een kringredenering. Vaak investeerde de zakenbank in bedrijven van ondernemers die op hun beurt aandeelhouder van Lessius waren, zoals het Spector van wijlen Johan Mussche of de retailholding Mitiska van Luc Geuten.

Het hielp ook niet echt dat spilfiguren in en rond Lessius recentelijk de handen vol hadden met andere dossiers. Dat was het geval voor Tonny Van Doorslaer (Spector), topadvocaat Louis Verbeke (de juridische naweeën van de L&H-ondergang), Ronald Everaert (Telindus) en Christian Dumolin (Koramic/Trustcapital). Lessius kon ook niet langer op de steun rekenen van de verzekeraar Mercator. De ex-werkgever van Everaert heeft onder druk van het Zwitserse moederhuis de Vlaamse aandelenportefeuille ontmanteld.

Door de industriële beslommeringen bij Lamitref en Recticel sprong Lessius te laat op de technologietrein. De investering in FLV Fund flopte. En het schaarse technologiesucces Telenet deed Lessius in 2004 van de hand. Voor de Telenet-aandeelhouders die een jaar langer geduld oefenden, rinkelde vorige maand pas echt de kassa.

24196455

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud