De ‘verdoezeling' om België te redden

Kiezen voor de Belgische solidariteit is verdedigbaar als keuze. Maar ik aanvaard niet dat de feiten worden verdoezeld om die solidariteit politiek te verkopen.

Men maakt de mensen wijs dat Vlaanderen het niet beter doet dan Wallonië, of dat als Vlaanderen het beter doet, dat ten koste is van het sociale. Mijn stelling is dat Vlaanderen niet alleen economisch veel efficiënter is, maar ook veel socialer. Dat is natuurlijk ten dele door die efficiëntie. Maar zelfs als de middelen dezelfde zijn, is de Vlaamse omgeving wat de doelstellingen en de resultaten betreft socialer.

Ik voel echter aan dat veel stellingnames van de zogenaamde ‘trado's’ niets meer te maken hebben met het belang van de Vlaamse kiezer. Om dat belang te verdedigen hebben die traditionele partijen zich nochtans regionaal opgesplitst. Ik begrijp dus niet dat diezelfde partijen beweren dat de federale regering geen meerderheid in Vlaanderen hoeft na te streven of dat die meerderheid geslachtofferd kan worden aan deelname aan de federale macht. Tactisch en strategisch is dat onzin.

De basisvraag inzake goed bestuur, of het nu om de politiek of een onderneming gaat, is dat het geld en de macht die burgers of aandeelhouders toevertrouwen aan de mandatarissen gebruikt worden in hun belang. Een vorige generatie politici heeft beslist dat het belang van die Vlaamse burgers niet meer door nationale partijen kon worden waargenomen. Ondertussen zijn de verschillen tussen de gemeenschappen alleen maar economische en sociaal belangrijker en zichtbaarder geworden.

De ‘verdoezeling’ vindt bondgenoten in Vlaanderen bij media en politieke partijen die de nieuwe partijen rechts en links vrezen en de traditionele machtsdeling in stand willen houden.

Statistieken

Hoe de verdoezeling georganiseerd wordt, is mij steeds duidelijker. Er worden zoveel mogelijk Belgische statistieken gebruikt die erop moeten wijzen dat ondanks het veel te hoge staatsbeslag nog meer belastingen nodig zijn om die ‘middelmatige’ prestatie te verbeteren. Dat bijvoorbeeld allochtone Vlamingen het in de PISA-testen beter doen dan alle andere allochtonen in Europa, inclusief Wallonië, wordt verzwegen. Dat veel minder Vlaamse allochtonen werkloos zijn dan in Wallonië, past evenmin in het verhaal. Dat zelfs bij gelijke federale uitkeringen de armoedebestrijding in Vlaanderen veel efficiënter is en meer hoop biedt, wordt ook verzwegen.

Wie dit durft te stellen, krijgt als antwoord dat het in Vlaanderen ook niet perfect is. Uiteraard is dat waar. Nadrukkelijk wordt gewezen op de mobiliteit en de Vlaamse ‘keizer-kosteraanpak’.

Met die kritiek moet je echter bij de traditionele partijen zijn, die al zolang zowel België als Vlaanderen beheren. Zowel links als rechts ontstaan nieuwe partijen door het ongenoegen, hetzij over de sociale aanpak, hetzij over de economische aanpak tot nog toe. Dat zijn de partijen die verandering willen. Men kan die partijen niet de misslagen uit het verleden verwijten.

Het andere argument is dat België toch al zo klein is. De Vlaamse economie is vergelijkbaar met die van Denemarken. Denemarken staat geen 8 procent van zijn bbp af aan anderen.

Wie economisch en sociaal efficiënter is, wordt vermogender. Wie zijn jeugd beter opleidt, creëert toegevoegde waarde en bouwt aan een collectief vertrouwen in de toekomst. Het hoeft dus niet te verwonderen dat de volgende stap volgens de PS het belasten is van dat vermogen, dat zeer overwegend in Vlaanderen is bijeen verdiend. Iedereen weet dat dit een inefficiënte belasting is, maar ze heeft een grote politieke waarde. Het is een soort revanche op de gevolgen van een slecht beleid. Gelijkheid is zowel economisch als sociaal een belangrijke waarde. Er wordt wel niet bij gezegd dat België op dat vlak uitstekend scoort. Die gelijkheid wordt meer gediend door efficiënte armoedebestrijding en uitstekend onderwijs dan door revanchisme.

Een klassiek argument is dat het ook normaal is dat Vlaanderen meer bijdraagt tot de kost van België, vermits het rijker is. Dat argument is juist. Maar het is onaanvaardbaar dat de ontvanger die solidariteitstransfers voor onbestaande houdt, weigert de oorzaken van zijn zwakke prestatie te zien, telkens weer het bestaande systeem voortzet zonder kans op herstel, en Vlaamse medestanders vindt om dat failliete bestel ook aan Vlaanderen op te leggen.

De financiële crisis wordt natuurlijk - en terecht - door links aangewend. Maar opnieuw wordt de waarheid verdoezeld. De hoge schuldgraad van het land zou er zijn door de financiële crisis. Volgens de Nationale Bank klopt dat voor 5 procent van die schuld. Daarenboven is de staat terugbetaald en is dat uitsluitend gedragen door de aandeelhouders, vooral van Fortis en KBC. Alleen ‘instituten’ waar de ‘trado’-politici van welke signatuur ook het hoge woord voerden, blijven de huidige staatsschuld belasten.

Onderprestatie

De eerste voorwaarde om een verandering te realiseren is de onderprestatie te beseffen, de tweede bereid te zijn tot nuchtere analyse van de feiten.

Zonder de EU was de verdoezeling nog veel verder gegaan. Vermits dit land een staat is maar geen natie, heeft het geen nationaal belang meer waarvoor regionale belangen zouden moeten wijken. Bij afwezigheid van dat belang verdwijnt ook de capaciteit om zichzelf te disciplineren. Vlaanderen mag blij zijn dat Europa, en ook de markten, de Belgische staat disciplineren. De volgende verkiezingen gaan over de vraag of deze staat gewesten en gemeenschappen kan disciplineren waar het hoort.

Men heeft voorgehouden dat de situatie zal omslaan met de vergrijzingskosten: het is een kwestie van geduld alvorens Wallonië Vlaanderen zal bijstaan. Onderzoek toont echter dat de verouderingskosten in Vlaanderen lager zullen zijn dan in Wallonië. Dat verwondert niet. Meer jongeren hebben volstaat niet, ze moeten ook economisch en sociaal kunnen bijdragen.

Zelfs het socialistische Frankrijk is tot inkeer gekomen. In België worden verhoogde belastingen vooral door Vlamingen betaald. Geen inkeer dus voor de PS. Het belang dat de PS voorstaat, is nu eenmaal tegengesteld aan dat van Vlaanderen.

Louis Verbeke is voorzitter van de Vlerick Business School. Hij schrijft de column in eigen naam.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content