‘Er zijn geen fouten gemaakt'

De procureur-generaal van Luik, Cédric Visart de Bocarmé, roept op tot redelijkheid in het debat over het bloedbad in Luik. ‘Nordine Amrani is correct vrijgelaten. De politie kon zijn woning niet om de haverklap uitkammen. En Wallonië is niet lakser voor criminelen.’

Dinsdagmiddag, Louizalaan, Brussel. De procureur-generaal van Luik, Cédric Visart de Bocarmé, vergadert in de gebouwen van het Instituut voor Gerechtelijke Opleiding. Zijn gsm rinkelt, hij neemt op, het is zijn advocaat-generaal, Jean-Baptiste Andries. ‘Hij was een sandwich gaan halen op de place Saint-Lambert. Hij had Nordine Amrani met zijn ogen gezien. Hoe hij een zak op de grond plofte en er een geweer uit haalde. Hij is weggevlucht en heeft me meteen gebeld. Al in de eerste seconden, was ik dus op de hoogte’, vertelt de Bocarmé. ‘Ik heb eerst nog wat informatie gesprokkeld bij de politie. Dan heb ik de minister van Justitie, Annemie Turtelboom, gewaarschuwd dat er zich een ernstig incident voordeed. Om vervolgens met mijn chauffeur in een razende vlucht naar Luik te rijden.’

De telefoontjes volgden elkaar op. In enkele minuten waren 250 lokale politieagenten van de zone Luik op de been. Ze kregen versterking van 120 federale agenten en 90 gerechtelijke speurders.

Maar het kwaad was geschied. Met vier granaten en een licht automatisch geweer van het type FAL, maakte de 33-jarige Amrani vijf doden en meer dan 120 gewonden. Om finaal zichzelf een kogel door het hoofd te schieten. In zijn zak lagen nog negen laders met 270 kogels. Het bloedbad had dus nog groter kunnen zijn.

Hoe evalueert u het optreden van de politie en de hulpdiensten, dinsdag?

Cédric Visart de Bocarmé: ‘In de eerste minuten na de aanslag liepen er politieagenten in alle richtingen. Het was niet evident om de situatie correct in te schatten. Dat is enigszins begrijpelijk. Er is ook een opmerkelijke geruchtenstroom op gang gekomen, onder andere dat er nog schutters rondliepen. Ik ben recht naar het crisiscentrum van de lokale politie gereden. De burgemeester en de gouverneur waren er ook. We hebben meteen een persbericht opgesteld om al die wilde geruchten - die trouwens ook in het gerechtsgebouw de ronde deden - de kop in te drukken.’

‘Maar daarna is de politiecoördinatie wél vlot verlopen. Met de opleiding en de uitrusting van de agenten is er niets mis gebleken. De crime scene is gevrijwaard: er zijn foto’s gemaakt, het labo heeft zijn werk kunnen doen. Ook het groeperen en evacueren van de gewonden naar elf ziekenhuizen in Luik, en zelfs naar Maastricht, is perfect verlopen, volgens de plannen die we regelmatig uittesten. Er zijn dus volgens onze analyse geen fouten gemaakt.’

Het college van procureurs-generaal heeft de feiten intussen ook besproken. Wat zijn jullie conclusies?

Visart de Bocarmé: ‘We hebben verschillende aspecten besproken, vooral het probleem van de illegale wapentrafiek. Het toenemend aantal zware wapens is onrustwekkend. De toestroom van Oost-Europese wapens is ongelooflijk. Ze zijn te gemakkelijk verkrijgbaar. Zeker voor iemand als Amrani, die de nodige contacten had, was het een koud kunstje om aan granaten en een geweer te geraken.’

‘Onze middelen om de wapentrafiek te bestrijden, zijn te beperkt. Ik geef u een voorbeeld: de wet laat ons niet toe telefoongesprekken af te luisteren als er sprake is van binnenlandse wapenhandel. Alleen om internationale wapentrafiek op te sporen, mogen we telefoontaps en andere bijzondere technieken gebruiken. Dat is duidelijk een lacune in de wet.’

‘Er moet ook een nationale databank komen met ballistische gegevens van kogels en wapens, zoals die al bestaat voor dna-gegevens die tijdens onderzoeken zijn teruggevonden.’

Niemand begrijpt waarom Amrani in 2009 niet is veroordeeld voor wapenbezit, terwijl hij betrapt werd met 9.500 wapenonderdelen en een tiental (zware) wapens.

Visart de Bocarmé: ‘Amrani is wél vervolgd voor wapenbezit, maar toen de rechtszaak voor het hof van beroep kwam, heeft het hof vastgesteld dat er een amnestieregeling van kracht was op het moment dat Amrani betrapt was. Dat was een gevolg van de nieuwe wapenwet, die in 2006 was gewijzigd. Wie nog illegale wapens had, mocht die laten regulariseren. Amrani mocht die wapens niet hebben. Ze zijn afgenomen. Maar tijdens die amnestieperiode liet de wet niet toe hem te vervolgen.’

Na zijn vervroegde vrijlating in oktober vorig jaar kon Amrani opnieuw wapens in huis halen. Moest hij strenger gecontroleerd worden?

Visart de Bocarmé: ‘Ach, justitie en politie hadden dat toch niet kunnen ontdekken. We konden toch niet om de haverklap zijn woning laten doorzoeken? Dat is onmogelijk.’

Maar Amrani had nog maar de helft van zijn celstraf uitgezeten. Het parket van Brussel en de gevangenisdirectie vonden het te vroeg. U ook?

Visart de Bocarmé: ‘Ik heb daarover een duidelijke mening. De wet-Lejeune is er niet om mensen in de gevangenis te houden, wel om hen vrij te laten als ze daar klaar voor zijn. Amrani mocht al geregeld de gevangenis verlaten. En als ik de beslissing van de Brusselse strafuitvoeringsrechtbank lees, stel ik toch vast dat Amrani is vrijgelaten onder strenge voorwaarden. Hij had ook een plan voorgelegd om zich te herintegreren in de samenleving. Hij voldeed duidelijk aan de wettelijke voorwaarden om vervroegd vrij te komen. Zo werkt de wet.’

Moet de wet dan verstrengd worden?

Visart de Bocarmé: ‘Ik denk het niet. Laten we onszelf niet voor de gek houden: vroeg of laat komen veroordeelde criminelen toch vrij. Ik ben er vooral van overtuigd dat men te weinig doet om gevangenen voor te bereiden op hun terugkeer naar de samenleving. Ze zitten in hun cel, moeten weinig doen, krijgen amper opleidingen, worden niet aan een job geholpen. En zeker na hun vrijlating schiet de begeleiding tekort. Men ziet het gewoonweg niet wanneer iemand opnieuw in de criminaliteit belandt. Er was een assistente die Amrani bij zich riep en polste of alles goed ging, maar misschien moet zo’n assistente ook bij hem kunnen langsgaan en meer tijd krijgen om met hem te praten. De justitiehuizen doen wat ze kunnen, maar ze zijn overbelast, ze hebben te weinig personeel. Ze kunnen alleen het minimum doen dat de wet hen oplegt. Meer doen, kost meer geld. En dat is een politiek probleem. De politici moeten weten wat ze willen. Sommige gevangenen zijn regelrechte ‘bommen’ wanneer ze vrijkomen, zelfs als ze hun straf volledig hebben uitgezeten.’

De Vlaamse strafpleiter Jef Vermassen zei op de Nederlandse televisie dat gevangenen sneller vrijkomen in Wallonië dan in Vlaanderen.

Visart de Bocarmé: ‘Zomaar uit de losse pols beweren dat de Walen lakser zijn, is platte polemiek! Dat blijkt geenszins uit de cijfers. Dat blijkt uit geen enkele studie. We werken misschien wat anders, maar zo’n bewering slaat werkelijk op niets.’

‘Het probleem is Belgisch: de gevangenissen zitten overvol en er zijn te weinig elektronische enkelbanden. Als een rechter iemand veroordeeld tot een effectieve celstraf, is er geen plaats in de gevangenis. Er zijn te veel veroordeelde criminelen die vrij rondlopen. Dat is het probleem.’

Vermassen zei in hetzelfde interview dat de ondewereld weliger tiert in Luik. ‘Dat heeft te maken met de migratie door de steenkoolmijnen’, luidde het.

Visart de Bocarmé: ‘Meer georganiseerde criminaliteit in Luik dan elders? Maar neen. Natuurlijk is de Luikse bevolking niet bepaald rijk. Het is niet Waals-Brabant, hé. Dat brengt natuurlijk een zeker delinquentie met zich mee. Maar er zijn helemaal geen indictaties dat er in Luik meer wapens in omloop zouden zijn. De federale politie werkt op dat fenomeen, maar het is hier niet meer of minder onrustwekkend dan elders. Laten we het juiste debat voeren.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud