Olie als glijmiddel voor Libië

De Franse president Nicolas Sarkozy ontving gisteren Mahmoud Jibril, de nummer twee van de Libische Nationale Overgangsraad.

De sleutel tot de wederopbouw van Libië ligt bij de oliesector. Het land produceerde voor de opstand 1,6 miljoen vaten per dag, tijdens de opstand viel dat aantal terug tot 100.000 vaten. Het herstellen van de olie-uitvoer is cruciaal voor de wederopbouw van Libië, 95 procent van de exportinkomsten kwamen ten slotte uit de olie-uitvoer.

Wie ook de macht krijgt in Libië, de belangrijkste hefboom voor de uitbouw van een nieuwe staat zijn de olie-inkomsten.

De eerste vraag is wanneer de olieproductie weer op pré-revoltepeil zal zijn. Voorlopig is die vraag moeilijk te beantwoorden. Dat komt omdat de schade die de installaties hebben opgelopen tijdens de bombardementen en gevechten, nog niet bekend is. Het gaat om schade bij de olie-installaties zelf, maar ook om schade aan de pijpleidingen. Bovendien zal veel afhangen van de vraag of Libië ten prooi valt aan een guerrillastrijd van Khadaffi-aanhangers.

Sommige experts schatten dat het gemakkelijk een jaar kan duren voor alles weer bij het oude is. In Irak duurde het ettelijke jaren voordat de olieproductie weer op het vooroorlogse niveau belandde.

Vlak voor de val van Tripoli liet een medewerker van Agoco, het Libische oliebedrijf dat de kant van de rebellen koos, weten dat de landen die de anti-Khadafficoalitie hebben geleid, beloond zullen worden. Italië, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zouden mogen rekenen op een beloning, terwijl landen zoals Rusland, China en Brazilië, als te mijden staan aangemerkt.

De uitspraken werden snel teruggefloten. De Nationale Overgangsraad zei dat alle contracten gehonoreerd zullen worden.

Dat is niet onbelangrijk want niet iedereen is er op dit moment van overtuigd dat de Nationale Overgangsraad ook het enige officiële regime is. China en Rusland hebben zich altijd terughoudend opgesteld. Ze gedoogden hooguit de NAVO-operatie.

Ook Duitsland nam niet deel aan de NAVO-bombardementen. De demarche was vooral ingegeven door de Duitse afkeer voor militaire operaties in het buitenland. Maar minstens even opvallend is dat opkomende groeilanden zoals Brazilië, India of Zuid-Afrika de Nationale Overgangsraad nog niet erkennen. Zuid-Afrika wilde een onderhandelde oplossing, maar zag die weggebombardeerd. Brazilië reageerde afwachtend. In het Verre Oosten erkende niemand de Nationale Overgangsraad. Libië was duidelijk een zaak van de VS, Europa, de Arabische wereld en Afrika. Logisch, de meeste Libische olie is voor Europa bestemd.

Rusland, China en Brazilië hebben wel oliebelangen in Libië. Ze lijken op dit moment niet verontrust. Volgens Thijs van de Graaf, specialist oliemarkten verbonden aan de Universiteit Gent, lijkt het onwaarschijnlijk dat de contracten zomaar opgezegd worden. ‘Wellicht worden de bestaande contracten herbekeken. Het is wel mogelijk dat de hoeveelheid olie die moet worden afgestaan aan de nationale oliemaatschappijen verhoogd wordt.’

Duidelijk is dat alle bedrijven die betrokken zijn bij de oliewinning klaar staan om naar Libië terug te keren zodra de toestand weer veilig is. Dat is ook een garantie voor een snellere heropstart.

Toekomst

In het nieuwe Libië zal de toekomstige oliewinning een cruciale rol spelen. Gezien de enorme voorraden kan het land nog meer olie- en gasvelden openstellen voor exploitatie. Daar zal de toekomstige regering de favorieten kunnen uitkiezen. Het is duidelijk dat de leden van de Nationale Overgangs-raad de initiatiefnemers van de NAVO-operatie genegen zijn. De vraag is wie het uiteindelijk voor het zeggen krijgt in het nieuwe Libië. Daarom hebben de betrokkenen nog ruim de tijd om te lobbyen. Degenen die aan de zijlijn staan, zoals Rusland, China en Brazilië, hoeven dus niet te wanhopen.

Libië heeft het geluk dat het op zich een rijk land is en dat de buitenlandse tegoeden van de Khadaffi-clan en de overheidsbedrijven bevroren zijn. Zodra die tegoeden worden vrijgegeven, heeft het land de nodige financiële armslag om de overgang naar een normaal leven te financieren, in afwachting van de nieuwe petrodollars.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content