Boonen wint E3-prijs Vlaanderen

Tom Boonen (Quick.Step) heeft vrijdag de 50e editie van de E3 Prijs Vlaanderen (cat. 1.BC) gewonnen. Na 203 kilometer met start en aankomst in Harelbeke was onze 26-jarige landgenoot de snelste van een groepje van vier. De Zwitser Fabian Cancellara werd tweede, voor de Duitser Marcus Burghardt en de Italiaan Manuel Quinziato.

(belga) Het is de vierde opeenvolgende zege voor Boonen in de E3-prijs, een unieke prestatie. Alleen Rik Van Looy won de E3-prijs in het verleden ook al vier keer (in 1965, 1965, 1966 en 1969).

De Australiër Rhys Pollock was de eerste aanvaller van de dag. Pollock sprokkelde een halve minuut bij elkaar en werd dan snel weer ingelopen. Het sein voor Jarno Van Mingeroet om het eens te wagen, ook tevergeefs, net als een poging van de Nieuw-Zeelander Jeremy Venell.

Bij het binnenrijden van Haaltert, na goed 88 kilometer wedstrijd, werd het tempo in de grote groep fors opgevoerd. Zo ontstonden er enkele breuken in het peloton. Uiteindelijk vormde zich opnieuw een omvangrijke groep die de eerste helling van de dag, La Houppe na 120 kilometer, mocht aansnijden. Nog voor de Eikenberg op 70 kilometer van de finish ging de Duitser Marcel Sieberg even voor de rest uitrijden. Hij sprokkelde tot zowat een halve minuut voorsprong op een peloton dat rustig liet begaan. Sieberg was er op de Stationsberg echter aan voor de moeite toen Gert Steegmans, Tom Boonen en de Nederlander Michael Boogerd het pak op een lint trokken. Het teken voor het drietal Stijn Devolder, Philippe Gilbert en de Italiaan Manuel Quinziato om te versnellen. Het trio kreeg op de Taaienberg het gezelschap van een ontketende Tom Boonen die de Duitser Marcus Burghardt mee in zijn kielzog sleepte. Ook Fabian Cancellara voerde een prachtig nummertje op. De Zwitser flitste in zijn eentje naar de vluchters toe zodat er zes leiders waren op 55 kilometer van de Gentsestraat in Harelbeke.

De Australiër Stuart O'Grady zag de ernst van de situatie in en trachtte net als zijn ploegmakker Cancellara met een solo de kloof met de leiders dicht te rijden. Het kostte O'Grady enorm veel krachten om meter per meter te naderen. De Australiër kreeg ten slotte de steun van zijn ploegmakker Cancellara die hem net na de Kapelberg opwachtte, zodat de twee na een korte koppeltijdrit konden aansluiten. O'Grady moest er een helling verderop, de Paterberg, al opnieuw af bij de leiders, die de Italiaan Paolo Bettini en de Spanjaard Oscar Freire in de tegenreactie kregen. O'Grady werd op 35 kilometer van de finish opgeraapt door de twee die gretig op zoek gingen naar de zes overgebleven leiders.

Tijdens de beklimming van de Oude Kwaremont versnelde Bettini. Freire had net als O'Grady geen passend antwoord waardoor de wereldkampioen alleen in de tegenaanval ging naar de groep met zijn maatje Boonen. Bettini kreeg hiervoor alsnog de steun van O'Grady en het tweetal sloot op dertig kilometer van de finish aan bij de zes leiders. Op hetzelfde moment zette Freire zich recht om zich weer te laten inlopen door een groepje, dat volgde op een halve minuut van de acht vluchters.

Op de Knokteberg, de voorlaatste helling van de dag, ontbond Paolo Bettini zijn duivels. Maar bijna boven gekomen draaide het versnellingsapparaat van de wereldkampioen in het wiel en moest hij zijn metgezellen noodgedwongen laten rijden. Op goed vijfentwintig kilometer van de eindmeet waren er met Boonen, Cancellara, Burghardt en Quinziato zo nog slechts vier leiders. Devolder volgde in het gezelschap van O'Grady. Gilbert werd ingelopen door het groepje met Freire en Boogerd. De voorsprong van de koplopers bleef ook in de finale steeds rond de 35 seconden balanceren.

Onder de rode vod trachtte Burghardt de spurt met vier nog te ontlopen, maar daar slaagde hij niet in. Ook een ultieme poging van Quinziato bracht geen zoden aan de dijk. Cancellara zette de sprint aan, maar kon Boonen niet van zijn vierde zege op rij houden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect