Bubble

Het hoe en waarom van Steven Soderberghs extreem lowbudgetfilmexperiment kreeg u eerder deze week al te lezen. Alle ideeën over hoe een filmrelease in de huidige marktsituatie aangepakt moet/kan worden ten spijt, blijft de hamvraag of het ding zelf de moeite loont. En het antwoord luidt (goddank) ja.

(tijd) Soderbergh deed voor het scenario van 'Bubble' opnieuw een beroep op Coleman Hough, die ook al het vorige experiment van de regisseur ('Full Frontal') op papier had gezet. Waar dat portret van doordeweeks Hollywood echter moeite had om de val van de pretentie te ontwijken, vindt 'Bubble' moeiteloos het juiste pad.

De titel verwijst (waarschijnlijk) naar de zeepbel waar de personages in rondwaren, een klein stadje in Ohio zonder economische vooruitzichten. De dagen van Martha, een zwaarlijvige vrouw van een jaar of 35, zien er allemaal hetzelfde uit. Als ze niet thuis voor haar bejaarde vader zorgt, staat ze in de plaatselijke poppenfabriek plastic ogen in het speelgoed te duwen. De eeuwige routine is al even smakeloos als het fastfood waarop ze elke middag zit te kauwen, maar klagen doet ze nooit. Het enige waar Martha zich aan optrekt, is haar jonge collega Kyle, die ze elke morgen gaat oppikken om naar het werk te rijden. Misschien heeft ze zelfs affectie voor de jongen, maar verder dan een platonische vriendschap komt het nooit. De situatie verandert echter wanneer Rose wordt ingehuurd om een handje toe te steken voor een grote bestelling. Met haar (relatief) knappe gezichtje en (al even relatief) rebelse houding trekt ze meteen de aandacht van Kyle. Het treft Martha als een steek in het hart.

De grote verdienste van 'Bubble' is dat de film met ronduit banale toetsen en personages een meeslepend verhaal weet te bouwen. De eerste drie kwartier hypnotiseert Soderbergh zijn publiek als het ware met zorgvuldig uitgekozen details. Martha's uitdrukkingsloze gezicht, de shots van de volslagen sfeerloze refter, de kale poppenhoofden aan de lopende band, de niets (en tegelijk alles) zeggende dialogen, dat zijn de elementen die 'Bubble' vooruit duwen. Om één treffend voorbeeld te geven: op een bepaald moment vraagt Rose tijdens de middagpauze aan Martha en Kyle of ze zin hebben om buiten een sigaretje te roken. Martha wijst het voorstel af, maar Kyle niet. De deur zwaait open, Rose en Kyle stappen naar buiten en Martha blijft alleen achter. Er wordt geen expressief woord gezegd, maar je snapt perfect wat er in Martha's hoofd omgaat. Soderbergh zorgt er bovendien voor niet op zijn personages neer te kijken. Ze mogen dan gevangenzitten in hun uitzichtloze levens, idiote rednecks of onopgevoede nozems zijn het allerminst.

Als 'Bubble' iets bewijst, dan is het wel dat je geen extreem dramatische gebeurtenissen - al neemt het verhaal wel een serieuze wending -, bevlogen dialogen of schrijnende emotionele uitbarstingen nodig hebt om een film overeind te houden. Het enige wat telt, is een wereld waarin je kan geloven en een verteller die weet welke details belangrijk zijn.

Ruben NOLLET

Van Steven Soderbergh, met Debbie Doebereiner (Martha), Dustin James Ashley (Kyle), Misty Wilkins (Rose), Madison Wilkins (Jesse), K. Smith (Kyle), Omar Cowan (Martha's vader). Speelduur: 1 uur en 13 minuten.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud