Children of Men

In het jaar 2027 staat de wereld op de rand (of zeg maar in het epicentrum) van de apocalyps. De voorbije 19 jaar is niet één kind meer geboren en de mensheid wordt stilaan radeloos. Overal op de aardbol heeft de chaos toegeslagen, zijn regeringen omver geworpen en heerst er geweld.

Clive Owen en Julianne Moore in 'Children of Men' - Foto Universal Pictures

(tijd) - Enkel in Engeland houdt de overheid nog een (neofascistische) greep op de bevolking. Niet-Britten horen totaal niet in dat plaatje thuis. Via een uitgebreide propagandacampagne worden de mensen aangezet illegalen aan te geven. Wie dat niet doet, is medeplichtig.

Al die buitenlanders belanden in grote kampen waar ze allesbehalve menswaardig worden behandeld. 'Children of Men' mag zich dan twee decennia in de toekomst afspelen, hij steekt vol taferelen die akelig bekend overkomen. De grote kooien vol smekende mensen, gevangenen die een zak over het hoofd krijgen en op de knieën gedwongen worden, een huilende moeder met haar neergeschoten zoon in de armen, een demonstratie van mannen en vrouwen die 'Allahu Akhbar!' schreeuwen, je kan geen nieuwsuitzending bekijken zonder ermee geconfronteerd te worden.

Het was dan ook geen sciencefiction die regisseur Alfonso Cuaròn voor ogen had toen hij besliste de roman van de Britse schrijfster P.D. James te verfilmen. Het genre is op zijn best als het een blik werpt op de wereld van vandaag. Maar Cuaròn wou nog een stap verder gaan. Op een paar ingrepen na (de ietwat andere wagens, de alomtegenwoordige tv-schermen, de minimalistische computers) speelt 'Children of Men' zich af in een wereld waar de problemen van vandaag wereldwijd aanwezig zijn. De natuurrampen en oorlogen spelen zich niet langer alleen in een ander continent af, maar op onze eigen drempel. In die ongure toekomst plaatst Cuaròn een hoofdfiguur, Theo Faron, een fantastische vertolking van Clive Owen, die liever drinkt dan zich rekenschap te moeten geven van wat er aan de hand is. Tot hij gedwongen wordt in actie te schieten. Waar P.D. James in haar boek in de aloude dystopische traditie gul strooit met allerlei namen en titels (de Omegas, de Warden of England, de Sojourners), beperkt Cuaròn die futuristische terminologie tot een strikt minimum en stelt alles in het werk om een compleet geloofwaardige wereld te schetsen met herkenbare personages.

De grappige toetsen (Owens schoeiselproblemen), de schijnbaar irrelevante scènes (de truc met de pingpongbal), de koetjes-en-kalfjes-gesprekken (Owen en oude hippie Michael Caine), ze trekken je even efficiënt het verhaal binnen als de vaak adembenemend realistische actiescènes die Cuaròn op poten zet. In wezen neemt hij dan ook een enorm risico door naar het einde die viscerale sfeer op te geven en steeds explicieter een elegische toon aan te slaan. Het mag dan wel passen bij de richting die het verhaal kiest, een zwakkere film had die ingreep waarschijnlijk niet overleefd. Het zegt genoeg over 'Children of Men' dat je zonder tegenstribbelen ook mee in dat bootje stapt.

Van Alfonso CuarònNaar de roman van P.D. JamesMet Clive Owen (Theo Faron), Claire Hope Ashitey (Kee), Julianne Moore (Julian), Michael Caine (Jasper), Chiwetel Ejiofor (Luke)Speelduur: 1 uur en 49 minuten.

Ruben NOLLET

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud