Daan - The Player

Toen beroepsmuzikant Daan Stuyven onlangs enkele nieuwe nummers voorstelde op een intiem pianoconcert, kon hij het niet nalaten de draak te steken met de trashy synths en de dikke laag symfonische bombast die hij even achterwege moest laten.

(tijd) Daan is een speler die teert op contrasten. Op 'The Player' speelt hij op het potsierlijke af met uitersten. Maar omdat die uitersten net de persoonlijke twist van zijn muziekmakerij uitmaken, verloochent hij er niemand mee. Integendeel, hij lijnt er zijn bestaansreden scherper mee af. Die bevindt zich ruim bemeten op een dunne scheidslijn met aan de ene kant de minimale, jazzy croon en huisvlijt van de eenzame, grootstedelijke muzikant en aan de andere kant de maximale, soms monumentale en groteske bravoure van de (gespeelde) zelfingenomen frontman.

Op de hoes van de single berijdt Daan een wit, mechanisch paard. Met bijpassende witte cowboyhoed op de kruin, zwarte zonnebril en de blik op oneindig, verzorgde bakkebaarden rond de oren en heupen in galop, creëert de zanger een schijn van beweging. Dat doet hij in zekere zin ook op de nieuwe cd, een speelse, muzikale mozaïek van uitvergroten en intomen. Maar omdat je zijn vermomming zo doorprikt en hij zich maar al te graag laat ontmaskeren, ga je mee met zijn trip. De wolf in schaapskleren, die euforisch lijkt te worden van zijn eigen tongue in cheek-woordspelletjes en -zinspelingen, houdt uiteindelijk iedereen - en niet het minst zichzelf - een spiegel voor.

Opener 'Mirror' vertrekt met het bigger than life-gevoel waar ook voorganger 'Victory' vol van was. Daan zet zijn obsessie met zijn spiegel op muziek en dat levert een track op die van euforisch naar jazzy afzakt en daarna opnieuw uitvergroot wordt met even perverse als groteske Duitse Rammstein-gotiek. Het is een techniek die later op de plaat nog opduikt. Hilariche raps, uitstapjes naar het Frans of het Duits, jazzy interludia en knipogen allerhande worden aangegrepen om grenzen af te tasten.

Op 'Victory' wilde Daan ontdekken hoe ver hij kon gaan met stileren, op 'The Player' verruimt hij zijn horizon. In samenspel met zijn vaste band, die zich live opnieuw zal kunnen uitleven, een half dozijn mixers en een handvol Brusselse jazzmuzikanten levert hij een hybride plaat af, ergens tussen kunst en kitsch, eentje waarin tussen bombast, melancholie, dramatiek en (on)gein zelfs enkele autobiografische mijmeringen zitten. Voor de smaakpolitie valt hier weinig te rapen. Voor Daan-fans zonder muzikale taboes is het een ontdekkingstocht.

Daan (zang, elektrische en akoestische gitaar, piano, synths, beats, mix, opname, productie), Jeroen Swinnen (synths, strijkers, akoestische piano), Isolde Lasoen (drums, vibrafoon), Marc Bonne (drums), Jeff Anderson, Otti Van Der Werf (bas), Elko Blijweert, Steven Janssens (elektrische gitaar) Laurent Blondiau (trompet), Jeroen Van Herzeele (sax), Pierre Bernard (dwarsfluit), Geraldine Jacques (backing vocals)

Foto Belga

Tom PEETERS

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud