Franse topacteur Philippe Noiret overleden

Droeve tijden voor de filmliefhebbers: na Jack Palance en, eerder deze week, Robert Altman, heeft met Philippe Noiret een andere "reus" van de cinema afscheid van het ondermaanse genomen.

(belga) Noiret, die aan een longziekte leed, overleed donderdag op 76-jarige leeftijd. De uit het noord-Franse Rijsel afkomstige acteur, waarvan tekenaar Hergé ooit zei dat hij de ideale kapitein Haddock zou zijn, speelde met zijn innemende, flegmatieke stijl vaker dan niet iedereen van het doek.

Noirets filmcarrière, zo'n 125 filmtitels lang, is er een om U tegen te zeggen. In 1949 debuteerde hij letterlijk (hij stond zelfs niet op de generiek) in alle anonimiteit in de musical "Gigi". Later groeide hij uit tot de lievelingsacteur van regisseur Bertrand Tavernier, met opmerkelijke en denkwaardige rollen in films als "L'Horloger de Saint Paul", de cynische Jim Thompsonverfilming "Coup de Torchon", de jazzprent "Autour de Minuit" en "Le Juge et l'assassin". De echte doorbraak evenwel had hij gerealiseerd bij Louis Malle, met name als humeurige, fatterige oom van Zazie in diens chaotische komedie "Zazie dans le Métro". Ander hoogtepunt uit Noirets Franse periode: de oorlogsfilm "Le Vieux Fusil".

Meest bekend voor de jongere filmliefhebber is Noiret allicht van zijn "Italiaanse" films: als filmoperateur Alfredo in "Nuovo Cinema Paradiso" van Giuseppe Tornatore, en als de Chileense dichter in ballingschap Pablo Neruda in Michael Radfords "Il Postino". Ook in de vroege jaren zeventig had Noiret reeds in een Italiaanse prent van zich laten horen: in "La Grande Bouffe" (Marco Ferreri) is hij één van een kwartet levensmoeë veertigers die zich letterlijk doodvreten. Een politiek tintje hadden films als Francesco Rosi's "Tre Fratelli", waarin hij een rechter speelt die in volle Rode Brigadetijden naar zijn geboortedorp terugkeert om zijn vader te begraven, en Rosi's "Dimenticare Palermo", over het Sicilaanse huwelijk tussen politiek en maffia.

Philippe Noiret speelde tevens in een Hitchcockfilm, met name in het "Parijse gedeelte" van de thriller "Topaz" uit 1969.

Ondanks deze carrière won Noiret "amper" twee Césars, in 1976 voor "Le vieux fusil" (Robert Enrico) en in 1990 voor "La vie et rien d'autre" (Tavernier).

Photo Belga

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud