Advertentie

Sonic Youth - Rather Ripped

'We zullen nooit massa's platen verkopen, maar altijd genoeg om onze zin te blijven doen.' Thurston Moore legt hét geheim bloot van een kwarteeuw experimenteerzucht aan de top. Het Newyorkse rockkwartet Sonic Youth was jarenlang de muzikale verpersoonlijking van alles wat niet mocht, maar toch goed klonk.

Met die nuance dat het zich tussen het mengen van dissonanten door sporadisch ook een meester toonde in het schrijven van aanstekelijke, zelfs luchtige gitaarliedjes - iets te veel naar de zin van de fans van hun dwarse, rebelse geluid, iets te weinig volgens de liefhebbers van spinnende popmelodieën. 'Rather Ripped' geeft vooral die laatsten een nieuwe reden om het kwartet nog wat meer te koesteren.

Zomerser begon een Sonic Youth-album nooit. Kim Gordon zingt aangemoedigd door een okselfrisse gitaarriff van Moore over thuiskomen en een blauwogige schoonheid. Het kwartet zuigt je op een speelse manier in een semi-naïeve wereld, die haaks staat op het bijwijlen hooghartige gekunstel uit de avant-garde. Wanneer zich halfweg een gitaarsolo ontspint, kan je alleen maar 'Meer van dat' denken.

Dat de groep hier dichter bij pure pop aansluit, heeft ook te maken met het verdwijnen van Jim O'Rourke. De innoverende, maar veeleer op een experimenteel geluid gefocuste muzikant en producer werd op de vorige albums nog bewierookt als vijfde groepslid, maar is ondertussen alweer vertrokken. Sonic Youth producete 'Rather Ripped' zelf en dat hoor je aan de spontaniteit en het vanzelfsprekende gemak waarmee gemusiceerd wordt.

De groep versmelt haar kwarteeuw als ervaringsdeskundige in dwarse rockmiddens met een bedwelmend luchtig geluid. Wie de teksten onder de loep neemt, merkt nog steeds de natuurlijke drang tot rebellie en duisternis, maar de verpakking is als het muzikale equivalent van een suikerspin. De radiovriendelijke riffs en melodieën blijven ondanks stevig weerwerk aan je hersenkwab kleven. In die gedaante is 'Rather Ripped' ook een prima en toegankelijke start om het oeuvre van het gezelschap in te duiken. Ook hier hoor je nog enkele oude voorbeelden, zoals de wat laconieke en repetitieve Velvet Underground-achtige voordracht in 'Sleeping Around'. De distortie- en de noise-uithalen klinken onder invloed van de jaren wat meer ingehouden. De sfeer is dromeriger dan vroeger. Maar met berekening heeft dat niets te maken.

Lee Ranaldo heeft Sonic Youth steeds 'een groep van nu' genoemd, en daarom ook 'een groep outsiders'. 'Want zeg nu zelf: wie kan zich als artiest vandaag de dag nog autonoom waarmaken? Wie kan zich verheffen boven het rekensommetje van de marketingmanager? Zelfs al zijn we veranderd, we musiceren nog altijd even intens als vroeger. Alleen kan men nu spreken van een meer gesofisticeerde intensiteit.' Van die gesofistikeerde, intense aanpak is 'Rather Ripped' opnieuw een fijn staaltje. Het beste wat Sonic Youth in jaren uitbracht en een véél beter rockalbum dan 'Stadium Arcadium' van Red Hot Chili Peppers, de tot radiovriendelijkheid verworden, maar minder spannende norm van die andere kant van Amerika.

Kim Gordon (bas, zang), Thurston Moore (gitaar, zang), Lee Ranaldo (gitaar, zang), Steve Shelley (drums)

Tom PEETERS

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud