Superman Returns

Wat vind ik eigenlijk van Superman? Wie overweegt om naar 'Superman Returns' te gaan kijken, kan zich maar beter eerst die vraag stellen. Wat vind ik van een held die tot de meest onmogelijke dingen in staat is en enkel gestuit kan worden door een element (kryptoniet) dat op deze aarde niet in de vrije natuur te vinden is?

(tijd) Zelf hadden we snel het antwoord klaar: niets. Fan zijn van Superman lijkt ons ongeveer hetzelfde als supporteren voor Chelsea op het moment dat die in de Jupiler League komen voetballen. Je hebt zo goed als alle troeven aan jouw kant en hoeft je in wezen geen zorgen te maken. Een vliegtuig dat met brandende staart en afgeknakte vleugels in de richting van een vol baseballstadion stort? Superman houdt het ding net op de tijd tegen en zet het zachtjes op de grond. Een vuurbal die na een gasontploffing naar een wachtende tankwagen raast? Superman blaast het net op tijd uit. Een gigantische metalen aardbol die loskomt en op een argeloze man dreigt te vallen? Superman vangt het netjes op. De Man van Staal slaagt er zelfs in om in Manhattan een taxi te roepen, kan je nagaan. Niets is een te grote uitdaging, en hij geeft je ook nog eens wat goeie raad er bovenop.

Als stripverhaal valt zo'n onaantastbare held nog net te verteren, ook al moet hij het in tegenstelling tot onoverwinnelijke collega's zoals Asterix zonder zin voor humor stellen. In een film die vooral geen bewegend stripverhaal wil zijn maar integendeel menselijk drama wil brengen, vind je zijn neerbuigende minzaamheid vrijwel onuitstaanbaar. Bovendien laat regisseur Bryan Singer er geen twijfel over bestaan wie Superman in zijn ogen is. Als hij na een lange afwezigheid terug op aarde komt, valt hij zijn stiefmoeder als een piëta-beeld in de schoot, hij heeft het voortdurend over de Vader en de Zoon en in de loop van dit verhaal zal ook hij sterven en verrijzen.

Je zal hem ongetwijfeld liever in huis halen dan zijn aartsvijand Lex Luthor, maar je betrapt je er niettemin op dat je tijdens 'Superman Returns' voortdurend zit te wachten tot de kale crimineel terug in beeld komt. In al zijn trotse megalomanie heeft hij tenminste nog iets menselijks, al is het maar de gave om een goeie grap te appreciëren. Hier en daar laat Singer (die de derde 'X-Men' liet schieten om dit droomproject te realiseren) zien dat hij tot geïnspireerde scènes of shots in staat is. De kogel die te pletter slaat tegen Supermans oog, de schurk die mee piano speelt, de likkende hondjes op het bed van de stervende weduwe, voor dat soort momenten gaat een mens naar een zomerkraker kijken. Zulke sprankels zijn echter veel te zeldzaam om dit statige en weinig verrassende gevaarte in beweging te krijgen. Al zullen de mensen die de beginvraag anders beantwoorden het daar natuurlijk absoluut niet eens mee zijn.

Ruben NOLLET

Van Bryan Singer

Naar de stripverhalen van Jerry Siegel & Joe Shuster

Met Brandon Routh (Superman/Clark Kent), Kate Bosworth (Lois Lane), Kevin Spacey (Lex Luthor), James Marsden (Richard White), Parker Posey (Kitty Kowalski), Frank Langella (Perry White)

Speelduur: 2 uur 34 minuten

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud