Loterij of tombola?

Elke maand vallen ze wel eens in de bus: de mailings van de ondernemingen in verkoop op afstand met de juichende mededeling dat je gewonnen hebt. En in advertenties of reclamespotjes op televisie doen merkproducten soms de oproep deel te nemen aan een wedstrijd. Op het punt van verkoop hangt bij een product een wedstrijdformulier. Of de hele wedstrijd is beschreven op de verpakking.

De mens speelt graag. Niet voor niets is hij de homo ludens. De mens doet ook graag een gokje. Het succes van de Nationale Loterij is daar een voorbeeld van. Want stel je voor dat je deze keer eens het groot lot hebt. Of dat je met je favoriete product mee op reis mag. Of dat je een jaar lang boodschappen wint...

De tombola's en wedstrijden vormen een manier om op korte termijn rumour around the brand te krijgen en vooral om de verkopen wat op te krikken. Maar niet alles kan zomaar. Tussen droom en daad staan enkele wetteksten. Want niet iedereen mag loterijen of tombola's organiseren. In principe zijn tombola's, loterijen en sweepstakes verboden. De overheid heeft het monopolie voor kansspelen en loterijen gegeven aan de Nationale Loterij. Wedstrijden mogen wel, zolang ze maar geen kansspel worden. De wet op de kansspelen en loterijen en de wet op de handelspraktijken zijn voor marketeers de handleiding om consumenten aan het spelen te krijgen. Het is dansen op het slappe koord. Een wedstrijd mag als de consument een invloed kan hebben op het resultaat door zijn artistieke, fysieke of intellectuele capaciteiten. Vandaar zijn er vaak promoties met twee vragen. Eén gemakkelijke over het product in kwestie. Is het product in het bezit van de consument dan is die vraag meestal eenvoudig te beantwoorden, maar er mag in principe geen aankoopverplichting aan zo'n wedstrijd verbonden zijn. En één wat moeilijkere maar nog altijd te beredeneren schiftingsvraag. Veelal is dat een opdracht in de trant van gerechtsdeurwaarder X reed met zijn wagen van de fabriek naar het Atomium in Brussel, in hoeveel tijd legde hij die afstand af, hoeveel kilometer bedroeg de weg... ? Of: gerechtsdeurwaarder X vulde een kofferbak van automodel Y met product Z, hoeveel pakken had hij daarvoor nodig? Maar de vraag 'hoeveel goede inzendingen zullen er op de sluitingsdag van de wedstrijd binnengekomen zijn?' mag niet. Dat kan niemand weten of beredeneren en dan is de wedstrijd snel een - verboden - kansspel.

De in handelspraktijken gespecialiseerde mr. Richard Byl (Gregoire Association d'Avocats) zei het eens heel duidelijk: "Als je het vragenformulier opmaakt en de vragen te moeilijk zijn, wordt de wedstrijd een commercieel échec. Zijn de vragen te gemakkelijk dan riskeer je dat de wedstrijd kansspel wordt." De wet op de kansspelen van 1999 bepaalt immers dat als kansspelen beschouwd worden: "...elk spel of weddenschap, waarbij een ingebrachte inzet van om het even welk aard, hetzij het verlies van deze inzet door minstens één der spelers of wedders, hetzij een winst van om het even welke aard voor minstens één der spelers, wedders of inrichters van het spel of de weddenschap tot gevolg heeft en waarbij het toeval een zelfs bijkomstig element is in het spelverloop, de aanduiding van de winnaar of de bepaling van de winstgrootte." (art. 2,1°).

Een betalend kansspel - er is sprake van een inzet - is dus bij wet verboden. Een gratis kansspel - zonder inzet - zou dan wel kunnen? Ja maar... de reclame voor zo'n gratis kansspel is verboden volgens de wet op de handelspraktijken. Die wet verbiedt alle reclame die bij de consument "...de hoop of de zekerheid laat groeien gewonnen te hebben of een product, een dienst een ander voordeel te kunnen winnen" als resultaat van het toeval of geluk.

22370183

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud