reportage

‘Ik wil een boksbal in mijn kantoor'

©GUY CORBISHLEY_BELGAPLUS

‘De rijke geschiedenis van deze club? Je m’en fous.’ Ook na anderhalf jaar blijft het voor de Belgische Katrien Meire (31) een strijd om de Engelse tweedeklasser Charlton Athletic nieuw leven in te blazen. ‘Zelfs het afschaffen van de gratis koffie vonden de supporters heiligschennis.’

‘Begrijp je nu waarom ik op slag verliefd was op deze club?’, grijnst Katrien Meire, de 31-jarige CEO van de Londense voetbalclub Charlton Athletic. Rondom ons zingen 15.000 hoogbejaarde fans en gezinnen uit volle borst het clublied, voor de aftrap tegen Hull City in de Engelse ‘Championship’ of tweede klasse.

Traditioneler dan deze 110 jaar oude club, in een arbeiderswijk in Zuid-Oost-Londen, vind je ze niet. Meire wijst naar een terrein achter het scorebord, in een hoek van het stadion. ‘Daar wordt de as van overleden fans verstrooid. De clubkapelaan houdt telkens een ceremonie. (enthousiast) Wist je trouwens dat hier dertig jaar geleden nog capaciteit was voor 90.000 supporters?’

Maar die gouden jaren zijn lang vervlogen. Toen ondernemer Roland Duchâtelet de zieltogende club eind 2013 kocht, stond ze op degraderen en werd ze slecht gerund. ‘Een echte cultuurshock’, herinnert Meire zich, CEO sinds begin januari 2014. De advocate in mededingingsrecht had net vijf jaar gewerkt bij internationale kantoren in het Brusselse en bij de Europese Commissie.

©GUY CORBISHLEY_BELGAPLUS

‘Er was bij Charlton te veel personeel en velen hadden niet de juiste competenties’, vertelt Meire. In mei vorig jaar ontsloeg ze tien oudgedienden. De timing was hard, want de spelers hadden net de degradatie ontweken. ‘Ik had weken tegen mijn personeel gezegd dat derde klasse een ramp zou zijn. En enkele dagen na de sportieve redding moest ik die werknemers laten gaan. Moeilijk, maar broodnodig. Zeker mijn senior management moet van hoog niveau zijn. Mijn financieel directeur is de enige die overblijft uit die periode. We bouwen nu aan een goed team.’

‘Maar ons probleem is dat we zo dicht bij hartje Londen zitten. De goede krachten werken liever daar, omdat wij veel minder kunnen betalen. Ik loop hier soms de muren op. Een medewerker van onze commerciële afdeling bijvoorbeeld wou een potentiële shirtsponsor onlangs een vodje papier sturen, in plaats van een hele presentatie voor te bereiden. Terwijl het om 480.000 euro ging. (lacht) Ik heb al dikwijls gezegd dat ik een boksbal wil in mijn kantoor.’

Gebalde vuisten

Op het veld is ondertussen geen bal te beleven. De eerste helft? Eén langgerekte geeuw. Kort na rust veert Meire plots recht. Charlton heeft de score geopend. ‘Yes, yes’, schreeuwt ze, met gebalde vuisten, vooraleer ze een gepensioneerde clubcoryfee in de armen valt. Meire geniet van het spelletje. ‘Ik ben gek op voetbal. Ik ging vanaf mijn negende naar alle thuiswedstrijden van STVV. Ik wou altijd in de sportwereld werken. Het liefst van al in het voetbal.’

Katrien Meire (31)

De Tongerse Katrien Meire is sinds januari 2014 CEO van de Engelse tweedeklasser Charlton Athletic, eigendom van de Belgische zakenman Roland Duchâtelet. Voordien was ze twee maanden legal en international relations manager bij de eersteklasseclub Standard Luik. De juriste werkte als specialiste in mededingingsrecht vijf jaar voor internationale advocatenkantoren in het Brusselse en bij de Europese Commissie.

Ze realiseerde haar droom door een paar jaar geleden de hand uit te steken naar Roland Duchâtelet. ‘Hij was toen nog eigenaar van STVV, de club speelde destijds in de Belgische tweede klasse. Ik las dat een paar tweedeklassers advies wilden vragen aan Jef Vermassen - een strafpleiter, godbetert - over de verkoop van televisierechten. Ik dacht: ik moet Roland laten weten dat ik daarin gespecialiseerd ben.’

Duchâtelet bezweek voor Meires vastberadenheid. Hij haalde haar in de winter van 2013 aan boord bij de Luikse eersteklasseclub Standard - toen nog zijn eigendom - als legal en international relations manager. Nauwelijks twee maanden later wierp hij haar voor de leeuwen bij Charlton Athletic.

‘Ik was niet klaar, ik had nul ervaring in het leiden van een voetbalclub. Ik had zelfs nog nooit een spelersmakelaar gesproken. De druk was bovendien erg groot. Ik wou in mijn eerste maanden echt niet verantwoordelijk zijn voor een degradatie. Ik had het moeilijk. Vooral die eerste maanden pinkte ik al eens een traantje weg. Ik kon alleen bij Roland terecht. Maar hij is drukbezet en ik moest ervoor zorgen dat hij zich niks van onze problemen moest aantrekken. Gelukkig sloot het personeel me meteen in de armen. Ze hadden wellicht die opdracht gekregen van Roland.’ (lacht)

©GUY CORBISHLEY_BELGAPLUS

Meire werkte als een bezetene, de eerste maanden stond ze zelfs geregeld ’s zondags op de club. ‘Mijn Belgische vrienden vroegen me dikwijls hoe Londen meeviel. Maar ik kon daar niet veel op antwoorden, het duurde een jaar vooraleer ik mijn werk kon loslaten. Ik had pas na een half jaar internet en televisie in mijn appartement. Ik stelde dat altijd uit, omdat het zo druk was. Maar mijn constante aanwezigheid op de club heeft wel het verschil gemaakt.’

Via ontslagen en outsourcing ontvette Meire de loonlijst van 150 naar 100 medewerkers. En ze ging met de bezem door de stoffige club. ‘Voorbeelden? Ach, ik kan er zoveel geven. Vroeger beheerde één man alle eetstandjes rond het stadion. Daar was geen ondertekende deal aan te pas gekomen, het ging om een gentleman’s agreement. Hij moest na elke match laten weten wat hij had verkocht en dan kreeg de club een percentage. Niemand controleerde dat.’

Clubmascotte

En dan valt ons gesprek plots stil. ‘Damned’, vloekt Meire ettelijke keren. Twee minuten voor affluiten heeft Hull City gelijkgemaakt. ‘Do your job’, slingeren woeste fans de thuisspelers naar het hoofd. Bij een groepje diehard fans heeft Meire het al vanaf dag één verkorven. ‘De meeste brieven die ik krijg, zijn klachten. Van supporters die al zestig jaar geabonneerd zijn en alles beter weten. Eén dame, de vertegenwoordigster van de 80-plussers, bekritiseerde me omdat we van clubmascotte veranderden.’

©GUY CORBISHLEY_BELGAPLUS

Toen Meire de gratis thee en koffie voor de fans tijdens wedstrijddagen afschafte, vonden velen dat regelrechte heiligschennis. ‘Ik krijg daar nog altijd voor op mijn donder. ‘Wat maakt nu een beetje koffie of thee uit?’, vragen ze verontwaardigd. Veel, want daar nemen we waarschijnlijk de grootste winstmarge op.’

‘Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar geschiedenis, je m’en fous. We moeten die koesteren, maar niet ten koste van alles.’ Meire pakt er het programmaboekje bij. ‘Allez, onze communicatieafdeling blikt terug op matchen van 30 jaar geleden. Welke negenjarige is daar nu in geïnteresseerd? Ik vind het ook hallucinant dat je hier heel moeilijk een e-ticket kunt kopen. De oudere fans zijn trouwens absoluut geen voorstander, ze klagen dat ze niet allemaal een computer hebben. (diepe zucht) Mijn ouders zijn ook zestigers, maar ze kopen wel bijna alles online, hè.’

Rotte vis

Toen Meire begin dit jaar, na een zware nederlaag op verplaatsing, voor rotte vis werd uitgescholden in een trein vol misnoegde Charlton-fans draaide ze een knop om. ‘In het begin was ik erg toegankelijk voor de fans, nu bouw ik dat af. Omdat ik die strijd nooit kan winnen. Speelt het team goed, dan is dat de verdienste van de trainer en de spelers. Draait het vierkant, dan heb ik te weinig goede spelers aangetrokken.’

Het frustreert me dat de zaken niet altijd zo snel vooruitgaan als ik wil. Mijn Belgische vrienden vroegen me aanvankelijk dikwijls hoe Londen meeviel. Maar ik kon daar niet veel op antwoorden, het duurde een jaar vooraleer ik mijn werk kon loslaten.
Katrien Meire

Terwijl de vierde scheidsrechter aangeeft dat er acht minuten extra wordt gespeeld, beklemtoont Meire geen spijt te hebben van haar afscheid van de advocatuur. ‘Het werk was me te eenzijdig. Ik zat er 13 uur per dag achter mijn computer. Deze job is minstens even slopend, maar zoveel spannender. Ik onderhandel bijvoorbeeld zelf alle transfers. In het voetbal zie je snel resultaten, dat is prettig. Alleen frustreert het me dat de zaken niet altijd zo snel vooruitgaan als ik wil.’

Volgens Meire is Charlton Athletic een slapende reus. ‘Qua sponsorinkomsten scoren we bij de slechtste van onze reeks. De komende drie jaar willen we 4 miljoen euro extra sponsoring aanboren.’

Meire wil haar supportersbestand een verjongingskuur geven. ‘De helft van onze fans is ouder dan 50. De grootste categorie is die van de 65-plussers. In de familietribune bijvoorbeeld mogen kinderen jonger dan elf nu gratis binnen, omdat we beseffen dat we jonge gezinnen moeten binnenhalen als we een jeugdig imago willen.’

Maar ook de uitstekende ligging, vlak bij de Thames, wil ze verzilveren. ‘Zuid-Oost-Londen is nog betaalbaar. Langs de rivier verrijzen 40.000 nieuwe appartementen. We willen die jonge gezinnen warm maken voor onze club. In de Premier League is alles zoveel duurder. Veel fans geraken daar niet eens aan een ticket. Wij willen ons profileren als de betaalbare, veilige familieclub van Londen. We zitten nu aan 10.000 abonnementen, binnen drie jaar mikken we op 14.000.’

Ongeloof

En dan, in de allerlaatste minuut, de 98ste, ontploft het stadion. Een van Charltons spitsen kopt de verlossende 2-1 tegen de netten. Seconden later fluit de scheidsrechter af. Meire slaat de handen voor het gezicht, zichtbaar aangedaan. ‘Na vier speeldagen staan we derde’, stamelt ze vol ongeloof.

©GUY CORBISHLEY_BELGAPLUS

Maar ze beseft dat de druk toeneemt. ‘Roland investeerde deze zomer miljoenen euro’s in zeven nieuwe spelers. Hij pompte pas 2,7 miljoen euro in ons stadion en spendeert 16 miljoen euro aan nieuwe faciliteiten voor de jeugdacademie. Er bouwt zich stilaan een beetje druk op om rendement op de investering te zien. (lacht) Natuurlijk lig ik daar wakker van. Ik vrees dat er ooit iets gebeurt waarvoor ik ontslagen zal worden. Maar zolang ik denk dat Charlton erop vooruit kan gaan, zal ik blijven. Ik ben hier echt gelukkig.’

Hoe realistisch is een promotie naar de Premier League, met zijn vetpotten vol televisiegeld? Charlton proefde er nog van tussen 2000 en 2007. ‘Historische data leren ons dat er ooit maar één club met ons budget is gepromoveerd. Met 16 miljoen euro per jaar zijn we een van de kleinere broertjes van onze reeks, de topclubs schommelen rond 27 miljoen euro. Dit seizoen, na onze eerste echte investeringen in nieuwe spelers, zullen we leren hoe dicht we bij de Premier League kunnen geraken.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect