interview

De Balans van Alain Hubert

©Photo News

De poolreiziger Dixie Dansercoer kwam deze week om bij een ongeval in Groenland om het leven. Hier maakt zijn compagnon de route Alain Hubert (67) zijn persoonlijke balans op.

Wat zijn uw activa?

‘Ik ben een ondernemer en een leider, maar geen zakenman. Geld is onbelangrijk. Ik ben er ook slecht mee. Het bouwbedrijf dat ik na mijn studies opstartte, was een coöperatie waarin iedereen hetzelfde loon kreeg. Wat ik wel kan, is geld vinden. Ik kan mensen samenbrengen en hen overtuigen om projecten te realiseren. Van mijn vader kreeg ik volharding mee. Daar heb ik koppigheid aan toegevoegd. Die is nodig, op een expeditie en in het leven, om je dromen te bereiken.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘Veel mensen die met me leven en werken. Dixie was meer dan een vriend. Hij was een broer, met wie ik een winning team vormde. Mensen met zo’n toewijding en doorzetting zijn zeldzaam. Als netwerker had ik de kans grote persoonlijkheden in de zakenwereld te ontmoeten. Ze wilden met me samenwerken in de International Polar Foundation en werden partner in de Prinses Elisabethbasis in Antarctica: het eerste en vooralsnog enige poolstation met zero-emissie. Het project werd compleet gefinancierd met privéfondsen, en vervolgens aan het land gegeven. Zulke mensen aan boord brengen betekende 15 jaar geleden heel wat: klimaatverandering was nog niet zo duidelijk. We zijn een klein land, en bescheiden, maar het idee samen de wereld te veranderen maakt me gelukkig.’

Investeert u in anderen?

Ik heb al vele jaren het gevoel voortdurend op vakantie te zijn.

‘Ja. Nadat Dixie en ik in 1997-1998 in 99 dagen Antarctica hadden overgestoken, zag ik op straat in Etterbeek twee jongetjes poolreiziger spelen. Ze trokken met een touw een doos van onze toenmalige sponsor Compaq voort. Toen ik die kinderen zag, realiseerde ik me dat ik ook aan de levens van anderen raakte.’

‘Je kiest er niet voor bekend te worden, maar als het gebeurt, is er een plicht aan gekoppeld. Zo groeide het idee voor de International Polar Foundation, die ik met gletsjerdeskundige Hugo Decleir en klimatoloog André Berger oprichtte, als een link tussen wetenschap en maatschappij. Wat later lag ik aan de oorsprong van de Prinses Elisabethbasis, waarmee België in het veld pionierde. Zo investeerden we in de volgende generatie en zetten jongeren aan het dromen.’

‘Ik doe mijn best om mijn familie te zien, maar weet nog altijd niet wanneer ik ga stoppen met mijn projecten. Daar heb ik het moeilijk mee. Toen ik vroeger na twee maanden uit de Himalaya terugkeerde, was ik boos als medewerkers vroegen of ik terug was van vakantie. Later realiseerde ik me: misschien hebben ze gelijk. Ik heb al vele jaren het gevoel voortdurend op vakantie te zijn.’

Hebt u mensen afgeschreven?

‘Tien jaar lang had ik last met de administratie en de overheid. Ik werd zonder reden juridisch aangevallen en leek op een bepaald moment de volksvijand nummer één. In essentie waren enkele mensen simpelweg jaloers. Ze wilden me kapot. Maar ik kan me daar niet aan overgeven: we zijn een stichting van openbaar nut en ik neem mijn plicht serieus. Sinds 5 januari ben ik van alle blaam gezuiverd. Maar wat is het punt van anderen af te schrijven? Ik kijk naar de toekomst.’

Staat er winst op uw balans?

‘Die vraag voelt vreemd aan. Ik heb nog nooit mijn persoonlijke balans opgemaakt: ik leef in de actie. Ik leg mezelf uitdagingen op, neem een pad, kruis het pad van anderen en beland vervolgens weer op een nieuw pad. Met zo’n leven kan ik alleen maar besluiten dat ik geprivilegieerd en gelukkig ben. De stichting is er om terug te geven aan de samenleving. En in alle bescheidenheid: het voelt alsof ik een steentje heb verlegd. Natuurlijk wil je daar niet voor sterven. Maar het kán, ook met zoveel ervaring. We weten dat het risico permanent aanwezig is. Ik bracht Dixie ertoe op expeditie te gaan en leerde hem te stoppen als het nodig is. Ik weet dat hij verantwoordelijk en voorzichtig was. Hij was een buitengewoon mens die niemand onverschillig liet, en hij blijft naast me leven.’

Wat wilt u nog realiseren?

‘Ik wil dat de Prinses Elisabethbasis haar wereldleiderschap behoudt, maar de beslissing over de toekomstige uitbating laat op zich wachten. Nu word ik gedreven door mijn next big project: de eerste universiteit in Antarctica oprichten. Een nieuw station, dat internationaal werkt. Dezer dagen plooien de naties wat terug op zichzelf, maar de toekomst van de planeet is er een van solidariteit. Het project is in studiefase. Ik mik erop dat we het over zes jaar openen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud