analyse

Bekaert-baas Taylor is de draad kwijt

Niemand gelooft nog dat Bekaert-topman Matthew Taylor over vier jaar zijn beloofde winstmarge van 10 procent haalt. ©BELGA

Matthew Taylor, de Britse topman van Bekaert, is na zijn laatste winstwaarschuwing alle krediet kwijt. Morgen stelt hij de resultaten van de staaldraadproducent voor. Die zullen niet schitterend zijn.

Elk jaar worden 500 miljoen flessen champagne geopend met muselets van Bekaert-draad. Maar veel reden om de champagne te laten knallen heeft de topman van de West-Vlaamse staaldraad- en staalkoordproducent niet, integendeel. Matthew Taylor stuurde vorige week een ‘knaller’ van een winstalarm uit. Dat wekt de indruk dat Bekaert - dat een op de drie autobanden ter wereld met staalkoord versterkt - even lek is als de friteusemanden die het maakt met zijn gesofistikeerde staaldraad. Quod non.

Bekaert - ooit begonnen met prikkeldraad maar nu in staat om staaldraad te trekken tot vezels van 1 micron - is technologisch nog altijd een dijk van een bedrijf. Maar het gaat door een kleine storm. Walsdraad, de belangrijkste grondstof voor staalkoord, is duur. De prijs steeg vorig jaar met 40 procent en Taylor kan die niet tijdig doorrekenen aan de klanten. De Latijns-Amerikaanse economie doet het niet goed, de dollar zit tegen, staalkabeldochter Bridon heeft het moeilijk en de handelsoorlog van de Amerikaanse president Donald Trump zaait onrust.

Het is niet het eerste dipje bij Bekaert. Voormalig topman Raf Decaluwé werd in 2002 door de pas aangestelde voorzitter Paul Buysse de laan uitgestuurd omdat hij te weinig verkoper was en te weinig aandeelhouderswaarde creëerde.

Het is als cyclisch bedrijf altijd gevaarlijk ambitieuze winstvooruitzichten te geven.

Ook de Alcatel-boys Julien De Wilde en Bert De Graeve kenden ups and downs met de West-Vlaamse multinational. Denk aan het zaagdraaddebacle in China. Aanvankelijk was die draad om wafers van zonnepanelen te snijden het goudhaantje van de groep. Maar toen de zonnepanelenmarkt in elkaar stuikte, smolten de stratosferische winsten weg als sneeuw voor de zon.

Wittebroodsjaren

Bekaert is een cyclisch bedrijf. Als CEO ben je dan maar beter voorzichtig met voorspellingen en verwachtingen. Taylor, die sinds 2015 aan het roer staat, heeft dat niet gedaan en dat breekt hem nu zuur op. In zijn succesvolle ‘wittebroodsjaren’ pakte de 58-jarige Brit, een verkoper in hart en nieren, uit met schitterende resultaten en een winstmarge van 8,2 procent. In zijn enthousiasme beloofde hij begin 2017 ‘binnen vijf jaar’ een winstmarge van 10 procent. Heimelijk liet hij zelfs cijfers vallen die enkele procentpunten hoger lagen.

Maar na de winstwaarschuwing van vrijdag gelooft niemand nog dat hij die 10 procent haalt. Mogelijk zakt Bekaert dit jaar zelfs terug naar 6 procent. Taylor is het vertrouwen van de analisten en de markt kwijt.

Huidig Bekaert-voorzitter Bert De Graeve (r) met ex-financieel directeur Bruno Humblet die recent als ceo van Bridon door Taylor aan de kant werd gezet ©BELGA

Verwonderlijk is dat niet. De manier waarop hij communiceert en rapporteert, is op zijn minst verwarrend. Eind november moest Taylor al toegeven dat 2018 moeilijk zou worden, maar het zou even winstgevend zijn als 2017. In februari herhaalde hij dat. Maar in een tussentijdse rapportering in mei was die vermelding nergens meer te bespeuren.

Vorige week maakte Taylor bekend dat de winst in de eerste jaarhelft ongeveer 20 procent onder de verwachte voorspelling van analisten van 142 miljoen euro zal liggen. Terwijl die analisten hun cijfers al 20 procent lager hadden bijgesteld. Nu pas voegde Taylor eraan toe dat hij niet het winstniveau van 2017 zal halen.

Angstaanjagend wordt het als je de redenen voor de malaise hoort: allemaal problemen die vorig jaar al bekend waren en in de prognoses van analisten en investeerders waren verrekend.

Pijnlijk

Het is moeilijk te vatten dat Taylor een week voor de aankondiging van de halfjaarcijfers zo’n forse winstwaarschuwing uitstuurde op basis van bekende problemen. In het eerste kwartaal was er nog geen vuiltje aan de lucht en in het tweede kwartaal heeft hij zijn guidance niet aangepast.

Ofwel zijn sommige problemen plots verergerd en had Taylor dat niet tijdig door. Ofwel hoopte hij alles in het tweede kwartaal op te lossen. Ofwel wist hij alles en verzuimde hij op tijd te waarschuwen. Alle drie de veronderstellingen zijn pijnlijk. Misschien moet Taylor zijn rapportering eens bijsturen. Waarom Bekaert nog altijd in regio’s rapporteert en niet in segmenten of producten is echt ‘uit de oude Bekaert-tijd’.

Reclame voor staalkoord van Bekaert in autobanden ©Bekaert

Het is ook eigenaardig dat Taylor plots ‘wijzigingen in het handelsbeleid’ als oorzaak voor de mindere resultaten geeft. Enkele maanden geleden meldde Bekaert dat de impact van het handelsbeleid van Trump beperkt was. De twee Amerikaanse staalkoordfabrieken halen 90 procent van hun grondstoffen uit Brazilië en voor de invoer van die walsdraad kreeg Bekaert een vrijstelling van importtaks, luidde het toen.

Nieuw is ook dat de lancering van de nieuwe diamantdraad voor het op maat zagen van zonnepanelen twee maanden wordt uitgesteld. ‘Als gevolg van onlangs ingevoerde milieureguleringen en -audits in China’, zegt Taylor. De Brit had zich in dat segment laten ringeloren door Japanse en Chinese concurrenten en verloor er bijna al zijn klanten. Begin vorig jaar begon hij in allerijl een ‘eigen diamanddraad’ te ontwikkelen. De opstart is nu gepland voor september. Taylor had vanaf midden dit jaar op een winstbijdrage voor die divisie gerekend. Dat zal dus niet lukken.

Mythe

Taylors grootste probleem is de staalkabeldivisie Bridon Bekaert Ropes Group (BBRG), de wereldmarktleider in stalen kabels voor de offshore en de mijnbouw, die hij onlangs voor 100 procent inlijfde. Bruno Humblet, de voormalige financieel directeur van Bekaert, werd er onlangs op een ‘on-Bekaertiaanse’ manier opzijgezet als CEO.

De problemen slepen aan en het herstel verloopt traag, is Taylors uitleg. Al zijn de problemen niet cyclisch, maar structureel, gaf hij ook toe. Bridon was vorig jaar goed voor 11 procent van de omzet en 4 procent van de winst. Maar de verkoopcijfers van het eerste kwartaal ontgoochelden en de winstmarges zijn zwaar teruggevallen.

De mythe van Taylor als efficiënte costcutter is weg. De Brit surfte in zijn succesvolle beginjaren mee op de golf van de goedkope grondstoffen en de goede economische cyclus. Hij staat nu weer bij af. En dat geldt ook voor het aandeel.

Vrijdag presenteert Taylor de halfjaarcijfers. Hopelijk met meer uitleg dan vorige week.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content