Advertentie

Belfius opgezadeld met zware derivatenerfenis

©BELGA

Belfius zit op een pakket kredietderivaten van 7 miljard euro. Die leveren weinig inkomsten op, maar de bank moet er wel 1,2 miljard euro voor in onderpand geven, wat een impact heeft op haar financieringsmogelijkheden. Het derivatenpakket is een obstakel voor de privatisering van Belfius.

Het derivatenpakket verschijnt voor het eerst in de presentatie van de halfjaarresultaten van Belfius op 10 september. Daar meldt de bank dat ze voor 7 miljard euro kredietgaranties in portefeuille heeft en dat de gemiddelde looptijd ervan nog 7,6 jaar bedraagt. In de jaarverslagen 2012 en 2013 had Belfius er maar summier melding van gemaakt. De derivatenportefeuille wordt gecatalogeerd bij de ‘Dexia-erfenis’ en het heet in de presentatie van de jongste halfjaarresultaten dat die geen impact heeft op de gewone bankactiviteiten van Belfius.

Dat klopt niet helemaal. In het raam van de kredietgaranties moet Belfius momenteel 1,2 miljard euro in onderpand geven aan de kopers van de kredietgaranties. Dat is onderpand dat niet voor andere activiteiten van de bank, bijvoorbeeld voor de funding, kan worden gebruikt. En daar hangt een prijskaartje aan. Het onderpand voor de kredietgaranties slorpt ongeveer 8 procent op van het totale onderpand dat de staatsbank gebruikt in haar verschillende activiteiten.

Waarom verkocht een Belgische bank voor particulieren voor miljarden euro kredietgaranties aan Goldman Sachs?

Daar staat tegenover dat de kopers van de kredietgaranties ‘verzekeringspremies’ betalen. Die premies leveren Belfius jaarlijks ongeveer 5 miljoen euro inkomsten op. Die inkomsten dekken in het beste geval het prijskaartje dat aan het onderpand hangt.

De derivatenportefeuillle betreft hoofdzakelijk kredietgaranties - credit default swaps (cds) - die Belfius heeft verkocht aan vooral Goldman Sachs, maar ook aan onder meer Deutsche Bank en Barclays. Die banken hebben zich bij Belfius verzekerd tegen verliezen op kredieten die ze hebben verstrekt in de Verenigde Staten (aan bedrijven, voor infrastructuurprojecten) en in Groot-Brittannië (aan nutsbedrijven). De portefeuille werd opgebouwd tussen 2005 en 2008, toen Belfius nog Dexia Bank België heette en onderdeel was van het Belgisch-Franse Dexia.

Waarom begon een bank die zich vooral bezighield met bankieren voor particulieren en lokale besturen in België met het verkopen van kredietgaranties aan een Amerikaanse grootbank als Goldman Sachs? Goldman Sachs was klant bij Financial Security Assurance (FSA), een Amerikaanse kredietverzekeraar die sinds 2000 in handen was van Dexia. Maar om het risico te beperken, zette Goldman Sachs een limiet op de contracten voor kredietgaranties die het aanging bij FSA. Om geen interessante business te mislopen, stelde Dexia Goldman Sachs vervolgens voor om de kredietgaranties te kopen bij een andere maatschappij uit de groep, bij Dexia Bank België.

Die bank had compleet geen ervaring op het vlak van kredietgaranties, maar weigerde het voorstel niet. Er zat immers een kleine commissievergoeding aan vast, en het was makkelijk verdiend geld. Dexia Bank België herverzekerde zich op haar beurt bij ... FSA, en later ook bij andere kredietverzekeraars. Tijdens de kredietcrisis van 2007 en 2008 kwam FSA in problemen. Dexia verkocht FSA uiteindelijk aan Assured Guaranty, een andere Amerikaanse kredietverzekeraar.

Dexia Bank België had compleet geen ervaring op het vlak van kredietgaranties.

Op een bepaald ogenblik had Dexia Bank België voor meer dan 10 miljard euro van dergelijke kredietgaranties uitgeschreven. Sinds Dexia Bank België in 2011 is losgeweekt uit de Dexia-groep en voortging onder de naam Belfius, is de portefeuille met zowat 5 miljard euro (meer dan 40 procent) verminderd. Vandaag blijft er een bedrag van 6,4 miljard euro.

 Het risico van de kredietgaranties is niet enorm. De onderliggende kredieten heten van goede kwaliteit te zijn. De bank moet de verzekering pas uitbetalen als blijkt dat de oorspronkelijke kredietnemer zijn betalingsverplichtingen niet nakomt, en als tegelijk ook de herverzekeraar in gebreke blijft. Maar tijdens de kredietcrisis van 2007/2008 is gebleken dat dat geen totaal denkbeeldig scenario is.

De derivatenportefeuille vormt een obstakel voor de privatisering van de bank die minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) in het vooruitzicht heeft gesteld. Dat obstakel kan worden opgeruimd door de kredietgaranties af te kopen van de tegenpartij of ze door te verkopen - de hele portefeuille, of stukken ervan - aan andere financiële spelers.

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud