portret

Carlos Brito, 'la máquina'

Sinds hij in 2005 aan het hoofd van AB InBev kwam, stuwde de 55-jarige Braziliaan Carlos Brito het bedrijf naar een ongeziene groei.

Zijn obsessie voor winstgevendheid en aandeelhouderswaarde kreeg Brito ingelepeld van zijn mentor, de zakenbankier Jorge Paulo Lemann, een van de Braziliaanse aandeelhouders van AB InBev. Brito, die in Rio de Janeiro opgroeide in een middenklassegezin, haalde dankzij de steun van Lemann een MBA aan de Amerikaanse universiteit van Stanford.

Hij ging in 1989 aan de slag bij Lemanns investeringsbank Banco Garantia, de Braziliaanse versie van het Amerikaanse Goldman Sachs. Daar erfde hij de spijkerharde bedrijfscultuur die hij bij AB InBev zou introduceren: sterke interne concurrentie, lang werken, geen bedrijfsmiddelen verspillen, en hoge bonussen voor toppresteerders. 'Je mag nooit te vriendelijk zijn voor je werknemers', liet hij zich ooit ontvallen in een interview.

Brito deed al in 1989 zijn eerste stappen in de bierwereld, toen Banco Garantia de noodlijdende Braziliaanse brouwer Brahma kocht. Hij werd er al op zijn 43ste CEO. Brahma fuseerde tot Ambev, dat in 2004 met het Belgische Interbrew samensmolt tot InBev. Meesterstrateeg Brito koppelde er de Braziliaanse superefficiëntie aan de overnamecultuur van Interbrew. Sindsdien toont hij zich een genie in het laten renderen van grote overnames. Bij Interbrew plukte hij al het laaghangende fruit.

Nadat hij er alle mogelijke efficiëntiewinsten had geboekt, realiseerde hij in 2008 de overname van het Amerikaanse Anheuser-Busch. Met een prijskaartje van 52 miljard dollar meteen de grootste overname ooit door een Belgisch bedrijf. Brito sneed fors in de kosten van de bar slecht gerunde Amerikaanse brouwer, die met een reusachtig middenkader opgezadeld zat. Hij zette onder meer meteen een bataljon secretaresses aan de deur en schrapte bijna de helft van de 1.200 BlackBerry's.

48 uur na de deal met Anheuser-Busch sprak Brito in St. Louis het Amerikaanse management toe. Hij gaf drie kernwoorden mee die zijn principes moesten omschrijven: 'dream', 'people', 'culture'. Even later zette hij zonder verpinken 1.400 van die toehoorders aan de deur. Het typeert de koele saneerder, in de ogen van het grote publiek de vleesgeworden überkapitalist. Het zal Brito worst wezen. 'Efficiëntie is wat de klant van ons verwacht', liet hij verstaan, nadat hij in 2004, na de fusie van Interbrew met Ambev, meteen een brouwerij in het Canadese Toronto sloot.

Maniakaal

Brito is maniakaal gefocust op zelfs de kleinste uitgavenpost. Kleinere labels op de bierflesjes, dunner glas, een lagere kwaliteit van karton voor de packs van twaalf biertjes: alle beetjes helpen. Zelf draagt hij die filosofie consequent uit. Hij vliegt steevast in economy, naar eigen zeggen ook omdat je de bierdrinker nu eenmaal niet aantreft in businessclass. Brito heeft ook geen eigen bureau. Hij deelt een lange tafel met zijn financieel directeur en met het hoofd sales en marketing.

Er lijkt geen einde te komen aan de overnamehonger van 'la máquina' (de machine, de bijnaam van Brito). 'De dag dat het bestuur vindt dat ik mijn job niet meer goed doe, zal ik vervangen worden. Maar ik zal heel hard vechten om toch zeker voor een paar jaar te garanderen dat dat niet gebeurt.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud