interview

CEO Soudal: ‘Internationaal ondernemen makkelijker dan tien jaar geleden'

De CEO van Soudal, Dirk Coorevits, ziet de toekomst ondanks sluimerende handelsconflicten en de Turkse crisis positief tegemoet. ©Dries Luyten

Dirk Coorevits, de CEO van de bouwmaterialenfabrikant Soudal, runt een van Vlaanderens meest internationale bedrijven. Zijn blik op handel en woelige markten als Turkije, Iran en Rusland is verrassend tegendraads. ‘Stoppen in Turkije? Helemaal niet. We breiden er zelfs uit.’

Lijm, PU-schuim en siliconekits: daarmee verovert de bouwmaterialenfabrikant Soudal de wereld. Een van Vlaanderens meest internationale bedrijven slijt zijn producten in 130 landen en telt filialen in 65 landen, waarvan 16 fabrieken op vijf continenten.

Weinig CEO’s hebben zo’n 360 gradenzicht als Dirk Coorevits in woelige tijden van Amerikaans protectionisme en oplopende handelsconflicten. Soudal schuwt daarbij allerminst de lastige markten. Later dit jaar bouwt het een fabriek in Rusland. Coorevits en co. waren ook maanden actief in Iran, tot het er onlangs de verkoop stopzette vanwege mogelijke Amerikaanse represailles.

Ook in het onrustige Turkije, waar de lira, de lokale munt, in vrije val is en de inflatie de pan uitswingt, heeft Soudal een fabriek en een verkoopsorganisatie. Het stelt er 78 mensen tewerk en draaide vorig jaar een omzet van 30 miljoen euro.

‘Een paar dagen, langer hebben we onze leveringen aan klanten niet stopgezet’, beklemtoont Coorevits in de Soudal-hoofdzetel in Turnhout. ‘Na de plotse, forse koersval van de lira op 10 augustus konden we niet anders. We moesten onze prijzen herberekenen. Uiteindelijk hebben we ze verhoogd, zoals we dat al vaker deden de voorbije 25 jaar. Nu onze nieuwe prijslijst bekend is, lopen de bestellingen weer binnen. Stoppen? Daar heb ik geen seconde aan gedacht.’

Integendeel. Ongeacht alle doemscenario’s voor de Turkse economie klinkt Coorevits, sinds 2006 CEO van Soudal, opvallend optimistisch. ‘Uiteraard is de woorden- en handelsoorlog tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Turkse president Recep Tayyip Erdogan niet bevorderlijk voor het zakenklimaat. (droog) Maar bij Soudal proberen we het hoofd zeer koel te houden. En als ik naar de fundamentals kijk, naar het potentieel van de Turkse markt, zijn die nog altijd erg goed.’

‘De Turkse bouw heeft de voorbije jaren enorm geboomd. En we hebben er een heel goede equipe, met bakken ervaring. We verkopen al 25 jaar in het land, openden er in 2005 een filiaal en namen zeven jaar geleden een concurrent over. We groeien als kool, de laatste jaren met meer dan 20 procent per jaar. We hebben goede klanten, die we al jaren kennen. Onze Turkse fabriek zit nu zelfs helemaal vol. We moeten naar drie shiften gaan. De volgende stap is een uitbreiding van de capaciteit en dus ook van het personeel.’

U schetst een verrassend positief beeld van Turkije. Nochtans zijn de meeste economen het erover eens dat de economie er al een tijd oververhit is.

Dirk Coorevits: ‘Beter een oververhitte economie dan een die vierkant draait. Erdogan zegt wel dat hij de rente niet zal optrekken om de inflatie te drukken, maar ik kan u verzekeren dat de Turkse banken dat de facto al doen. Dat staat niet in de krant, maar het gebeurt. Dat lijkt me ook normaal in het huidige klimaat, om de boel te kalmeren. (lacht) Maar zelfs als de Turkse economie zo een beetje getemperd wordt, zal ze nog altijd sterker blijven groeien dan de Belgische. Ook dit jaar rekenen we er op een groeiscenario met dubbele cijfers.’

Een tijd geleden liet u wel verstaan dat u in Turkije met lange betalingstermijnen en veel uitstaande saldo’s kampt.

Coorevits: ‘Het klopt dat de betalingsmoraal er anders is dan in een aantal West-Europese landen. Turken betalen trager. Ik kom er al 25 jaar. Welnu: dat is nooit anders geweest. We gaan nu wel de termijnen verkorten en de risico’s verder inperken. We doen dat door de discussie met onze klanten aan te gaan, omdat dat uiteindelijk deel uitmaakt van de prijszetting.’

Door de aanhoudende inflatie wordt het leven steeds duurder voor de doorsnee Turk. Welke echo’s hoort u van uw werknemers?

Coorevits: ‘Zij maken zich geen zorgen. Voor hen is het business as usual, ze zijn het gewoon om met hoge inflatie om te gaan. De ontwaarding van de lira komt niet uit de lucht vallen. Die is al jaren aan de gang. Uiteraard kloppen werknemers door die geleidelijke devaluatie aan het eind van het jaar dikwijls aan voor een serieuze loonsverhoging. Maar dat is geen drama.’

Waarom niet?

Coorevits: ‘Als je ze 10 procent opslag geeft in lira, is dat omgerekend in euro al een stuk minder. Wij zijn het al jaren gewoon om ons aan te passen aan de Turkse inflatie.’

Over Turkije bent u optimistisch, maar begin deze maand sloot u wel uw Iraanse verkoopkantoor in de hoofdstad Teheran. Waarom?

Coorevits: ‘Heel simpel: omdat de Amerikaanse president, Donald Trump, verkondigde dat al wie voortaan nog zaken met Iran doet geen zaken meer met de Verenigde Staten mag doen. Veel grote firma’s, zoals Total, hebben beslist dat ze er niet meer verder kunnen werken of investeren.'

Een geopolitiek strateeg rekruteren om ons op risico’s te wijzen? Ik zou niet weten waarom. Daar lees ik zelf wel over in uw krant.

'Het grote probleem is dat kredietverzekeraars je risico’s niet meer indekken in Iran en dat de banken geen transfer meer uitvoeren tussen de Iraanse munt en de euro. De facto wordt het je in zo’n scenario onmogelijk gemaakt er nog zaken te doen.’

Betekende die beslissing een financiële aderlating?

Coorevits: ‘Helemaal niet, want het ging om een filiaal in volle opstart. We waren er nog maar 15 maanden en verkochten er voor een paar honderdduizend euro. Het is natuurlijk erg spijtig voor de drie mensen die er werkten, maar verder ga je dat niet zien in onze cijfers. En als de situatie volgend jaar verandert, keren we misschien terug.’

Hans Diels, een expert geopolitiek, betoogde in deze krant dat politieke risico’s geen ver-van-mijn-bedshow meer zijn waar enkel oliemaatschappijen en mijnbedrijven zich zorgen over moeten maken. Alle bedrijven lopen vandaag meer risico.

Coorevits: ‘Ik ben het daar grotendeels mee eens. Risico’s zijn er, maar die moet je evalueren. Wij zijn wel niet actief in échte brandhaarden, zoals Jemen, Venezuela of Syrië. Bovendien zijn onze bouwmaterialen normaal gezien geen producten waarover geopolitieke robbertjes uitgevochten worden.’

Fabriek in Moskou

Oliemultinationals hebben (geo)politieke strategen in dienst om risico’s zo goed mogelijk in kaart te brengen en te voorspellen. Moet u binnenkort ook niet zo’n profiel rekruteren?

Coorevits: ‘(resoluut) Ik zou niet weten waarom. U moet toch een zeer belangrijk onderscheid maken: wij werken niet met overheden. Als een Vlaamse baggeraar een groot project heeft in pakweg Myanmar, dan moet de overheid uiteraard stabiel zijn en mag de regering niet vallen. Dan moet je je anders gedragen en je risico’s anders indekken.'

U spreekt voortdurend over geopolitieke risico’s. Maar het vinden van de juiste mensen in lokale markten is voor een groeibedrijf als het onze eigenlijk veel moeilijker en veel belangrijker.

'Onze business situeert zich op een ander niveau. Wij verkopen aan een bouwmaterialenhandelaar of aan een lokale glasfabriek. We hebben in elk land tientallen, soms honderden klanten. In een aantal landen zelfs duizenden. Als je maar één importeur hebt, kan het mislopen als daar iets mee gebeurt. Wij willen dieper in een lokale markt penetreren, door via ons filiaal onze merken aan veel klanten te leveren.’

U schuwt de moeilijke markten niet. In oktober begint u met de bouw van een fabriek van 20 miljoen euro in de Russische hoofdstad Moskou.

Coorevits: ‘Het klopt dat de roebel, net als de Turkse lira, regelmatig bokkensprongen maakt. Maar wij zijn dat gewoon in Rusland. We verkopen er al 20 jaar. We moesten regelmatig onze prijzen aanpassen. Dat is moeilijk, maar dat is nu eenmaal business en onze natuurlijke habitat.’

Hebt u voor de bouw van de fabriek consultants onder de arm genomen om de risico’s in te schatten?

Coorevits: ‘We werken samen met EY (Ernst & Young) voor alle contracten, zoals we altijd doen in dergelijke situaties. Maar de afweging van de risico’s - het marktpotentieel, de grondstoffen, de politieke risico’s, de aanwezigheid van geschoold personeel, enzovoort - hebben we samen met de raad van bestuur gedaan.'

'Je hoeft daar geen geopolitieke strateeg voor in de arm te nemen om dat in een mooi rapport te gieten. Hij kan op alle risico’s wijzen, maar daar lees ik zelf wel alles over in uw krant. Een politieke strateeg zal uiteindelijk ook niet beslissen. Dat komt onze voorzitter, Vic Swerts, toe. We bouwen onze fabriek ook in een bekend industriepark, waar al heel wat internationale bedrijven zitten. Dat zal duurder uitvallen, maar dan hebben we bijvoorbeeld meer zekerheid over zaken zoals de stroomvoorziening.’

U ziet vooral veel potentieel in de Russische markt?

Coorevits: ‘Absoluut. We verkopen daar al jaren zeer goed en hebben er inmiddels 100 mensen op de payroll. In onze markt - die van mastieken en PU-schuimen - moeten ze er sowieso nog een forse inhaalbeweging maken. Door zelf onze producten te fabriceren, willen we voor een stuk het muntrisico vermijden. De meeste grondstoffen worden verhandeld in euro’s of dollars, maar een flink deel van de andere kosten maak je in de lokale munt. Als je er zelf produceert, dek je jezelf in: als de roebel devalueert, devalueren een stuk van je kosten mee en heb je daar alvast geen last van. Het is sowieso onze strategie om onze risico’s zoveel mogelijk te spreiden.’

Hoe doet u dat nog?

Coorevits: ‘Door niet al onze eieren in één mand te leggen. (droog) Dat is geen hogere wiskunde, maar gezond boerenverstand. We hebben veel eieren. En veel manden. Natuurlijk zijn er landen waar het weleens rommelt en moeilijk gaat. Maar in Turkije bijvoorbeeld draaien we nog geen 5 procent van onze totale omzet.'

We leggen niet al onze eieren in één mand. Dat is geen hogere wiskunde, maar gezond boerenverstand. We hebben veel eieren. En veel manden.

'We hebben ook geen enkele klant die belangrijker is dan 5 procent van onze omzet. Onze grootste markt is Duitsland, die is wel goed voor zo’n 10 procent. Maar dat is een nogal stabiel land, he. De Europese markt, waar we ook Rusland en Turkije toe rekenen, is goed voor zo’n 75 procent van de totale omzet.’

Soudal heeft ook een fabriek in het Amerikaanse Kentucky. Ondervindt u daar de impact van het beleid van Trump?

Coorevits: ‘Helemaal niet. Het scenario blijft hetzelfde als voor zijn aantreden. De economie draaide al goed. En ze blijft dat doen. Zo goed zelfs dat ze bijna oververhit en er nog maar weinig arbeidskrachten te vinden zijn.'

'U spreekt voortdurend over geopolitieke risico’s, maar het vinden van de juiste mensen in die lokale markten is voor een groeibedrijf als het onze eigenlijk veel moeilijker en belangrijker. Maar in de VS gaat het best goed, ja. We hebben er net nog 9.000 vierkante meter bijgebouwd. Al blijft dat ook relatief. De VS vertegenwoordigen ongeveer 5 procent van onze omzet.’

Trump trok zich terug uit internationale handelsakkoorden. Daar kunt u als CEO van een erg internationaal bedrijf toch niet vrolijk van worden?

Coorevits: ‘We zien wel wat er gebeurt, maar voorlopig duiken er geen grote problemen op. Uiteraard zal u een heel ander verhaal horen als u aanklopt bij Europese staalbedrijven die uitvoeren naar de VS. Maar een normaal bedrijf moet zich kunnen aanpassen. In de periode dat de internationale handel nog veel moeilijker verliep, is dat ons altijd gelukt bij Soudal.’

Soudal werd opgericht in 1966 en maakte nog de gouden jaren van de globalisering mee. Is die tijd voorbij?

Ik ben het er ook helemaal niet mee eens dat de jaren 60 de gouden jaren waren. In euro’s groeien we nu sterker dan in die eerste decennia.

Coorevits: ‘Absoluut niet. Ik ben het er ook helemaal niet mee eens dat de jaren 60 de gouden jaren waren. In euro’s groeien we nu sterker dan in die eerste decennia. De laatste tien jaar groeiden we telkens met dubbele cijfers. Het is vandaag veel gemakkelijker om internationaal handel te drijven dan tien à twintig jaar geleden.’

Waarom?

Coorevits: ‘De risico’s zijn minder geworden. Kijk: ik werk al 36 jaar bij Soudal. Ik stam nog uit de tijd dat elk Europees land zijn eigen munt en handelsstandaarden had. Nu zijn er veel meer internationale afspraken over import en export. Als je vandaag wilt verkopen in China of Zuid-Korea is dat geen probleem. Trouwens: de internationalisering van Soudal verliep de voorbije tien jaar veel beter dan in de beginjaren.’

Waaraan ligt dat?

Coorevits: ‘We hebben nu een veel sterkere bedrijfsstructuur. Er werken 1.000 mensen voor ons in België, maar nog eens 2.000 in het buitenland. We kunnen nu makkelijker dan vroeger bedrijven overnemen en mensen naar het buitenland sturen. Hoe groter je wordt, hoe makkelijker het is om lokaal te werken, omdat je er capabele mensen met kennis van zaken hebt.’

Geopolitieke veranderingen

Hoe volgt u als CEO de politieke evoluties in ‘moeilijke’ landen en de gespannen relaties tussen landen, zoals tussen de VS en Turkije?

Coorevits: ‘Onze lokale filiaalleiders weten heel goed wat er gebeurt en rapporteren regelmatig, bijna dagelijks. Bovendien gebeuren grote geopolitieke veranderingen niet van vandaag op morgen. Daar gaan weken, soms maanden en jaren van sluimerende ontevredenheid aan vooraf.'

Ik zit niet op Twitter. Dat hoeft helemaal niet: ik lees de kranten. Die volgen de situatie tot op de minuut.

'De spanningen tussen Turkije en de Verenigde Staten zijn al twee jaar geleden begonnen, na de mislukte staatsgreep. De Turken eisten de uitlevering van Fethullah Gülen (een invloedrijke moslimgeleerde die in de VS verblijft en ervan verdacht wordt het brein achter de mislukte coup te zijn, red.). Natuurlijk volg ik dat allemaal.’

Gaat dat zover dat u ook de tweets van Trump constant in de gaten houdt?

Coorevits: ‘Ik zit niet op Twitter. Dat hoeft helemaal niet: ik lees de kranten. Die volgen de situatie tot op de minuut. Ik denk echt dat u een verkeerd beeld hebt, hoor. De meeste beslissingen van een familiebedrijf als het onze zijn op de lange termijn gericht. We denken niet aan volgend jaar, maar aan de komende vijf à tien jaar. Wij laten ons nooit beïnvloeden door de waan van de dag. Dat kan ik niet genoeg benadrukken.’

Staren we ons in uw ogen blind op ‘moeilijke’ landen als Turkije en Iran?

Coorevits: ‘Dat vind ik wel, ja. In juli namen we bijvoorbeeld een Australische distributeur, waarvan we al 60 procent in handen hadden, volledig over. We zien dat land als een groeipool in de regio. Vorig jaar nog kochten we een Zuid-Koreaanse sectorgenoot. We zien kansen om onze producten van daar uit en vanuit onze Chinese fabriek in andere Aziatische landen te leveren.'

'Zuid-Korea heeft ook een aantal handelsverdragen gesloten met landen in de regio. Daardoor zijn er daar geen invoerrechten, terwijl die wel gelden voor een aantal producten uit Europa. Ach, er zijn nog massa’s groeipolen. Dit jaar hebben we opnieuw een groei met dubbele cijfers gebudgetteerd en mikken we op een totaalomzet van 850 miljoen euro. (ferm) En die gaan we ook halen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content