‘Met deze technologie is elk jaar een Elfstedentocht mogelijk'

Aan het Minnewaterpark in Brugge werd een ponton op het water gebouwd voor een schaatsbaan van kunstijs. ©ID Photo Agency / Alex Vanhee

In België duiken voor de eindejaarsfeesten her en der schaatspistes op waar je niet over ijs, maar over een hightechkunststof met ‘moleculair glijmiddel’ glijdt. De nieuwe technologie - met nul euro energiefactuur - is hot bij ijshockeyclubs, autoproducenten en rijken.

Al tientallen jaren wordt gezocht naar een energievriendelijker alternatief voor ijs. Lange tijd bleef dat beperkt tot een kunststof met wat glijmiddel op, maar dat veroorzaakte heel wat smurrie als je ten val kwam. Bedrijven zijn er intussen in geslaagd een kunststoffen ‘moleculair glijmiddel’ in te bouwen waarbij tijdens het schaatsen specifieke moleculen vrijkomen die de frictie verlagen.

‘Het resultaat is dat je het gevoel hebt alsof het ijs is’, zegt Pieter Sergeant, Benelux-verantwoordelijke van het Zwitserse Glice, een van de grote spelers in deze ontluikende markt. ‘Ons product is voor 98 procent hetzelfde’, zegt hij. ‘Het is geen natuurijs. Het heeft grotendeels dezelfde eigenschappen, maar er is een verschil. Een ijspiste is wat sneller. We kunnen ons product ook harder en sneller maken, maar dan verlies je wat grip. Het is zoeken naar een evenwicht.’

Aan het Minnewaterpark in Brugge werd een ponton op het water gebouwd voor de aanleg van zo’n schaatsbaan, die bestaat uit tal van witte klikpanelen. Ook De Haan en het dierenpark Pairi Daiza gingen overstag voor de innovatie. En dat blijkt dit jaar een slimme keuze, aangezien het energieverbruik van klassieke ijspistes door de milde temperaturen de hoogte inschiet.

Onverantwoord

In Mexico City opende deze maand een kerstpiste van 4.000 m2, ongeveer de oppervlakte van een voetbalveld. Met kunststof deze keer, in tegenstelling tot de voorbije jaren. ‘Natuurijs was daar eigenlijk onverantwoord’, klinkt het. Zelfs nu stijgt het kwik daar tot boven 20 graden, waardoor een koelinstallatie op volle toeren zou moeten draaien.

De vuistregel is dat een ijspiste 50 kWh per maand - iets minder dan een gemiddeld gezin - verbruikt, maar dan wel per vierkante meter. ‘Ons product verbruikt niets. Akkoord, we moeten de kunststof produceren, maar die heeft een lange levensduur en is recycleerbaar.’

Het was Toni Vera, ingenieur en semiprofessioneel ijshockeyspeler, die destijds de basis legde voor Glice. Tijdens een rondreis in Canada kwam hij voor het eerst in contact met kunststofpistes, maar hij was allerminst tevreden over de kwaliteit. Glice deed er ruim tien jaar over om de technologie op punt te stellen. ‘Je hebt een goed recept nodig. De juiste materialen mixen onder de juiste druk, bij de juiste temperatuur. Het was trial and error’, zegt Viktor Meier, CEO van het bedrijf.

‘De markt is aan het groeien’, zegt hij. ‘We hebben vooroordelen moeten overwinnen. Maar we zien dat het stijgende milieubewustzijn ons in de kaart speelt.’

Intussen heeft het bedrijf - ondanks de kostprijs van een paar honderden euro’s per vierkante meter - sinds de opstart wereldwijd al 6.000 kleine en grote projecten verkocht. ‘Dit jaar verdubbelt de omzet tot 8 miljoen euro’, zegt Meier aan de telefoon vanuit Nairobi. ‘Ook hier halen we contracten binnen, maar de groei zit toch vooral in ijshockeylanden zoals de Verenigde Staten, Canada, Zweden en Slovakije waar steeds meer clubs - vergelijkbaar met de voetbalwereld - voor hun trainingsvelden overschakelen op de synthetische variant.

Maar de Olympische Winterspelen op kunstijs zijn nog niet voor meteen. ‘We verbeteren onze formules nog, maar of we ooit aan 100 procent gelijkenis met ijs geraken weet ik niet. Misschien wil het Olympisch Comité wel een half procent opgeven voor ecologische winst.’

BMW en Jaguar

Ook heel andere klanten hebben de nieuwe technologie ontdekt. ‘Enkele grote automerken zoals BMW, Range Rover en Jaguar testen het glij- en remgedrag van hun auto’s op onze producten’, zegt Meier. ‘De toerismesector springt op de kar, hotels bijvoorbeeld, en we hebben een eerste contract met een cruiserederij binnen. Denk ook curling, icekarten of rodelen. En in landen als Dubai, Indonesië en Zuid-Afrika zie je vastgoedontwikkelaars die naast een zwembad ook een schaatspiste aanleggen om kopers te lokken.’

En contracten bij particulieren? ‘Een Zwitserse miljonair liet voor zijn dochter een piste aanleggen in de tuin van zijn buitenverblijf op Hawai. Met zicht op zee. Een rijke Rus heeft er eentje op zijn jacht, om ijshockey te spelen wanneer hij wil. En bij enkele honderden hockeyfanaten hebben we in de kelder of in de garage een piste aangelegd. Soms 20 vierkante meter, soms 100, om continu te kunnen oefenen, ook in de zomer. Dat klinkt weinig, maar op een kleine oppervlakte kan je veel leren.’

In Nederland, het schaatsland bij uitstek, moet de technologie nog doorbreken. ‘Daar werk ik aan’, zegt Sergeant. ‘Zelfs een Elfstedentocht moet elk jaar mogelijk zijn. Hoelang is dat nu al geleden? Wel, 200 kilometer pontons en onze panelen erop en hij kan beginnen. Al weet ik niet of ik Nederland zo zot ga krijgen’, lacht hij.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n