De Balans | Danny Verbiest

Danny Verbiest, de stem achter de bobtail Samson in Samson & Gert van Studio 100. ©BELGA

Studio 100-medeoprichter Danny Verbiest (73) bedacht dertig jaar geleden Samson en gaf hem tot 2005 een stem. Deze week liet Gert Verhulst weten dat de sprekende bobtail zonder hem verder moet. Hier maakt Verbiest zijn persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?
‘Die dingen veranderen dagelijks maar Samson weegt sowieso het zwaarst door. Hij was mijn leven. Ik heb er geld mee verdiend maar hou ook echt van dat beest. Het werd zowat een levende figuur. Dat vind ik mooi. Ik ben ook echt nog zijn eigenaar. Andere activa hebben weinig of niets met tv te maken: mijn familie, mijn huis en tuintje, mijn papegaaien en kraanvogels.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?
‘Niemand. Ik heb alles zelf moeten doen. Ook toen we met Samson begonnen, zette niemand er geld op in. Integendeel. ‘Je gaat je job in het onderwijs toch niet opgeven voor een pluchen hond?’, klonk het. Specialisten voorspelden dat het geen twee jaar zou overleven. We hebben het toch gedaan. Met plezier, en soms enorme risico’s. Toen we voor het eerst zouden optreden in de Elisabethzaal en Gert zei hoeveel dat kostte, vroeg ik me af of we dat ooit zouden kunnen betalen.’

Investeert u in anderen?
‘Samson brengt kinderen heel wat bij. Op tv hoorden ze vroeger een uitleg over pakweg zure regen waar ze niets van snapten. Samson stelt Gert vragen die een 5-jarige stelt. Hij vertegenwoordigt dat kind.’

Met Samson heb ik geld verdiend. Maar ik hou ook echt van dat beest.

‘Nu ben ik peter van Villa Samson, vlak naast het UZ Brussel. Daar worden huisdieren van patiënten opgevangen. Veel mensen zijn er kapot van als ze hun beestje niet meer kunnen zien. Ik heb ook het failliete historische café Het Goudblommeke in Papier mee weer op de kaart gezet.’

‘Of ik genoeg aandacht aan mijn eigen kinderen heb besteed, is een moeilijke vraag. Je kan dat niet op een apothekersschaaltje afwegen. De oudsten zie ik ook nu niet wekelijks, maar op verjaardagen en zo genieten we voluit. Dan is het weer goed voor even. Met mijn dochter van twaalf is het anders. Maar ook dat is niet te meten. Het waren telkens andere tijden. Nu ben ik ook ouder, en let ik op andere dingen.’

Bent u vaak in het rood gegaan?
‘Ik heb een mooi leven, maar ik heb ook hard gewerkt. Als je wekenlang elke dag drie shows van anderhalf uur doet, ga je in het rood. Mijn ruggengraat, arm en spieren zijn aangetast van het spelen met die pop. Het mentale hangt daarmee samen. Ik was vaak oververmoeid, maar ben er nooit echt onderdoor gegaan.’

Schrijft u soms mensen af?
‘Nee. Er zijn er wel weggevallen. En er zijn er in wie ik geen tijd meer stop. Als je uit elkaar groeit, moet je de relatie niet forceren: een koppel dat met handboeien aan elkaar hangt, is geen gelukkig koppel. Er zijn ook mensen die ik liever meer had gezien. Dat dat niet is gebeurd, betekent ook dat zij niet voluit geëngageerd waren. Maar mensen die ik graag zie, hoef ik niet per se vaak te zien. Ik heb vrienden van vijftig jaar geleden. Als we afspreken, is het groot feest. Maar in al die tijd is dat misschien tien keer gebeurd. Toch zijn het echte vrienden. Als het nodig is, springen ze in hun auto.’

Staat er winst op uw balans?
‘Ja, ondanks de fysieke schade zou ik zo herbeginnen. De winst zit vooral in de kans om me te uiten en in de intense band met collega’s. De reacties van het publiek doen ook deugd. Ik denk aan een Naamse vrouw. Haar zoontje van zes had nog nooit gesproken. Ze dacht dat hij stom was, maar onderzoek wees uit van niet. Als ze hem voor de televisie zette, stond het hem niet aan. Tot hij Samson zag. Daar keek hij wel naar. En na de uitzending zong hij een liedje. Die vrouw was in de zevende hemel. Ze schreef me een briefje en vroeg waar ze onze cd's kon kopen. Uiteindelijk is die jongen normaal gaan praten.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect