VPK 1 jaar na beursexit: 'Naar 1 miljard omzet'

Pierre Macharis (foto: Emy Elleboog)

De familie Macharis haalde het papier- en kartonbedrijf VPK Packaging precies een jaar geleden van de Brusselse beurs. Maar de ambities blijven groot. Met de opstart van een nieuwe fabriek in Straatsburg en grote investeringsplannen in Polen en Turkije komt een omzet van 1 miljard euro dichterbij.

Een jaar geleden verdween VPK Packaging na 14 jaar van de Brusselse beurstabellen. Het overnamebod van de familie Macharis waardeerde het bedrijf op 290 miljoen euro. De Macharis’en betaalden 25 miljoen euro voor de 9 procent aandelen die ze nog niet in bezit hadden. Een aanzienlijk bedrag, gefinancierd met bankleningen. Een superdividend, zoals de familieleden achter Duvel-Moortgat zich gunden na de delisting van de brouwerij, kwam er bij VPK niet. ‘Het dividendbeleid is niet gewijzigd. Vorig jaar was er een uitkering van 8 miljoen euro. En we laten dat zoals steeds met 5 à 10 procent per jaar stijgen. We willen in eerste instantie voldoende middelen behouden om het bedrijf verder te laten groeien’, zegt Pierre Macharis.

De vijftiger staat intussen al 23 jaar aan het hoofd van VPK, dat papier en golfkarton produceert. Een weinig sexy product, dat je nochtans dagelijks en overal ziet. In verpakkingsdozen voor luiers, melkbrikken en andere consumentengoederen. Maar ook in postpakketten van Amazon of voor de bescherming tijdens het transport van laminaatparket en fietsen. De geschiedenis van het familiebedrijf gaat terug tot 1935 toen grootvader Omer een failliete papierfabriek in Oudegem (Dendermonde) opkocht en VPK (Verenigde Papier- en Kartonfabrieken) stichtte. Maar intussen is VPK al lang geen kmo meer. ‘Volgens Belgische maatstaven toch niet, maar in Europa wel nog.’ VPK telt verspreid over Europa 3.500 werknemers en meer dan dertig fabrieken. Het haalde vorig jaar net geen 700 miljoen euro omzet en 70 miljoen euro bedrijfskasstroom.

En daar zal het niet bij blijven. Met alle plannen die op tafel liggen, komt zelf een omzet van 1 miljard euro in het vooruitzicht?

Macharis: ‘Zoals we bezig zijn, lijkt me dat realistisch, ja. En de winst zal mee groeien. Dat kan eens een paar jaren minder zijn. Maar ik denk altijd over de cycli heen en dan zie je dat de winst in onze sector uiteindelijk mee evolueert met de omzet.’

Vanwaar moet de omzetgroei dan komen?

Macharis: In eerste instantie van de de nieuwe papierfabriek in Straatsburg, die we begin dit jaar hebben opgestart. Een project dat we in 2012 al hadden aangekondigd. We namen er met de Duitse sectorgenoot Klingele Papierwerke een leegstaande fabriek voor kranten- en magazinepapier over en investeerden samen meer dan 100 miljoen euro in de ombouw ervan. Sinds kort produceren we er papier voor golfkartonverpakkingen. Dat is totaal iets anders. En we hebben hout als grondstof vervangen door oud papier. Voor een buitenstaander klinkt dat misschien als een banaliteit maar het was een project met hoog technologisch risico. Niemand heeft ons dat voorgedaan. Het was een risicovolle beslissing. Zeker omdat Europa toen nog in de

schuldencrisis zat en het hier economisch niet goed ging. Het was echt een long shot. Er was een kans op twee dat de fabriek nog lang zou wegen op de resultaten. Maar dat risico, gespreid over twee partijen, waren we bereid te nemen. Nu achteraf gezien draait alles naar wens, zijn de papierprijzen op een jaar tijd met 40 procent gestegen en begint de Europese economie te herstellen.

Waarom investeren in Frankrijk? Ligt de groei niet buiten West-Europa?

Macharis: ‘Onze markt groeit hier nog met 1 à 2 procent per jaar. Op een totaal van 20 miljoen ton golfkarton betekent dat tot 400.000 ton extra per jaar. Dus er is nog ruimte voor expansie. En vanuit Straatsburg kunnen we leveren van Hamrburg tot Marseille maar ook tot in Polen of Tsjechië. Maar het was ons vooral te doen om de verticale integratie. Om zelfstandig te blijven is het belangrijk dat je als bedrijf de hele keten in handen hebt. Nu kunnen we al het papier dat we nodig hebben voor onze golfkartonverpakkingen binnen de groep produceren. In het verleden moesten we een deel ervan nog gaan inkopen bij grote, geïntegreerde concurrenten van ons. Die grondstoffenzekerheid is belangrijk als je met meerjarencontracten werkt met multinationals als Unilever of Henkel. En daarbij. Als je als ondernemer een mogelijkheid ziet om een cruciaal materiaal zelf te produceren en er winst mee te maken, dan moet je toch niet twijfelen?

U hebt ook investeringsplannen verder weg van huis?

Macharis: We gaan dit jaar twee nieuwe fabriek zetten in Polen. Eentje onze derde al - voor de productie van golfkartonplaten. En eentje voor afgewerkte verpakkingen. Samen goed voor 40 miljoen euro investeringen.

Daarmee wordt Polen een stevige poot binnen VPK. De omzet zal er stijgen van 110 naar 170 miljoen euro.

Macharis: Polen is niet langer alleen het land waar je goedkoop kan produceren en exporteren naar de rest van Europa. De koopkracht is er fors gestegen. En koopkracht betekent consumptie, supermarkten, fast moving consumer goods (FMCG) en dus ook verpakkingen. Internationale FMCG-bedrijven vragen steeds meer pan-Europees te kunnen leveren. Dus als je als leverancier wil meedoen, moet je investeren. En we hebben enkele jaren geleden de krachten gebundeld met een Duitse, Italiaanse en Spaanse sectorgenoot in Blue Box Partners. We worden bij de internationale klanten als een volwaardig alternatief beschouwd voor de twee echt grote spelers Smurfit Kappa en DS Smith. Met Blue Box bestrijken we de belangrijkste markten van Zuid-Europa tot het VK, Duitsland en Polen.

Is die samenwerking een voorbode van een overname?

Macharis: ‘De Europese markt is in vergelijking met de Amerikaanse nog zeer versnipperd. Wij zijn de nummer 7 in golfkarton met een paar procent marktaandeel. Maar de consolidatie komt er wel. We willen daar aan meedoen. Een bedrijf met een stabiele cash flow dat geografisch complementair is met

VPK, en daar een correcte multiple voor betalen. Waarom niet? Daar kijken we graag naar. Maar die bedrijven zijn dun gezaaid. De opportuniteit doet zich nu nog niet voor. It takes two to tango. Ik denk dat er uiteindelijk plaats voor tien spelers zal zijn in Europa. En wij hebben de ambitie en de mogelijkheden om er te geraken en daarbij te horen.

Als beursgenoteerd bedrijf kon u dergelijke ambities waarmaken met eventueel een kapitaalverhoging. Gaat u die beursnotering niet missen?

Macharis: Nee. In 1999 hadden we de beursgang en publiek kapitaal nodig om onze industriële plannen en overnames in Nederland, Frankrijk en het VK te financieren. Nu - 15 jaar later kunnen we groeien met eigen middelen. Stap voor stap. En als we de banken nodig hebben, zullen die wel klaar staan voor een bedrijf als VPK. We zitten in een stabiele business. Mensen blijven eten en blijven zich wassen. Onze verpakkingen zullen altijd nodig zijn. We scheren nooit

hoge toppen, maar hebben ook nooit diepe dalen gekend. Sommigen noemen dat misschien ‘minder sexy’ maar dat is dan maar zo. Ik hou wel van die stabiliteit en ik denk de banken ook.

De aandeelhouders hielden ook van die stabiliteit en van de dividenden. Jammer dat die niet meer van de toekomstplannen van VPK kunnen profiteren.

Macharis: Ik blijf erbij dat een beursnotering geen zin meer had. Er was bijna geen handel meer. Tijdens de laatste twaalf maanden op de beurs heeft VPK zelf meer dan de helft van alle verhandelde aandelen opgekocht. Dat kan niet de bedoeling zijn. We hebben de aandeelhouders uiteindelijk een correcte prijs betaald. Ik heb nog wel telefoontjes gekregen achteraf van mensen uit de buurt die het jammer vonden, mensen die graag belegden in iets dat ze kenden en waar ze een band mee hadden. En ja, er zullen er geweest zijn die hun aandelen duurder hadden willen verkopen. Maar we konden toen ook niet voorzien dat de beurs zo zou beginnen stijgen en dat de Europese economie zou beginnen herstellen.

Twee jaar geleden zei u dat VPK klaar was de stap naar Turkije te zetten. Hoe staat het daarmee?

Macharis: Vorig jaar zijn we op kleine schaal gestart met de productie van kartonhulzen voor het opwikkelen textiel, kunststofffolie en papier. Daarvoor is in Turkije, dat na Duitsland het grootste industriële land is van Europa, een grote markt. Ondertussen is de situatie in het land wel wat minder stabiel geworden. Het is tot nu toe een kleine investering geweest. Twee miljoen euro. Het is nog verlieslatend. Maar we leren er veel over de businessmentaliteit, wisselkoersvolatiliteit en inflatie. Ik ben bereid dat leergeld te betalen want turkije biedt een enorm potentieel voor ons. En we bereiden er nieuwe plannen voor, zoals we ook in Polen beetje bij beetje zijn gegroeid.

In al uw plannen is België nergens te bespeuren.

Macharis: In België investeren in extra capaciteit? Nee. Dat niet. Maar in Aalst en Oudegem hebben we wel miljoenen gestoken in modernisatie. Een

defensieve investering om de fabrieken concurrentieel te houden. We hebben ook een eigen gasturbine geïnstalleerd voor de productie van elektriciteit en warmte, die we gebruiken om ons papier te drogen. Elektriciteit is in België te duur, niet zozeer de elektriciteit zelf maar alle bijkomende heffingen voor x en y. Je kan het dan beter zelf doen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud